Η Νέα Μεταπολίτευση πλησιάζει…

vouli15102012
Διαβάστε επίσης

Του Ιπποκράτη Χατζηαγγελίδη

Την 9η Ιουλίου του 2010, λίγες μόνον ημέρες μετά την εξαγγελία της υπαγωγής της χώρας στον τριμερή μηχανισμό στηριξης -δηλαδή την γνωστή μας τρόϊκα, νυν θεσμοί!- και με την ευκαιρία της 36ης επετείου της Μεταπολιτεύσεως, ο εξαίρετος φίλος, παιδαγωγός και πολιτικός επιστήμονας, κ. Νίκος Ράπτης, ανήρτησε στην ιστοσελίδα του Προοδευτική Πολιτική (www.ppol.gr) ένα εξαιρετικό κείμενο, το οποίο με πλήρη τεκμηρίωση και εντυπωσιακή ενάργεια που προσομοίαζε το σύνολο του ελληνικού πολιτικού συστήματος, που προέκυψε από την μεταπολίτευση του 1974, με το αλήστου μνήμης Κομμουνιστικό Κόμμα της -ευτυχώς, μακαριστής- Σοβιετικής Ενώσεως!

Ατυχώς, η ιστοσελίδα Προοδευτική Πολιτική δεν υπάρχει πλέον. Έτσι, αποφάσισα να αναδημοσιεύσω το εμπνευσμένο αυτό κείμενο -το οποίο όπως ήταν αναμενόμενο προκάλεσε εντονότατες αντιδράσεις στο σύνολο του φαύλου και ανίκανου πολιτικού μας συστήματος- για να καταδείξω όχι μόνο πόσο άξιος αναλυτής είναι ο Νίκος Ράπτης (σε ζηλεύω και σε θαυμάζω, αγαπητέ φίλε!), αλλά ότι όλα όσα σήμερα μας συμβαίνουν ήταν όχι μόνον προβλέψιμα αλλά και γνωστά και αναμενόμενα!

Η πασιφανής διάψευση της ρητορικής της πολιτικής πομφόλυγας που ονομάζεται ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και του Μετώπου Λαϊκισμού, το οποίο συγκρότησε με το πλέον καθυστερημένο και οπισθοδρομικό τμήμα της Δεξιάς, αποτελούν την πανηγυρική επιβεβαίωση των προβλέψεων του Νίκου Ράπτη. Πρωτίστως, όμως, αποτελούν μια ιδανική ευκαιρία για την οριστική απαλλαγή της χώρας από την φαυλότητα, την ανικανότητα, το ψεύδος και την ανατολίτικη νοοτροπία, τις πάσης φύσεως και μορφής αναβιώσεις του βυζαντινού σκοταδισμού, της μισαλλοδοξίας, της θεοκρατικής αντιλήψεως της πολιτικής και της συνωμοσιολογικής ερμηνείας της ιστορίας, της άρνησης, εν τέλει, αυτής της ίδιας της πραγματικότητος! Πρέπει, επί τέλους, να δικαιωθεί ο εθνικός ποιητής και ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΝΑ ΜΑΘΕΙ ΝΑ ΘΕΩΡΕΙ ΕΘΝΙΚΟΝ Ο,ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟΝ!  

Ε-Ε-Έρχεται! / του Νίκου Ράπτη  Ιούλιος 09 2010

Αυτοί που θα εορτάζουν σε λίγες μέρες τη «μεταπολίτευση» στο προεδρικό μέγαρο έχουν πολλά κοινά με τους χουντικούς του 1974. Ή, για να ξεφύγουμε από ανώφελες συναισθηματικές φορτίσεις, έχουν σίγουρα πολλά κοινά με τους ομολόγους τους των σοσιαλιστικών καστών (τα καλά νέα) που ανέτρεψαν οι ευρωπαϊκοί λαοί πριν είκοσι χρόνια (τα κακά).

Μονοκομματισμός

Όπως κι εκείνα τα κράτη, έτσι κι εδώ κυβερνά ένα «Κόμμα» -ένα κλειστό πολιτικό σύστημα- με διάφορες τάσεις προφανώς (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΚΚΕ, ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ1), με διάφορες κατανομές ρόλων, που όμως λειτουργεί ως ενιαία-ομοιογενής-αναγνωρίσιμη κάστα και ευημερεί από οικονομικές-κοινωνικές λειτουργίες που κατά τα άλλα εκπτωχεύουν το έθνος και την κοινωνία.

Μη-δημοκρατία

Όπως και σε εκείνα τα κράτη, έτσι και στη σημερινή Ελλάδα δεν υπάρχει δημοκρατία (που είναι τουλάχιστο εξίσου ο διαχωρισμός των εξουσιών, όσο και ο πολυκομματισμός):

Νομενκλατούρα

Όπως και σε εκείνα τα κράτη, έτσι κι εδώ το «Κόμμα» εκφράζει κοινωνικά προνομιούχους (τη «νομενκλατούρα» της διαφθοράς του δημοσίου και τη «μαφιοκρατία» της «μαύρης» οικονομίας και της φοροκλοπής). Για να το πούμε «μαρξιστικά»: εκφράζει όλους όσων το εισόδημά τους προέρχεται κυρίως από τη διαφθορά και τη παραοικονομία3.

Έλεγχος της ενημέρωσης

Όπως και σε εκείνα τα κράτη, έτσι κι εδώ το Κόμμα ελέγχει την ενημέρωση: η δική μας «Πράβδα» είναι πολυκέφαλη, και λέγεται «κανάλια», μέσα δηλαδή που λειτουργούν ως δελτία τύπου καθεστωτικών οικονομικών συμφερόντων και εκφράζουν το σημείο στο οποίο ισορροπεί κάθε φορά η συμφωνία αυτών τα συμφερόντων με το πολιτικό σύστημα.

Χρεοκοπία

Όπως και σε εκείνα τα κράτη, έτσι κι εδώ το καθεστώς οδηγεί το σύνολο της κοινωνίας και το έθνος σε ηθική, πολιτική και οικονομική χρεοκοπία. Παράγει κοινωνική-εθνική απάθεια και απείθεια. Και στα τελευταία του, όταν πια ο κόμπος φτάνει στο χτένι, παράγει οργή -κι εν τέλει ανατροπή.

Ανατροπή

Αυτή η ανατροπή μπορεί να υποβοηθηθεί από κινήσεις «περεστρόικας» του καθεστώτος ή όχι· μπορεί να γίνει «βελούδινα» σαν την Τσεχοσλοβακία, με κατακλυσμιαία ανατροπή στους εκλογικούς συσχετισμούς, σαν την Πολωνία, με βίαιο ξέσπασμα, σαν τη Ρουμανία, με διαδοχικά (παλατιανά και όχι) πραξικοπήματα και αντιπραξικοπήματα, σαν τη Ρωσία. Όπως κι αν γίνει όμως, ισχύουν δύο πράγματα:

(α) η ανατροπή είναι καλό να γίνει

(β) η ανατροπή δεν πρόκειται να γίνει «ορθογραφημένα», «θεσμικά». Αν μη τι άλλο, διότι η θεσμική λειτουργία αυτού του συστήματος είναι να υπηρετεί το «Κόμμα» και τη νομενκλατούρα του, όχι το έθνος και την κοινωνία.

Όπως παντού και πάντα σε ανάλογες περιπτώσεις στην ιστορία, έτσι και στην Ελλάδα των επόμενων χρόνων, το σύστημα που ασέλγησε επί του έθνους επί πολλές δεκαετίες θα είναι το τελευταίο θύμα των μεθόδων που εμπνεύστηκε και εφάρμοσε με σκοπό να διαιωνίζεται στην εξουσία4.

Οπότε θα συμβεί «κάτι» που θα αλλάξει δραματικά τις πολιτικές και κοινωνικές ισορροπίες, «τραβώντας το χαλί κάτω από τα πόδια» του συστήματος. Όταν συμβεί αυτό το «κάτι», η θεσμική και πολιτική «ύλη» θα ρευστοποιηθεί για λίγες εβδομάδες, μέρες, ίσως και ώρες: θα γίνει σαν κερί, που θα το «καλουπώσει» «όποιος προλάβει», όποιος βρεθεί την κατάλληλη στιγμή στην σωστή θέση. Σε αυτές τις ώρες, μέρες, εβδομάδες, το τι λες είναι σημαντικό, σημαντικότερο όμως είναι το πού βρίσκεσαι. Τις εξελίξεις το 1974 (την τελευταία φορά που είχαμε «ρευστοποίηση») τις διαμόρφωσε ο Ευάγγελος Αβέρωφ, που ήξερε πού να βρίσκεται και πότε να παρέμβει, και όχι οι διάφοροι ριζοσπάστες που έλεγαν τζάμπα τερατολογίες στο Τορόντο ή στο… Ανατολικό Βερολίνο! Και το 1967 (άλλη «ρευστοποίηση») τις εξελίξεις τις διαμόρφωσαν οι «συνταγματάρχες» που πήραν τα τανκς και κατέβηκαν στο δρόμο, όχι οι «στρατηγοί» που συνωμοτούσαν μεταξύ τυρού και αχλαδίου με τον άνακτα!

Όποιος λοιπόν θέλει να διαμορφώσει τη «νέα μεταπολίτευση»5, θα πρέπει να βρεθεί εκεί που θα συμβεί αυτό το «κάτι», και να έχει πρόσωπο να μιλήσει με τους υπόλοιπους που το διαμορφώνουν. Θα πρέπει επίσης να έχει τι να πει, να προτείνει έναν «οδικό χάρτη» για τις αλλαγές. Αυτός ο οδικός χάρτης νομίζω πως έχει διαμορφωθεί ήδη. Μένει ακόμα να διατυπωθεί, κι εδώ δεν είναι ούτε η ώρα, ούτε η θέση για κάτι τέτοιο. Αναφέρω απλά τα τέσσερα σημεία που εκτιμώ ως τα σημαντικότερα (α) για να υπάρξει αλλαγή, (β) για να μπορέσει αυτή η αλλαγή να αποβεί θετική για το έθνος και την κοινωνία:

(i) «Αποχουντοποίηση». Κάθε αλλαγή μεταπολιτευτικού τύπου θεμελιώνεται σε συμβολικές ή φυσικές εξοντώσεις ανθρώπων. Εδώ οι εξοντώσεις αυτές πρέπει να πάρουν τη μορφή οικονομικής εξόντωσης, με αποκατάσταση της κυριαρχίας της κοινωνίας επί μέρους τουλάχιστο των αγαθών που υπεξαιρούνται επί χρόνια από τη μαφιοκρατία, τη νομενκλατούρα και το καθεστώς πολιτικό σύστημα. Οπότε το ζήτημα δεν είναι «να μπει φυλακή» κανείς. Είναι να δημευθούν όμως πλήθος περιουσιών, σε πολλαπλάσιο ποσοστό από τα αποδεδειγμένα κλεμμένα6, και να κινηθεί ένας μηχανισμός αμοιβής όσων καταγγέλλουν φαινόμενα πραγματικής υπεξαίρεσης. Και φυσικά να εξοντωθούν πολιτικά οι ένοχοι, με ισόβια στέρηση των πολιτικών τους δικαιωμάτων.

(ii) Συντακτική συνέλευση. Το νέο πολιτικό σύστημα θα χρειασθεί νέο σύνταγμα, οι βασικές γραμμές του οποίου έχουν ήδη περιγραφεί. Οπότε θα χρειασθεί να γίνει

  • ένα δημοψήφισμα για την κατάργηση του ισχύοντος συντάγματος και
  • εκλογές για συντακτική συνέλευση. Έτσι θα σαρωθεί το σημερινό πολιτικό προσωπικό και θα αναδειχθούν από το σημερινό κοινωνικό χώρο «της απάθειας και της απείθειας» οι νέοι εθνικοί αντιπρόσωποι.

(iii) Επαναβεβαίωση ευρωπαϊκού προσανατολισμού. Αποτελεί όρο εθνικής επιβίωσης να παραμείνει η Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) και το ευρώ και να τηρήσει το μνημόνιο, επαναδιαπραγματευόμενη φυσικά διαρκώς τους όρους του, στο βαθμό που αυτό γίνεται. Δεν πρέπει να αφεθεί σε καμία περίπτωση το «κάτι» να μετεξελιχθεί σε αντιευρωπαϊκή-εθνικιστική-απομονωτιστική σύσπαση, ούτε να περάσει η γραμμή του καθεστώτος πως δήθεν το «μνημόνιο» αποτελεί ταφόπλακα για την πολιτική-κοινωνική συζήτηση στην Ελλάδα! Ταυτόχρονα, θα χρειαστεί κάπως να καθησυχαστούν οι ποικιλώνυμοι εταίροι μας, που βέβαια θα «φρικάρουν» από όσα θα συμβούν… Ας τους πείσει κάποιος πως το 10ο μέλος της ΕΕ είναι στην πραγματικότητα το… 27ο, που μόλις τώρα τροχοδρομείται σε δημοκρατία δυτικού τύπου και γίνεται «κανονική» χώρα. Όπως τους «κοροϊδέψαμε» όσον αφορά τα οικονομικά μας στοιχεία, έτσι τους «εξαπατούσαμε» επί δεκαετίες κι όσον αφορά την πολιτική μας κατάσταση!

(iv) Κοινωνικό περιεχόμενο. Επαναλαμβάνω το κοινωνικό δίπολο: από τη μια όσοι το εισόδημά τους προέρχεται κυρίως από το κέρδος ή το μισθό από την επιχειρηματική τους δραστηριότητα ή την υπαλληλική τους σχέση. Από την άλλη όσοι το εισόδημά τους προέρχεται κυρίως από φοροκλοπή και διαφθορά (ή αργομισθία), από υπεξαίρεση δηλαδή κοινωνικού πλούτου, από παραγωγή ελλειμμάτων. Αυτό το δίπολο εκφράζεται πιο συνειδητά (α) στην αδυναμία των εργαζόμενων γυναικών να απολαύσουν ταυτόχρονα τα οικογενειακά και τα επαγγελματικά τους δικαιώματα (να εκπληρώσουν τις οικογενειακές και επαγγελματικές τους επιθυμίες) και (β) στην εκπαιδευτική και επαγγελματική απαξίωση-εξαπάτηση των νέων. Νέοι και γυναίκες λοιπόν θα είναι τα κοινωνικά υποκείμενα της αλλαγής. Και αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό αμέσως -συμβολικά και πραγματικά.

Χρόνια πολλά πάντως σε όσους (κάπως πιο «μαζεμένα», είναι αλήθεια) συνεχίζουν να εορτάζουν στο προεδρικό μέγαρο το πόσο ωραία τη βόλεψαν (γιατί, τι άλλο υπάρχει στ” αλήθεια να γιορταστεί;) Προς Θεού όμως, πριν κλείσει τα σαράντα του, αυτό το εθνικό όνειδος της «μεταπολίτευσης» ας έχει επιτέλους παραδώσει τη σκυτάλη σε ένα σύστημα δημοκρατικό, κοινωνικό και βιώσιμο. Ας γίνει επιτέλους η Ελλάδα «κανονικό» ευρωπαϊκό κράτος, όχι μόνο στα λόγια, αλλά και στα έργα! Ας «πάρουν εκδίκηση» τα οράματα της προδομένης μεταπολίτευσης του 1974!

Υποσημειώσεις

  1. Αν και η εκτελεστική εξουσία περιορίστηκε κατά το μάλλον στα κόμματα του «μεγάλου δικομματισμού», μεγάλο μέρος της πολιτικής εξουσίας κατανεμήθηκε και στην αριστερά. Το ΚΚΕ ανάλαβε σημαντικό ρόλο στα (κρατικά, για να μην ξεχνιόμαστε) συνδικάτα, την τοπική αυτοδιοίκηση (για μια μεγάλη φάση) τη δημοσιογραφία… Η «ανανεωτική αριστερά» υπερ-εκπροσωπήθηκε στα πανεπιστήμια, τη δημοσιογραφία, την ευρωκρατία… Και φυσικά αυτή η κατανομή της εξουσίας έγινε επί τούτου, με έντονη κομματική παρέμβαση, διαπραγμάτευση, με τα γλαφυρά «πιασίματα» και «μιλήματα» που αναφέρει ο δικαστής Παπανικολάου
  2. Το «ρουσφέτι», η κυρίαρχη πολιτική λειτουργία των πολιτικών της μεταπολίτευσης, δεν είναι βέβαια συλλογική εκπροσώπηση, αλλά το αντίστροφο, η πλήρης άρνησή της.
  3. Και βέβαια, την πολυπληθή «μαρίδα» που αργομισθεί (δηλαδή αμείβεται παράγοντας ελλείμματα και όχι υπεραξία).
  4. Οπότε είναι εκτός τόπου και χρόνου, και γίνονται ολοένα και περισσότερο εξωφρενικές οι οιμωγές ορισμένων για την οξύτητα και την εξωθεσμική διάσταση που παίρνει η πολιτική-κοινωνική σύγκρουση. Η θεσμολαγνεία της «ανανεωτικής αριστεράς» π.χ., που υπερδιογκώθηκε στο χώρο αυτό λόγω της εσωκομματικής της σύγκρουσης με την δογματική (και φύσει εμφυλιοπολεμική) αριστερά, είχε νόημα τη δεκαετία του ’70, όταν θεωρούνταν πως συγκροτούνταν ένα δημοκρατικό κράτος. Όταν όμως έγινε σαφές πως οι «θεσμοί» συγκροτούσαν/νομιμοποιούσαν το «κλείσιμο» της πολιτικής αγοράς, την επέλαση της διαφθοράς και της φοροκλοπής, την κοινωνική στασιμότητα, τη χρεοκοπία της χώρας κ.λπ, η «θεσμολαγνεία» της ανανεωτικής αριστεράς κατάντησε να είναι από θεωρητική νομιμοποίηση του συστήματος έως ασυγχώρητη αφέλεια, πνευματική οκνηρία και ένδειξη εξωφρενικού καθεστωτισμού…
  5. Και βέβαια η ύπαρξη «νέας μεταπολίτευσης» σημαίνει πως οι πρωταίτιοι του σημερινού πολιτικού συστήματος (εφόσον μάλιστα δε συμβάλουν στην ανατροπή του καθεστώτος συστήματος) θα έχουν, ηθικά και πολιτικά, την τύχη των προκατόχων τους, των ηγετικών δηλαδή στελεχών της προηγηθείσας της μεταπολίτευσης του 1974 «καταστάσεως».
  6. Στην περίπτωση του κ. Μαντέλη, προβλήθηκε ως ιδιαίτερα «σκληρή» η τοποθέτηση του γενικού γραμματέα του ελεγκτικού συνεδρίου «να επιστρέψει… τα 440,000 μάρκα». Κάθε όμως πρόστιμο οφείλει να είναι πολλαπλάσιο του κόστους της ζημίας που έχει προκληθεί από την τιμωρούμενη πράξη, αφού εξορισμού η ποινή αποσκοπεί (α) στην αποκατάσταση της ζημίας που έχει προκληθεί στο κοινωνικό σύνολο, αλλά και (β) στην αποτροπή της επανάληψης παρομοίων πράξεων στο μέλλον. Στα μέσα μαζικής μεταφοράς π.χ. το πρόστιμο για τους λαθρεπιβάτες είναι τριακονταπλάσιο του αντιτίμου του κλεμμένου εισιτηρίου. Ως προς την αποτροπή, είναι προφανές πως αν το πρόστιμο ήταν… ισόποσο με το αντίτιμο του εισιτηρίου θα λειτουργούσε ως ενθάρρυνση της λαθρεπιβίβασης, όχι ως αποτροπή της! Αλλά και ως προς την αποκατάσταση της ζημίας, το πρόστιμο (η ποινή) οφείλει να εμπεριέχει στην τιμή του την εξορισμού αδυναμία των ελεγκτικών μηχανισμών να εντοπίζουν όλες τις περιπτώσεις παρανομίας! Εξ ου και η σχέση 30:1, που είναι μια χαρά σχέση για όλες τις περιπτώσεις υπεξαίρεσης δημοσίου χρήματος, είτε με τη μορφή της μίζας, είτε της δωροληψίας, είτε της φοροδιαφυγής κ.λπ. Όσον αφορά ενδεχόμενες νομικές ενστάσεις (καθώς δε λείπουν οι «χρήσιμοι ηλίθιοι»), ας σημειώσουμε εδώ πως ως προς τις δομές που έχουν αναπτύξει οι μηχανισμοί της διαφθοράς ή της φοροκλοπής αλλά και ως προς τα ποσά που υπεξαιρούν (σε 8% του ΑΕΠ υπολογίζεται το κόστος της διαφθοράς, γύρω στο 6% της φοροκλοπής, και αφήνουμε κατά μέρος τη «μαύρη» οικονομία των ναρκωτικών, της πορνείας, της λαθρεμπορίας κ.λπ, που ο τζίρος τους συνολικά προσεγγίζει άλλο ένα 7% του ΑΕΠ…) προσομοιάζουν σαφώς με το οργανωμένο έγκλημα, σαν την ιταλική μαφία, τους ναρκεμπόρους της λατινικής Αμερικής κ.λπ. Οπότε το κράτος οφείλει να κάνει τους φοροκλέφτες και τους διεφθαρμένους αν όχι να ματώσουν, τουλάχιστο να ιδρώσουν, και αυτό βέβαια δεν πρόκειται να συμβεί με το υπάρχον νομικό πλαίσιο (που όχι τυχαία είναι «κομμένο και ραμμένο» στα μέτρα της νομενκλατούρας και της μαφιοκρατίας. 
Παλαιότερα άρθρα: