Αυτό που αντίκρισα στη Λέσβο

παρτ 2
Διαβάστε επίσης

Γράφει ο Λευτέρης Παρτσάλης

Σίγουρα με δυσκολία περιγράφει κανείς την κατάσταση που επικρατεί αυτή τη στιγμή στο νησί. Δεν έχω μάθει να γράφω κείμενα αλλά να μιλάω με εικόνες.Οσο κάθεσαι κοντά στα γεγονότα το μάτι σου αφαιρεί και αφαιρεί συνέχεια εικόνες επιλέγοντας στο τέλος τις στιγμές. Συγκεκριμένες και λίγες.

Έτσι το απόγευμα που τραβήχτηκε η εικόνα απλά είχα πάει στο camp πρωτοβουλίας αλληλεγύης η οπως το λένε εδώ οι εθελοντές το camp των misfits. Τρείς γιαγιάδες ξαπόστεναν την ώρα που μια γυναίκα μπροστά τους προσπαθούσε να ταίσει το μωρό της ενώ αυτό έκλαιγε ασταμάτητα. Οι γιαγιάδες μιλώντας της με ελληνική μυτιλινιά διάλεκτο, της ζήτησαν το μωρό. Απο τις κινήσεις το καταλαβε και τους το έδωσε. Εκείνη τη στιγμή γέλασα απο ευτυχία, μου άρεσε αυτό που έβλεπα. Σήκωσα τη μηχανή μου και πήρα την εικόνα.

Μία μέρα μετά η εικόνα έχει κάνει το γύρο του διαδικτύου. Το να γίνει viral μου έδωσε χαρά γιατι είναι μία προσέγγιση απο την πλευρά των κατοίκων. Δεν έχει να κάνει με εθελοντές, που ούτως η άλλως ήρθαν για να βοηθήσουν και έχουν δώσει την ψυχή τους, έχει να κάνει με το πώς αντιμετωπίζει η κοινωνία του νησιού αυτή την ανθρωπιστική κρίση. Έδω στην πρώτη γραμμή που κανείς θα περίμενε κραυγές αγανάκτησης, αυτοί εδώ οι άνθρωποι που ζούν απο τον τουρισμό και την καλλιέργεια της γής, διδάσκουν μαθήματα ανθρωπιάς.Γι” αυτό ναί είμαι χαρούμενος που η εικόνα αυτή είχε τόση απήχηση.

Ωστόσο η κρίση συνεχίζεται καθώς και οι αγώνες των κατοίκων και των εθελοντών.

Photo: Lefteris Partsalis

Photo: Lefteris Partsalis

Παλαιότερα άρθρα: