Μια Μέρα με τη Δέσποινα Ραφαήλ

Δέσποινα Ραφαήλ
Διαβάστε επίσης

Κυψέλη, καλοκαιράκι αθηναϊκό του 2015.  Βρίσκομαι σε ένα στούντιο με τον μουσικό παραγωγό και τραγουδοποιό Μωυσή Ασέρ, για να παρακολουθήσουμε τη δουλειά μουσικών φίλων του. Θυμάμαι κάπου εκεί και τον σημαντικό Χρήστο Βέλτσιο.

Γράφει η Γεωργία Δρακάκη

Σε ένα δωμάτιο μες στο στούντιο, βρίσκεται σκυμμένο πάνω από την κιθάρα του ένα μικροσκοπικό κορίτσι. Μας τραγουδάει συγκλονιστικά ένα τραγούδι της Amy Winehouse και γνωριζόμαστε. Ο πατέρας της βρίσκεται εκεί και η σιωπηλή του υποστήριξη είναι συγκινητική.

Ύστερα, η παρέα του στούντιο καταλήγει για παγωτά σε μια πλατεία εκεί γύρω. Το μικροσκοπικό κορίτσι είναι καστανόξανθο, έχει μεγάλα, γαλαζοπράσινα μάτια, χαμογελάει εκνευριστικά πολύ και είναι ύποπτα ευγενικό και προσηνές. 18 χρονών. Έχει μόλις περάσει στη Φιλοσοφική Σχολή της Αθήνας.

Από τον Σεπτέμβρη εκείνου του χρόνου, η ζωή της θα άλλαζε, με τον τρόπο που αλλάζει η ζωή των ανθρώπων που περνούν στο Πανεπιστήμιο. Αυτός ο «άλλος» αέρας που φυσά τα κλωνάρια της νιότης, ας πούμε, και τα κάνει να ανθίζουν και να καρπίζουν στην πορεία της αληθινής ζωής, μετά.

Τη λένε Δέσποινα Ραφαήλ. Και τρώει μαζί μας παγωτό, όπως ένα οποιοδήποτε άλλο παιδί.

Αισθάνομαι, όμως, εγώ ένα μικρό, αθώο δέος. Σα να έχω μπροστά μου την αθώα ακόμα εκδοχή ενός καλλιτέχνη που πρόκειται μες στα χρόνια να θεριέψει. Με γαργαλάει το δημοσιογραφικό δαιμόνιο που ψιθυρίζει μέσα μου: «Εσύ θα την έχεις γνωρίσει από τα πρώτα της βήματα, μπορεί να είσαι εσύ αυτή που θα τη συστήσεις επίσημα στο κοινό.»

Η φωνή της με πρόλαβε και τη σύστησε αυτή στο κοινό. Στο όποιο κοινό! Με τη στήριξη του Μωυσή Ασέρ, για αρχή, και στη συνέχεια μιας σειράς αξιόλογων καλλιτεχνών όπως ο Νικήτας Βοστάνης, ο Γιάννης Νικολάου, ο Τάσος Ζαφειρίου και άλλων. Ο Ζαφειρίου, μάλιστα, της εμπιστεύθηκε να τραγουδήσει δύο κομμάτια των οποίων τη μουσική έγραψε ο ίδιος, για τις ανάγκες του δίσκου του με τον Μιχάλη Μπουρμπούλη «Βήματα είν ’η ζωή μας».

Ακούστε το ένα από τα δύο, αυτό που αγαπώ περισσότερο.

Δεν γίνεται, φυσικά, μες στα κατορθώματα της ηλιόλουστης κυρίας Ραφαήλ, να μην σας συστήσω και αυτό εδώ το σπουδαίο, που χρωστά την ομορφιά των στίχων της στο μοναδικό ταλέντο του Μιχάλη Μπουρμπούλη. Το τραγούδι είναι αφιερωμένο στον Σταύρο Κουγιουμτζή, έναν συνθέτη που η Δέσποινα αγαπά πολύ:

Ένα μικρό βίντεο ακόμα, θα μου επιτρέψετε, βαριεστημένοι αναγνώστες; Ένα βίντεο γυρισμένο ερασιτεχνικά σε ένα μικρό μαγαζάκι, ονόματι «Σταθμαρχείον», το οποίο δεν έμελλε να αντέξει ανοιχτό παρά ένα χρόνο και λιγότερο. Όσοι συχνάσαμε εκεί, αυτό το λίγο, το αγαπήσαμε πολύ και η γράφουσα θα ήθελε να στείλει ένα φιλί στον γενναίο και υπέροχο Νίκο Τσίπη, που το τόλμησε σε μια χώρα κρίσης και ανοησίας.

Εδώ, τραγουδά με τη στόφα των «παλιών» τραγουδιστριών. Κι όμως, η ταλαντούχα Δέσποινα Ραφαήλ γεννήθηκε λίγο πριν το 2000.

Την παρακολούθησα σε όσα lives της κατάφερα. Την απόλαυσα πλάι στον άξιο μπουζουκίστα Πέτρο Καπέλλα, την άκουσα να ερμηνεύει τα ρεμπέτικα, τα απογειώνει τα λαϊκά και να δίνει το δικό της, μελένιο χρώμα σε νέες δημιουργίες. Την είδα θεατρική, αγχωμένη (όπως τότε, στη σκηνή του Σταυρού του Νότου, όταν τη σήκωσε ο Γιάννης Νικολάου να πει ένα τραγουδάκι), την είδα να καθηλώνει, να ξεσηκώνει χειροκροτήματα, αλλά και ζήλιες κρυφές.

Είναι ζόρικο το θέαμα μιας όμορφης κοπέλας που μεστώνει λίγο λίγο σε Γυναίκα, να τραγουδά τόσο καλά, να χαμογελά γλυκά κι αληθινά, να κατακτά χωρίς να προκαλεί. Δεν θέλησα, όμως, ποτέ να της χαϊδέψω τα αυτιά, ούτε από το μετερίζι της ακροάτριας, ούτε από αυτό της φίλης που εύχομαι ότι της έγινα στην πορεία.

Για να ριζώσει κάτι στα ημιθανή τοπία της εν Ελλάδι-και όχι απαραίτητα ελληνικής- δημιουργίας, δεν αρκεί μόνο το ταλέντο και η καλοσύνη. Θέλει καπατσοσύνη, θέλει ελιγμούς, θέλει γερές συνεργασίες, θέλει δουλειά και τύχη. Ανοιχτοσύνη. Και τρέλα, πίστη στα ρίσκα, αγάπη αλύγιστη στο αντικείμενο και τρομακτική προσήλωση στο στόχο.

Η Δέσποινα Ραφαήλ δεν θα είναι για πάντα «η μικρή, νεραϊδένια κόρη» με την ωραία φωνή. Θα βγουν πολλές, ίσως τεχνικά καλύτερές της.

Κρίνω, από το ασφαλές, δυστυχώς, της θέσης μου, ότι πρέπει να δει τι θα κάνει στα πολύ σοβαρά και να το δει άμεσα, γιατί τη Δέσποινα τη χρειαζόμαστε. Χρειαζόμαστε την παρήγορη ομορφιά της φωνής και του προσώπου της. Πρέπει αυτή η χροιά να ντύσει ζεστά στίχους νέων και να σηκώσει ένα νέο ρεύμα στο ελληνικό τραγούδι.

Γι’ αυτό αγαπάω τόσο πολύ τον φίλο μου τον Μωυσή Ασέρ που, εδώ και δεκαετίες, ψαχουλεύει το χώμα της τραγουδοποιίας, ακούει αχόρταγα νέα λαρύγγια, τρέχει από μουσική σκηνή σε μουσική σκηνή, καίει τα μάτια του μπροστά από τον υπολογιστή για ώρες, να στηρίξει, να ανακαλύψει ταλέντα. Και να δει τι μπορεί να κάνει, με όσα μέσα-όχι πολλά, δυστυχώς-έχει στα χέρια του.

Χάρη σε αυτόν, κυρίως, γνωρίσαμε τη Δέσποινα Ραφαήλ, αλλά και άλλους άξιους καλλιτέχνες που δεν είναι η στιγμή τους να αναφερθούν σε αυτό το κείμενο.

Δέσποινα, τραγούδα, προχώρα, εργάσου. Έχεις ήδη αρκετούς στο πλευρό σου. Το θέμα είναι να βρεις κι άλλους, πολύ περισσότερους, απέναντί σου. Να κάτσουν μπρος στα μάτια σου και τη φωνή σου και, καχύποπτοι, να σε ακούσουν να τους τραγουδάς. Κατάκτησέ τους, το μπορείς.

Δώσε και σε μας, αφορμές να γράφουμε για σένα και σε σένα…

Παλαιότερα άρθρα: