Κυπριακό Νο2: Άρνηση συμμετοχής την ώρα του πολέμου ισοδυναμεί με προδοσία

cyp
Διαβάστε επίσης

H Κύπρος καταρρέει. Αυτή είναι μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα που μας φέρνει μπροστά σε μια δεύτερη Κυπριακή τραγωδία, λίγο πριν συμπληρωθούν σαράντα χρόνια από την πρώτη. Μιλάμε στην πραγματικότητα για ένα Κυπριακό Νο2. Ο Ελληνισμός δέχεται καίριο πλήγμα και αυτή τη φορά κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί πως «η Κύπρος είναι μακριά».

Ο τεχνητός τραπεζικός σεισμός που προκάλεσε στην Κύπρο η γερμανική επικυριαρχία στην Ευρώπη, μετατρέπει την οικονομία του νησιού σε ερείπια. Αλλά δεν σταματά εκεί. Δημιουργεί κι ένα πελώριο τσουνάμι το οποίο έρχεται προς την Ελλάδα. Το χρηματιστήριο βρίσκεται κάθε μέρα σε ελεύθερη πτώση. Τα spreads των αγορών έχουν αρχίσει να χτυπάνε πάλι «κόκκινο». Κοντά στις 2000 ελληνικές επιχειρήσεις με έδρα την Κύπρο είναι εγκλωβισμένες εκεί όπως και χιλιάδες επιχειρήσεις στην Ελλάδα μετρούν και ξαναμετρούν τις ζημιές τους από το «κούρεμα» των καταθέσεών τους στο νησί και ανάλογα με το ύψος κουρέματος που διαρρέεται κάθε φορά. Οι ανάγκες μισθοδοσίας και μόνον που έχουν πολλές από αυτές, ξεπερνούν τις εγγυημένες 100.000. Αλλά ακόμη και για το ποσό αυτό ουδείς γνωρίζει πότε θα είναι προσβάσιμο. Κι αν στην Κύπρο εξετάζουν ήδη την κρατική αρωγή Ταμείου Εγγυοδοσίας, στην Αθήνα δεν ακούγεται άχνα.

Την ίδια στιγμή, οι ελληνικές εξαγωγές που μόλις άρχισαν να παίρνουν μια ανάσα, θα βρεθούν και πάλι σε συνθήκες ασφυξίας καθώς χάνουν την τέταρτη αγορά τους. Μεγάλο θα είναι και το πλήγμα στον τουρισμό. Τόσο από Κύπριους επισκέπτες στην Ελλάδα όσο και από Ρώσους, καθώς τα ρωσικά πρακτορεία έκλεινα «πακέτα» για Ελλάδα και Κύπρο μαζί.

Κι όλα αυτά συμβαίνουν τη στιγμή που έχουν διαψευστεί όλες οι κυβερνητικές προσδοκίες στο πρώτο τρίμηνο του έτους. Τα περίφημα «λεφτά στην αγορά» δεν τα έχει δει ανθρώπου μάτι. Τα έσοδα είναι πολύ πίσω από τους στόχους που είχαν τεθεί και τα ληξιπρόθεσμα χρέη προς το δημόσιο αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο. Το κυπριακό τσουνάμι μπορεί λοιπόν να αποδειχθεί ως το τελειωτικό χτύπημα.

Τι κάνουμε λοιπόν; Η κυβέρνηση είτε το ομολογεί, είτε όχι, βρίσκεται σε πανικό. Περιμένει την επιστροφή της τρόικας την άλλη εβδομάδα για να κλείσει η συμφωνία για τις δόσεις που έχουμε να λαμβάνουμε και φτάνουν τα 8,5 δις ευρώ. Με τι μέτρα θα κλείσει αυτή η συμφωνία; Είτε θέλει η κυβέρνηση να το παραδεχτεί, είτε όχι, η τρόικα επιστρέφει με τη σκέψη ενός τέταρτου μνημονίου. Αντί η καταβύθιση στην ύφεση, μετά και το σεισμό στην Κύπρο, να δίνει αφετηρία χαλάρωσης των περιοριστικών μέτρων, οι διαθέσεις κινούνται ακριβώς στον αντίποδα. Είναι περίπου βέβαιο πως θα ζητήσουν την εφαρμογή της ρήτρας που δυστυχώς έχει υπογράψει η ελληνική κυβέρνηση για αυτόματη επιβολή μέτρων όταν οι στόχοι δεν επιτυγχάνονται.

Στα μέτρα που ήδη βρίσκονται πάνω στο τραπέζι και αφορούν τη συνέχεια στο «χαράτσι», τις φυλακίσεις για χρέη στην εφορία, τις απολύσεις, κλπ, θα ζητηθούν και πρόσθετα μέτρα κατ’ εφαρμογή της ρήτρας. Τι μένει; Μα, ασφαλώς οι ελληνικές καταθέσεις. Δεν θέλω να είμαι μάντης κακών, αλλά δυσκολεύομαι να κατανοήσω γιατί αυτό που έκαναν στην Κύπρο θα δυσκολευτούν να το κάνουν και στην Ελλάδα, όταν ο Ολλανδός πρόεδρος του Eurogroup συνεχίζει να κάνει δηλώσεις περί του κουρέματος καταθέσεων ως εργαλείου δημοσιονομικής προσαρμογής. Αν δεν υπήρχαν τέτοιες σκέψεις, να είστε σίγουροι πως οι Γερμανοί θα του έλεγαν «σκάσε» κι αυτός δεν θα ξανάβγαζε άχνα. Για να διατηρεί το θέμα ανοιχτό, πότε με τον ένα τρόπο και πότε με τον άλλο, σημαίνει πως τα λέει κατ’ εντολή τους.

Η Ελλάδα είναι ήδη στον προθάλαμο εξαιρετικά επικίνδυνων εξελίξεων. Και η εύκολη απάντηση πως «στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα», υπονοώντας την προσφυγή στις κάλπες , δεν έχει να προσφέρει τίποτα το ουσιαστικό. Ίσα – ίσα, η ρευστότητα, ο πολιτικός καιροσκοπισμός και ο κομματικός ανταγωνισμός εξυπηρετούν άριστα τη γερμανική επικυριαρχία.

Το πολιτικό σύστημα, έστω αυτό που είναι, οφείλει να βρει ένα τρόπο συνεννόησης. Χωρίς προαπαιτούμενα και χωρίς αποκλεισμούς. Η Κύπρος έδειξε ξεκάθαρα πως σύμμαχοι και σωτήρες υπάρχουν μόνον στις φαντασιώσεις. Η εθνική ισχύς της Ελλάδας είναι οι δικές της δυνάμεις, όταν είναι ενωμένες και δεν διασπώνται σε ανταγωνισμούς για το τρόπαιο της εξουσίας.

Είναι ώρα Εθνικού Συναγερμού. Το προσκλητήριο πρέπει να είναι προς όλους ανεξαιρέτως και η συμμετοχή όλων θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη καθώς δεν υπάρχουν τα περιθώρια για μικροκομματικές αρνήσεις. Άρνηση συμμετοχής την ώρα του πολέμου ισοδυναμεί με προδοσία.

Πρώτη κίνηση θα πρέπει να είναι η έκτακτη σύγκληση του Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής, που προβλέπεται στο αρ. 82 παρ. 4 του Συντάγματος, με θέμα τα εθνικά μας ζητήματα και γενικότερα την ελληνική εξωτερική πολιτική και τη διεθνή θέση της χώρας και ειδικότερα τη θέση της στην Ευρώπη και στην Ανατολική Μεσόγειο. Αμέσως μετά να ακολουθήσει σύγκλιση συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αν μη τι άλλο να έχουμε εικόνα για το ποιος σιωπά, ποιος μιλάει και τι λέει.

Σε κάθε περίπτωση, όλα αυτά να γίνουν πριν από την άφιξη της τρόικας μεταδίδοντας το μήνυμα πως η Ελλάδα εξετάζει πλέον όλες τις λύσεις και όλα τα ενδεχόμενα, προκειμένου να περιφρουρήσει τα εθνικά συμφέροντά της και τα συμφέροντα του ελληνικού λαού.

ΥΓ1: Το να κλειστούν οι αρχηγοί στο Προεδρικό Μέγαρο δεν σημαίνει από μόνο του τίποτα. Θα πρέπει όταν βγουν να έχουν ξεκάθαρες τις «κόκκινες γραμμές» για το τι συνιστά από δω και πέρα ξεκάθαρη εχθρική ενέργεια από την πλευρά των δανειστών μας και πως θα απαντηθεί σε περίπτωση εκδήλωσής της.

ΥΓ2: Ναι, να προσκληθεί και η Χρυσή Αυγή. Καλό το «σουξέ» του Κασιδιάρη αλλά να δούμε και «πόσα απίδια πιάνει ο σάκος».

ΥΓ3: Διαβάζω στα κοινωνικά δίκτυα, αιτιάσεις του τύπου «φταίει η Ελλάδα για την Κύπρο». Άλλο όμως η σιωπή, την οποία έχουμε καταδικάσει από αυτό το blog και άλλο η επιθετική πολιτική των κυπριακών τραπεζών. Άλλωστε από το PSI δεν εξαιρέθηκαν ούτε οι Έλληνες.

Παλαιότερα άρθρα:

0 απαντήσεις στο “Κυπριακό Νο2: Άρνηση συμμετοχής την ώρα του πολέμου ισοδυναμεί με προδοσία”

  1. «Στην δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα» ;;; Μα ποιός το είπε αυτό ; Ασφαλώς υπάρχουν αδιέξοδα και στην δημοκρατία.
    Αλλά γιά ποιά δημοκρατία συζητάμε τώρα ; Η Χώρα μας έχει παραιτηθεί από την ασυλία της εθνικής της κυριαρχίας . Δεν έχει
    συνεπώς κανένα νόημα η αναφορά στην δημοκρατία , ιδίως σε ακροσφαλείς καταστάσεις σαν αυτές που βιώνει σήμερα ο
    Ελληνισμός στην Κύπρο και στην Ελλάδα.
    ΥΓ1 : Ασφαλώς και θα «κουρευθούν» οι ελληνικές καταθέσεις στις τράπεζες. Χρήματα δεν υπάρχουν πουθενά αλλού.
    ΥΓ2 : Ασφαλώς και πρέπει να καλείται η «Χρυσή Αυγή» στα συμβούλια των πολιτικών , με συμμετοχή ή μή του προέδρου της
    (ανύπαρκτης) Δημοκρατίας μας. Η πρόσκλησή της μπορεί να προβληθεί ως το έσχατο επιχείρημα του εκπεσόντος πολιτικού μας
    συστήματος.

  2. Πού πήγαν οι «σύμμαχοι» που έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ;

    • Ο ΣΥΡΙΖΑ έλεγε ότι
    με άλλες συμμαχίες, μια αστική κυβέρνηση μπορεί να πετύχει καλύτερη
    διαπραγμάτευση στην Ευρωζώνη για τη διαχείριση της κρίσης. Τι δείχνουν
    οι εξελίξεις;
    Μετά τις επισκέψεις του σε χώρες της
    Λατινικής Αμερικής, στη Γερμανία και τις ΗΠΑ, ο Αλ. Τσίπρας είχε δηλώσει
    ότι στόχος του ήταν «η διεθνοποίηση του ελληνικού προβλήματος», καθώς
    «είναι μέρος ενός ευρύτερου ευρωπαϊκού και παγκόσμιου προβλήματος, και
    πιστεύω ότι με μια πολυδιάστατη οπτική για την εξωτερική μας πολιτική,
    μπορούμε να αναζητήσουμε συμμάχους στην παγκόσμια σκακιέρα, αλλά και να
    διευρύνουμε ρωγμές και την ατζέντα της διαπραγμάτευσης εντός του
    ευρωπαϊκού πλαισίου». Τα ίδια πάνω – κάτω υπεδείκνυε ο ΣΥΡΙΖΑ και στην
    κυβέρνηση Αναστασιάδη τις τελευταίες μέρες, μετά το «όχι» της κυπριακής
    Βουλής στο πρώτο σχέδιο του Γιούρογκρουπ, καλώντας τους Κύπριους να
    αναζητήσουν συμμαχίες και βοήθεια εκτός της Ευρωζώνης
    ή σε ευρωπαϊκές δυνάμεις ανταγωνιστικές προς τη Γερμανία, προκειμένου
    να ενισχύσουν τη διαπραγματευτική τους ισχύ στις συνεννοήσεις με την
    τρόικα και να επιλεγεί τελικά ένα άλλο μείγμα διαχείρισης της κρίσης
    στην Κύπρο, στο οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούσε να προσδώσει φιλολαϊκά
    χαρακτηριστικά. Το αποτέλεσμα της κυπριακής διαπραγμάτευσης είναι πια
    γνωστό και επιβεβαιώνει ότι καμία κυβέρνηση, που έχει για διακηρυγμένο
    στόχο να διαχειριστεί τον καπιταλισμό και την κρίση του, δεν μπορεί να
    πάρει φιλολαϊκές αποφάσεις. Επιβεβαιώθηκε ακόμα ότι η διαπραγμάτευση
    εντός της Ευρωζώνης δεν αφορά το λαό, αλλά τους καλύτερους όρους
    διάσωσης των μονοπωλίων και ότι βάση για τις διεθνείς συμμαχίες στον
    καπιταλισμό δεν είναι η φιλευσπλαχνία ορισμένων χωρών απέναντι σε άλλες
    (π.χ. Ρωσία – Κύπρος), αλλά τα ιδιαίτερα συμφέροντα της αστικής τάξης
    κάθε χώρας, που επιβάλλουν τις αντιπαλότητες και τις μεταξύ τους
    κολεγιές.

    Ορισμένα παραδείγματα: Ο ΣΥΡΙΖΑ έλεγε πως με την
    εκλογή Ολάντ φύσηξε άλλος αέρας στην Ευρώπη και ότι το μοντέλο της
    λιτότητας άρχισε να ξηλώνεται. Τι είπαν οι Γάλλοι για την Κύπρο; Σύμφωνα
    με τον υπουργό Οικονομικών Πιέρ Μοσκοβισί, η οικονομία της Κύπρου είναι
    «μια οικονομία – καζίνο που ήταν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και έπρεπε
    και πρέπει να κάνουμε κάτι, διότι διαφορετικά θα είστε εσείς, θα είμαι
    εγώ, θα είμαστε εμείς που θα πληρώσουμε το λογαριασμό». Τι λένε οι ίδιοι
    οι Κύπριοι για τη στάση της Γαλλίας; Ο επικεφαλής του Συμβουλίου
    Οικονομικής Πολιτικής της Κύπρου, Χ. Πισσαρίδης ανέφερε ότι «ο κ. Ολάντ,
    στο πρόσωπο του οποίου είχαν δημιουργηθεί προσδοκίες για αλλαγή στάσης
    στην Ευρώπη σε ζητήματα οικονομικής πολιτικής, έχει εξαφανιστεί». Και
    είναι απολύτως φυσικό, αφού τα συμφέροντα της γαλλικής αστικής τάξης,
    παρά τους μεταξύ τους ανταγωνισμούς, ταυτίζονται στο ζήτημα της Κύπρου,
    όπως και της Ελλάδας, με αυτά των Γερμανών και των άλλων, άρα ενιαία
    είναι και η στάση τους στη διαχείριση της κρίσης στο νησί. Αλλο
    παράδειγμα: Το Γενάρη, ο Αλ. Τσίπρας συναντήθηκε με την ηγεσία του ΔΝΤ
    και αμέσως μετά δήλωσε: «(…) το ΔΝΤ κατανοεί το αυτονόητο, δηλαδή ότι
    το ελληνικό πρόγραμμα δεν βγαίνει δίχως γενναίο «κούρεμα» χρέους (…)
    Δεν ζητάμε να μας συμπαθήσουν στο Βερολίνο. Αναζητούμε συμμάχους, αλλά η
    πολιτική της Γερμανίας είναι καταστροφική. Εδώ (στις ΗΠΑ), μπορούμε να
    βρούμε συμμάχους για να αποτρέψουμε καταστροφικές πολιτικές». Δηλαδή,
    σύμφωνα με τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΔΝΤ είναι εν δυνάμει σύμμαχος των απανταχού
    «καταπιεσμένεων» από το γερμανικό μοντέλο διαχείρισης της κρίσης.
    Ωστόσο, όπως επανειλημμένα δήλωσε ο Β. Σόιμπλε, η θέση της Γερμανίας για
    τη διαχείριση της κρίσης στην Κύπρο ταυτιζόταν εξ αρχής με αυτήν του
    ΔΝΤ, το οποίο κατά κοινή ομολογία κράτησε και την πιο σκληρή στάση στις
    διαπραγματεύσεις πριν και μετά το «όχι» της κυπριακής Βουλής.

    Ο ΣΥΡΙΖΑ έλεγε ακόμα ότι
    και μέσα στη Γερμανία υπάρχουν εν δυνάμει σύμμαχοι της Ελλάδας και
    άλλων χωρών που διεκδικούν ένα άλλο μείγμα διαχείρισης, τάχα φιλολαϊκό,
    δείχνοντας προς τους Γερμανούς σοσιαλδημοκράτες. Τον περασμένο Οκτώβρη, ο
    Αλ. Τσίπρας έλεγε για τη γερμανική σοσιαλδημοκρατία, πως «πρέπει να
    συνειδητοποιήσει ότι ο συνομιλητής της στην Ελλάδα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, μια
    παράταξη που έχει πρόταση για την Ευρώπη». Μόλις προχτές, οι εκλεκτοί
    του ΣΥΡΙΖΑ στο γερμανικό αστικό πολιτικό σύστημα, διά του επικεφαλής
    τους, Ζ. Γκάμπριελ, έλεγαν: «Με τα σημερινά δεδομένα δεν μπορώ να
    φανταστώ ότι οι Γερμανοί φορολογούμενοι θα σώσουν κυπριακές τράπεζες, το
    επιχειρηματικό μοντέλο των οποίων στηρίζεται στη συνεργεία σε
    φορολογική απάτη». Προχτές, ο επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας
    του, το SPD, χαιρέτισε τη συμφωνία του Γιούρογκρουπ, επισημαίνοντας ότι
    «τα βασικά σημεία της συμφωνίας ανταποκρίνονται σε όσα ζητούσε το SPD,
    όλο αυτό το διάστημα». Μετά απ” όλα αυτά, μένουν μόνο οι Ρώσοι, τους
    οποίους ο ΣΥΡΙΖΑ υπέδειξε πολλές φορές τις τελευταίες μέρες σαν τη
    σωτήρια λύση για την Κύπρο. Τι απάντησε η ρωσική κυβέρνηση; Oτι η
    Λευκωσία πρότεινε τη σύσταση κυπριακού κρατικού φορέα, στον οποίο θα
    μεταφέρονταν τα περιουσιακά στοιχεία από τους υδρογονάνθρακες και ο
    οποίος θα εξέδιδε ομόλογα σε Ρώσους επενδυτές, με δυνατότητα μερίσματος.
    «Οι επενδυτές μας αξιολόγησαν το ζήτημα και δεν έδειξαν ενδιαφέρον»,
    είπε ο Ρώσος υπουργός Οικονομικών, ο οποίος πρόσθεσε για το ζήτημα της
    επιμήκυνσης του υφιστάμενου δανείου, ότι «περιμένουμε την απόφαση της
    τρόικας, και βάσει αυτής θα αποφασίσουμε για τη συμμετοχή μας στην
    αναδιάρθρωση χρέους». Οι εξελίξεις κουρελιάζουν τις αυταπάτες που
    συνειδητά σπέρνει ο ΣΥΡΙΖΑ ότι μια άλλη διαχείριση από μια αστική
    κυβέρνηση και με άλλους συμμάχους μπορεί να είναι φιλολαϊκή και
    ταυτόχρονα να σώζει τις τράπεζες και τα μονοπώλια από τη χρεοκοπία.

  3. Μάλλον δεν είσαι Ελληνας και δεν εννοώ την ταυτότητα αλλά τηι Παιδείαι.

    Οχι δεν είμαι ΣυΡιΖα , αλλά προτιμώ την Πολιτική Ενέργεια, από ένα άδειο πουκάμισο σαν τον Σαμαρά και πριν τον Παπανδρέου.

    Αγώνας δεν σημαίνει εκ των προτέρων την νίκη, αλλά δεν σημαίνει και την ήττα, αλλιώς θα είμαστε όλοι σαν τον Αδωνι και τον Σαμαρά ακόμη στις σπηλιές, ακόμη κάτω από την Μεγάλη Πύλη.

    Τίποτα δεν χαρίζεται, όλα κερδίζονται. Ακόμη για ένα μέτρο γης μπορεί να χυθεί πολύ αίμα, αλλά δεν κέρδισε ποτέ αυτός που παραδόθηκε. Πόσο μάλλον ένας που δεν θέλησε να πολεμήσει καν για μια καρέκλα Πρωθυπουργού.

    Αυτό δεν είναι μόνο στην Πολιτική, είναι η ζωή. Μπορεί κάποιος να αλλάξει εκατό δουλείες κι εκατό φορές να μείνει άνεργος, μια φορά θα έχει ευκαιρία, θα πετύχει, είναι στατιστική.

    Πολιτική με ντιρεκτίβες από μια Τροϊκα, πάνω στις πλάτες όχι μόνο του λαού, αλλά ενός Ιστορικού Εθνους, με διακυβευμα το 2050 να μην υπάρχει ούτε δημογραφικά, δεν είναι αφέλεια ή ανικανότητα, είναι Προδοσία.

    Δεν πανηγυρίζεις, όταν δεν καταφερνει κάτι η Κύπρος, χάνεις ένα ύψωμα, πας για το άλλο, αλλα δεν πανηγυρίζεις.

    Επειδή είμαι πρακτικός άνθρωπος και θέλω να λέω και το πως.

    Υποσχέθηκε τον Σεπτέμβριο «αλλαγή» του κλίματος (υφεση, ανεργια, ρευστότητα κτλ) σε ~150μέρες. Τι έκανε; Εβαλε νέο Χαράτσι, ακυρώθηκε ο γάμος ΕτΕ-Eurobank,χαρίζει τον ΟΠΑΠ με συμβολικό τίμημα. Δηλαδή αν πχ έριχνε το ΦΠΑ στην εστίαση στο 8%, όσο είναι οι όμορες χωρες εν όψη Τουριστικής περιόδου, θα μας πέταγαν εκτός ΕΕ;

    Οπως έλεγε κι ο Ελληνας Καζαντάκης «Θα χτυπούμε, θα χτυπούμε τα κεφάλια μας απάνω στα κάγκελα,πολλά κεφάλια θα γίνουν θρύμματα, μα μια μέρα τα κάγκελα θα σπάσουν»

Σχολιάστε