Νέα | Ειδήσεις από Ελλάδα με άποψη. Άρθρα, εφημερίδες, καιρός. » Editorial http://www.rizopoulospost.com Βρείτε στο rizopoulospost.com ειδήσεις και τελευταία νέα από την Ελλάδα. Δείτε ο καιρός σήμερα. Διαβάστε σημερινές εφημερίδες. Wed, 11 Oct 2017 18:11:25 +0000 el hourly 1 http://wordpress.org/?v=3.8.1 Η «κληρονομιά» Σόιμπλε: Ένα ιδιότυπο Grexit από την πίσω πόρτα… http://www.rizopoulospost.com/i-klironomia-soible-ena-idiotypo-grexit-apo-tin-piso-porta/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=i-klironomia-soible-ena-idiotypo-grexit-apo-tin-piso-porta http://www.rizopoulospost.com/i-klironomia-soible-ena-idiotypo-grexit-apo-tin-piso-porta/#comments Wed, 11 Oct 2017 09:17:00 +0000 http://www.rizopoulospost.com/?p=206805 159336828-eurogruppe-schaeuble-52alGmmEmUG7xKOgNG

Γράφει ο Ceteris Paribus

Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε αποχαιρέτισε το Eurogroup και οσονούπω αποχαιρετά και το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών. Ωστόσο, αφήνει μια βαριά κληρονομιά  για την Ευρώπη και ακόμη πιο ιδιαίτερα για την Ελλάδα: την Ευρώπη των δύο -αν όχι και περισσότερων- «ταχυτήτων». Που για την Ελλάδα ισοδυναμεί με ένα ιδιότυπο Grexit από την πίσω πόρτα. Στην Ε.Ε. και την Ευρωζώνη ποτέ δεν ίσχυσε -και δεν μπορούσε να ισχύσει- ο κανόνας της ουσιαστικής ισότητας: οι διαφορές στην παραγωγικότητα, την ανταγωνιστικότητα, τη στρατιωτική, διπλωματική και γεωπολιτική ισχύ κ.λπ., δημιουργούν μια ιεραρχία συνολικής ισχύος. Από αυτή, την ουσιαστική άποψη, δεν έπρεπε να υπάρχουν αυταπάτες: η Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις αυτής της κλίμακας - ιδιαίτερα όσον αφορά τις χώρες της Ευρωζώνης. Ωστόσο, μέχρι και το ξέσπασμα της κρίσης του 2008 στις ΗΠΑ, που στην Ευρώπη εκδηλώθηκε σαρωτικά από το 2009, ίσχυε σε γενικές γραμμές ο κανόνας της σύγκλισης: οι ρυθμοί οικονομικής ανάπτυξης ήταν πολύ ισχυρότεροι στον ευρωπαϊκό Νότο σε σχέση με τον Βορρά, με αποτέλεσμα η «ψαλίδα» όσον αφορά το κατά κεφαλήν ΑΕΠ να μειώνεται. Και ως γνωστόν, οι υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης δεν κάνουν θαύματα από μόνοι τους, αλλά βελτιώνουν πολλούς δείκτες: υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξη σημαίνουν υψηλούς ρυθμούς επένδυσης, αυτό σημαίνει ταχύτερη ανανέωση του τεχνολογικού εξοπλισμού, άρα βελτίωση της παραγωγικότητας, σημαίνει επίσης βελτίωση των συνολικών υποδομών και του στρατηγικού asset της παιδείας κ.λπ. Με το ξέσπασμα της κρίσης η εικόνα αντιστράφηκε: η γενική τάση δεν ήταν πλέον η σύγκλιση αλλά η απόκλιση. «Παραδόξως», αλλά μόνο αν βλέπουμε τα πράγματα επιφανειακά, αντί η Ευρώπη να αντιδράσει με πολιτικές που θα αντέστρεφαν τις τάσεις της απόκλισης, με τις πολιτικές της τις ενίσχυσε. Αντί να εμπλουτίσει και εμβαθύνει τις συνθήκες και να εφαρμόσει αντισταθμιστικές πολιτικές, παραμέρισε τις συνθήκες και ενίσχυσε τις τάσεις προς τις διακρατικές συμφωνίες. Τα μνημόνια και οι σκληρές περιοριστικές πολιτικές, για να μη μιλήσουμε για πολιτικές στα όρια του ωμού εκβιασμού, γιγάντωσαν τις συμφωνίες εκτός ευρωπαϊκού θεσμικού πλαισίου, που μάλιστα με εντελώς παράτυπο τρόπο ανέλαβαν να συνάψουν και διεκπεραιώσουν τα θεσμικά -έστω και άτυπα- όργανα: η ΕΚΤ, η Κομισιόν, το Συμβούλιο, το Eurogroup. Και ενώ θα περίμενε κανείς αυτές οι πολιτικές να αποτελέσουν μια κακή παρένθεση και, ύστερα από το ξεπέρασμα της κρίσης, η Ευρώπη να επανέλθει σε μια λειτουργία εντός των ευρωπαϊκών συνθηκών με στόχο τη σύγκλιση, συμβαίνει το εντελώς αντίθετο: συζητείται η εμπέδωση και κατά κάποιο τρόπο «θέσμιση» μέσω διακρατικών συμφωνιών της παράκαμψης των συνθηκών, με επίσημο μάλιστα στόχο τη δημιουργίας της Ευρώπης των δύο -ή και πολλών- ταχυτήτων! Αν δεν θέλουμε να παίζουμε με τις λέξεις, πρόκειται για ολοσχερή κατάρρευση της «ευρωπαϊκής ιδέας»!  

Συναίνεση Eurogroup για «Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο»

  Αρχιτέκτονας της «νέας Ευρώπης» των πολλών «ταχυτήτων» δεν είναι ο Μακρόν. Πολύ περισσότερο, δεν είναι ο «ρομαντικός» Γιουνκέρ, που πρόσφατα εξήγγειλε ένα σχέδιο πολιτικής ομοσπονδοποίησης για να χαμηλώσει αμέσως τα μάτια μπροστά στο βλοσυρό βλέμμα του Σόιμπλε. Αρχιτέκτονας της «νέας Ευρώπης» δεν είναι καν η Μέρκελ. Είναι ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, που αποχωρεί δόξη και τιμή αφού έχει «βάλει το νερό στ’ αυλάκι», αφού δηλαδή έχει δρομολογήσει το δικό του σχέδιο για την Ευρώπη. Η είδηση ότι στην πρόσφατη συνεδρίαση του Eurogroup επετεύχθη συναίνεση στην πρόταση Σόιμπλε για μετατροπή του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας σε «Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο» σημαίνει ότι τροχοδρομείται επισήμως η Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων, της παράκαμψης των ευρωπαϊκών συνθηκών και της σταδιακής υποκατάστασής τους από διακρατικές συμφωνίες «προθύμων», της εγκατάλειψης της αρχής της σύγκλισης και της θεσμοποίησης των αποκλίσεων, της δημιουργίας χωρών πρώτης και δεύτερης κατηγορίας. Μεταξύ άλλων, ο Σόιμπλε πρότεινε ουσιαστικά να «μπει στο ράφι» το βασικό θεσμισμένο ευρωπαϊκό όργανο: η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Κομισιόν)! Πρότεινε να αναλάβει τον έλεγχο των δημοσιονομικών των χωρών-μελών ο υπό μετασχηματισμό ESM κι όχι -όπως μέχρι σήμερα- η Κομισιόν. Δεν γνωρίζουμε πόσο μακριά θα φτάσει η λογική των πολλών «ταχυτήτων», δηλαδή πόσο πιο αποκρουστική θα γίνει η νέα «αρχιτεκτονική» - θα είναι αντικείμενο πολύμηνων διαπραγματεύσεων μεταξύ των ισχυρών της Ευρωζώνης. Είναι όμως βέβαιο -και το έχουμε γράψει πρώτοι και σε «ανύποπτο χρόνο»- ότι στο νέο αρχιτεκτόνημα η θέση της Ελλάδας θα είναι όχι απλώς στη δεύτερη «ταχύτητα» αλλά στο… υπόγειο. Αυτή είναι η συγκλονιστική είδηση των ημερών, που θα έπρεπε να πυροδοτήσει το δημόσιο διάλογο – αλλά η υπόθεση της αλλαγής φύλου ήρθε «συμπτωματικά» την κατάλληλη στιγμή για να στρέψει τα βλέμματα αλλού…  

Πολλές «ταχύτητες» = πολλά… ευρώ!

  Ο αποχωρών κ. Σόιμπλε δεν ήταν μόνο εμπνευστής της ιδέας του Grexit αλλά και μιας άλλης ιδέας, που ταιριάζει «γάντι» με την υπό διαμόρφωση Ευρώπη των πολλών «ταχυτήτων»: της ιδέας του διπλού νομίσματος! Ο κατά τα άλλα «μέγας αντίπαλος» του κ. Σόιμπλε Γιάνης Βαρουφάκης θα έπρεπε να αναρωτηθεί γιατί ο Σόιμπλε θεώρησε την άνοιξη του 2015 «καλή ιδέα» το παράλληλο νόμισμα… Το διπλό νόμισμα είναι η αναπόφευκτη συνέπεια της Ευρώπης των πολλών «ταχυτήτων»!  Όχι άμεσα, όχι κατ’ ανάγκη για όλες τις χώρες που δεν θα μετάσχουν στην πρώτη «ταχύτητα», αλλά αναπόφευκτα στο μεσοπρόθεσμο ορίζοντα. Διότι μεσοπρόθεσμα δεν μπορεί το νόμισμα να είναι πραγματικά ενιαίο χωρίς πολιτική και θεσμική ισότητα και χωρίς σύγκλιση - και ακόμη περισσότερο με θεσμοποιημένη την απόκλιση. Με τις υπάρχουσες ευρωπαϊκές συνθήκες, η εκδίωξη χώρας από το ευρώ δεν είναι εφικτή, η δε οικειοθελής αποχώρηση, ιδιαίτερα για τις αδύναμες χώρες, δεν είναι επιθυμητή - αδιάφορο αν αυτό είναι σωστή στάση ή όχι. Όταν όμως με τη συναίνεση του Eurogroup ο μετασχηματισμένος ESM αναλάβει το «μανατζάρισμα» χωρών της δεύτερης, τρίτης ή και τέταρτης «ταχύτητας» εξοπλισμένος με ευρείες δικαιοδοσίες, τότε το διπλό νόμισμα θα πλησιάσει με ταχύτητα… Θα πρέπει να συνδυάσουμε αυτές τις εξελίξεις με μια τελευταία είδηση: την επαναφορά χθες της εκτίμησης του ΔΝΤ ότι η μακροπρόθεσμη ανάπτυξη στην Ελλάδα θα κινηθεί περί το 1% - αντί για 1,3% που εκτιμούν οι πιο… αισιόδοξοι Ευρωπαίοι. Μια χώρα τοις πράγμασι χρεοκοπημένη, με σωρευτικές απώλειες στο ΑΕΠ 26%, με υψηλή ανεργία και εκτεταμένη φτώχεια κ.λπ., με υποθηκευμένο τον ισχνό πλούτο που θα παράγει στα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα,  δεν πρόκειται ποτέ να ξεκολλήσει από το «βούρκο». Θα ζει για πάρα πολλά χρόνια κάτω από το μαστίγιο του ESM… Υ.Γ. Επιμένοντας στο κέλυφος του ευρώ και υιοθετώντας όλα τα μαρτύρια για την παραμονή σε αυτό, η ελληνική πολιτική και οικονομική ιθύνουσα τάξη θα βρεθεί αργά ή γρήγορα να «κρατάει» στα χέρια της ένα ευρώ β’ κατηγορίας. Η στρατηγική κρίνεται στη μεσομακροπρόθεσμη διάρκεια…  ]]>
http://www.rizopoulospost.com/i-klironomia-soible-ena-idiotypo-grexit-apo-tin-piso-porta/feed/ 0
Τι κρύβει ο Τσίπρας πίσω από το νομοσχέδιο για την ταυτότητα φύλου http://www.rizopoulospost.com/ti-krivei-o-tsipras-piso-apo-to-nomosxedio-gia-tin-tautotita-filou/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=ti-krivei-o-tsipras-piso-apo-to-nomosxedio-gia-tin-tautotita-filou http://www.rizopoulospost.com/ti-krivei-o-tsipras-piso-apo-to-nomosxedio-gia-tin-tautotita-filou/#comments Tue, 10 Oct 2017 08:56:48 +0000 http://www.rizopoulospost.com/?p=206592 tsipras

Γράφει ο Σπύρος Ριζόπουλος Στους «Κούφιους Ανθρώπους» ο Έλιοτ μας λέει πως ο κόσμος τελειώνει με ένα πάταγο αλλά με ένα λυγμό. Αν κρίνουμε από την εξέλιξη της χθεσινής συζήτησης για το νομοσχέδιο Κοντονή δεν αποκλείεται η ρήση αυτή να βρει πεδίο εφαρμογής και στην συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Το θέμα με τη νομική αναγνώριση της αλλαγής ταυτότητας φύλου είναι ταυτόχρονα απλό αλλά και σύνθετο. Απλό για τους ενδιαφερόμενους, καθώς πράγματι επιλύει μια σειρά πρακτικών θεμάτων από τη δικαιοπρακτική τους ικανότητα μέχρι τις απλές καθημερινές συναλλαγές ή την επιβίβαση σε ένα αεροπλάνο. Σύνθετο, γιατί το θέμα χρησιμοποιείται από την κυβέρνηση για να εξυπηρετήσει εντελώς διαφορετικά ζητήματα από αυτά που υποτίθεται οτι θα επιλύσει με το νομοσχέδιο. Γύρω από το θέμα γράφτηκαν «τέρατα» αναδεικνύοντας την απίστευτη επιπολαιότητα με την οποία τα μέσα μαζικής ενημέρωσης χειρίζονται το δημόσιο βήμα που διαθέτουν. Επιπλέον, η πλειοψηφία των πολιτών ακόμα δεν έχει καταλάβει το περιεχόμενο του νομοσχεδίου. Αποτέλεσμα των παραπάνω ήταν το θλιβερό θέαμα που είδαμε εντός της Βουλής το βράδυ της Δευτέρας. Ο Ράλλης, ο Κύρκος και όλη αυτή η γενιά των μεγάλων πολιτικών θα ντρέπονταν για την εικόνα των κοινοβουλευτικών επιγόνων τους. Οι περισσότεροι βουλευτές ήταν αδιάβαστοι, δεν είχαν διαβάσει την αιτιολογική έκθεση, εκστόμιζαν αρλούμπες για τη Βίβλο, τον Αδάμ και την Εύα. Με λίγα λόγια τοποθετήθηκαν λες και ήταν για τσίπουρα στο καφενείο της εκλογικής τους περιφέρειας. Κατανοώ το άγχος να μη χαλάσουν τη σχέση τους με την Εκκλησία και να μην ερεθίσουν τους ψηφοφόρους. Όμως ο λόγος που έχουμε αντιπροσωπευτικό πολίτευμα είναι γιατί εμπιστευόμαστε οτι αυτοί που θα στείλουμε στη Βουλή θα κάτσουν και θα διαβάσουν, θα ενημερωθούν, θα αποκτήσουν σφαιρική εικόνα και έπειτα θα ψηφίσουν. Ας κάνουν λοιπόν τη δουλειά τους.   Το μεγάλο ερώτημα βέβαια που κυριαρχεί στην κοινωνία είναι «γιατί τώρα»; Τι εξυπηρετεί η ψήφιση του νομοσχεδίου σε αυτή τη χρονική συγκυρία; Τι ήταν αυτό που το κατέστησε πολιτική προτεραιότητα σε τέτοιο βαθμό που να «σπάσει» την κυβερνητική πλειοψηφία; Η απάντηση είναι πως το στρατηγικό ζήτημα  βρίσκεται στο όριο ηλικίας των 15 ετών για την αλλαγή φύλου. Μέσα από αυτό ο Τσίπρας επιδιώκει να ανοίξει ύπουλα τη συζήτηση η οποία θα αποδεικνύει πως οι έφηβοι είναι ώριμοι στα 15. Διότι δεν μπορεί να ψηφίζεις στα 17, να είσαι στρατεύσιμος στα 18 και να αλλάζεις το φύλο σου στα 15. Η προφανής αυτή ανακολουθία μοιραία δημιουργεί τετελεσμένα. Προφανής σκοπός του Τσίπρα είναι να απευθυνθεί σε δεξαμενές ψηφοφόρων που θεωρεί οτι μπορεί να πάρει με το μέρος του. Το θλιβερό είναι οτι χρησιμοποιείται ένα ζήτημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων ως «ασπίδα» πίσω από το οποίο κρύβεται η πραγματική ατζέντα. Και τελικά καταλήγουμε στο οτι το εν λόγω νομοσχέδιο δεν πρέπει να ψηφιστεί όχι λόγω του περιεχομένου του, αλλά διότι ανοίγει τον δρόμο για κάτι που θα δημιουργήσει πρόβλημα στη δημοκρατία μόνο και μόνο για να δώσει ένα νέο δημογραφικό κομμάτι ψηφοφόρων στον ΣΥΡΙΖΑ.  ]]>
http://www.rizopoulospost.com/ti-krivei-o-tsipras-piso-apo-to-nomosxedio-gia-tin-tautotita-filou/feed/ 0
Η ταυτότητα φύλου, τα «τέρατα» και η κακή υπηρεσία των ΜΜΕ http://www.rizopoulospost.com/i-tautotita-filou-ta-terata-kai-i-kaki-ypiresia-ton-mme/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=i-tautotita-filou-ta-terata-kai-i-kaki-ypiresia-ton-mme http://www.rizopoulospost.com/i-tautotita-filou-ta-terata-kai-i-kaki-ypiresia-ton-mme/#comments Mon, 09 Oct 2017 07:01:59 +0000 http://www.rizopoulospost.com/?p=206274 pride1_2

Γράφει ο Γιώργος Ευγενίδης Δηλώνω εξαρχής κάτι, για να μην παρεξηγούμαι: δεν είμαι ειδικός σε θέματα κοινωνικών δικαιωμάτων. Η ειδίκευσή μου-και ο ιδιότυπος ιδρυματισμός μου-είναι το πολιτικό ρεπορτάζ. Μικρή παρένθεση: μπορεί στη Βουλή να μπαίνει ένα μείζον κοινωνικό θέμα και εμείς να το βλέπουμε αριθμητικά ή με όρους εξουσίας: θα ψηφίσουν όλοι οι βουλευτές ή, πώς επηρεάζει το τάδε ή το δείνα θέμα τον πολιτικό συσχετισμό δυνάμεων. Κι όμως, πίσω από ένα νομοσχέδιο βρίσκονται άνθρωποι. Και μπορεί να μην ασχολούμαι καθημερινά στη δουλειά μου με τα κοινωνικά θέματα ή τα αιτήματα επιμέρους μειονοτήτων, αλλά έχω σχεδόν πλήρως απαντημένα στο μυαλό μου βασικά ερωτήματα, τα οποία οριοθετούν και τη στάση ζωής μου απέναντι σε ορισμένα ζητήματα. Για παράδειγμα, σε ζητήματα σεξουαλικού προσανατολισμού, «δεν με νοιάζει τι κάνει κανείς στο κρεβάτι του», που λένε και ορισμένοι. Τελεία εκεί. Χωρίς αλλά και υποσημειώσεις. Αυτό που νοιάζει είναι η ισονομία: να ζούμε σε μια ευνομούμενη πολιτεία, η οποία μας αντιμετωπίζει όλους ως πολίτες της ίδιας κατηγορίας και αυτό να δημιουργεί ένα πλαίσιο δικαιωμάτων και υποχρεώσεων. Υπό αυτό το πρίσμα, στήριξα και στηρίζω το σύμφωνο συμβίωσης και για τα ομόφυλα ζευγάρια, γι’ αυτό και συμφωνώ, έστω και αν υπάρχουν επιμέρους προβλήματα, με το νομοσχέδιο για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου. Στη δουλειά μας, έχουμε μια βασική αρμοδιότητα: να μεταφέρουμε στον κόσμο σωστά την είδηση και την πληροφορία. Όταν εμείς οι ίδιοι είμαστε αδιάβαστοι, πώς περιμένουμε μετά ο κόσμος να διαμορφώσει μια τουλάχιστον ισορροπημένη προσέγγιση σε κάποιο θέμα; Ας πάρουμε για παράδειγμα το νομοσχέδιο για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου που συζητείται σήμερα και αύριο στην Ολομέλεια της Βουλής: μια σειρά συναδέλφων δεν ξέρει καν να πει σωστά το θέμα του νομοσχεδίου. Αντιλαμβάνεστε, φυσικά, ότι, αν κανείς δεν ξέρει καν σωστά το όνομα του σχεδίου νόμου, τότε δεν έχει την παραμικρή ιδέα για το περιεχόμενό του. Και έρχομαι σε αυτό που είπα στην αρχή: δεν είμαι ειδικός, αλλά, λόγω της δουλειάς μου, πρέπει να έχω γνώση του θέματος. Μια λύση υπήρχε: να κάτσω να διαβάσω το θέμα, το νομοσχέδιο, να δω συνεδριάσεις στη Βουλή επί του σχεδίου νόμου. Αυτό που εγώ καταλαβαίνω, λοιπόν, είναι ότι το νομοσχέδιο έρχεται να διορθώσει-με τα καλά και τα κακά του-ένα πρόβλημα υπαρκτό. Όντως, δεν αφορά ένα εκατομμύριο πολίτες. Αφορά όμως λίγους συμπολίτες μας και τις οικογένειές τους και αυτό είναι σημαντικό. Η πολιτεία δεν νομοθετεί μόνο για το σύνολο των πολιτών. Νομοθετεί και αντιμετωπίζει ζητήματα επιμέρους κοινωνικών και πληθυσμιακών ομάδων. Αυτό είναι κομμάτι της συνταγματικής λειτουργίας της. Και είναι ένα πρόβλημα υπαρκτό ότι, μέχρι αυτή τη στιγμή, η διαδικασία για τη νομική αναγνώριση της μεταβολής του φύλου είναι αργή και χρονοβόρα. Και, στο ενδιάμεσο, μια γυναίκα πλέον πρέπει να κυκλοφορεί με τα χαρτιά ενός άνδρα. Μπορεί σε κάποιους κάφρους αυτό να φαίνεται αστείο, αλλά δημιουργεί σημαντικά προβλήματα σε θεμελιώδη ζητήματα, όπως σε συναλλαγές με το κράτος και τις τράπεζες ή την ενοικίαση σπιτιού. Σαφώς, το νομοσχέδιο δεν είναι τέλειο. Μου σηκώθηκε η τρίχα στην επιτροπή της Βουλής όταν άκουγα θαρραλέους γονείς, που αγαπούν και στηρίζουν τα παιδιά τους, να λένε ότι ζουν με την αγωνία, για το αν θα τα βρουν κρεμασμένα λόγω του bullying που υφίστανται σε νεαρή ηλικία. Είναι, όμως, αυτός λόγος για να κατέβει το όριο της επιτρεπτής ηλικίας μεταβολής, έστω και με γονική και ιατρική συναίνεση, από τα 18 στα 15; Δεν είμαι τόσο σίγουρος, αλλά και πάλι αυτό δεν αναιρεί τη μεγάλη εικόνα, η οποία έχει να κάνει με ένα υπαρκτό πρόβλημα, υπαρκτών ανθρώπων. Εμείς στα ΜΜΕ προσφέραμε κάκιστη υπηρεσία αυτές τις μέρες. Ακούστηκαν τέρατα. Ποιος είπε ότι θα γίνεται αλλαγή φύλου σε παιδιά ηλικίας 15 ετών με μια απλή αίτηση; Τι τερατώδεις ανοησίες είναι αυτές; Κι όμως, τις είπαν δημοσιογράφοι σε ΜΜΕ μεγάλης εμβέλειας και, μάλιστα, με αυτό το πονηρό ύφος του Πόντιου Πιλάτου, ο οποίος δεν θέλει να πάρει θέση, αλλά θέτει «καίρια» ερωτήματα που απασχολούν τους πολίτες. Κάναμε άσχημα τη δουλειά μας, θολώσαμε το ζήτημα, το βγάλαμε από τις ράγες και ξεκίνησε μια παρελκυστική συζήτηση για τη μεταβολή φύλου από τα 15 χρόνια, ενώ δεν είναι καν αυτό το πρόβλημα. Στο μεταξύ, κάποιοι, λίγοι, συνάνθρωποί μας που περιμένουν αυτό το νομοσχέδιο, για να αποκτήσουν κανονική υπόσταση έναντι του κράτους, αισθάνονται πως ο εξευτελισμός που έπρεπε να υποστούν στη ζωή τους συνεχίζεται στη ζώνη υψηλής τηλεθέασης. Υ. Γ. Η στάση της εκκλησίας είναι αναμενόμενη. Οριακά και ανατρέχοντας εις τας γραφάς, μπορώ να καταλάβω την επιμονή στα δύο φύλα. Η ζωή, όμως, δεν είναι γραμμένη στην πέτρα. Δεν είναι μόνο κανόνες, από τους οποίους δεν επιτρέπεται παρέκβαση. Η ζωή εξελίσσεται δυναμικά και όχι πάντα προβλέψιμα. Αν θέλουμε να γίνουμε κανονικό ευρωπαϊκό κράτος, θα πρέπει, σε επίπεδο, νομοθέτησης, να εναρμονιστούμε με αυτό που ισχύει και στα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη. Καλώς ή κακώς, την τελευταία φορά που κοίταξα, δεν ψήφισα την Εκκλησία για πρωθυπουργό, ώστε να υπαγορεύει την πορεία της χώρας. Στρέφομαι, όμως, πολλές φορές στην Εκκλησία, έχοντας στο μυαλό μου κυρίαρχη την έννοια της «αγάπης» που διατρέχει τα βασικά εκκλησιαστικά κείμενα και νοηματοδοτεί την ύπαρξή της, με την πλήρη έννοια της λέξης. Αυτή την «αγάπη» κάποιοι ιερωμένοι σταθερά την ξεχνούν.]]>
http://www.rizopoulospost.com/i-tautotita-filou-ta-terata-kai-i-kaki-ypiresia-ton-mme/feed/ 0
Καταλονία: ανεξαρτησία, κρίση της ρύθμισης του ’78 και… παγκοσμιοποίηση http://www.rizopoulospost.com/katalonia-anexartisia-krisi-tis-rythmisis-tou-78-kai-pakosmiopoiisi/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=katalonia-anexartisia-krisi-tis-rythmisis-tou-78-kai-pakosmiopoiisi http://www.rizopoulospost.com/katalonia-anexartisia-krisi-tis-rythmisis-tou-78-kai-pakosmiopoiisi/#comments Sun, 08 Oct 2017 08:44:41 +0000 http://www.rizopoulospost.com/?p=206052 ImageHandler

Γράφει ο Ceteris Paribus

Το καταλανικό κίνημα ανεξαρτησίας έχει προφανείς ρίζες στην ισπανική ιστορία, παλαιότερη αλλά και πρόσφατη. Ενώ όμως ο αντίπαλος που έχει ορίσει είναι το «ισπανικό κράτος», η Μαδρίτη και ο Ραχόι, ο αντίπαλος που μοιάζει ακαταμάχητος είναι… οι τράπεζες. Και δι’ αυτών και πίσω απ’ αυτές, η παγκοσμιοποίηση! Είναι αυτός ο λόγος που το καταλανικό ζήτημα τείνει να αποτελέσει τη θρυαλλίδα για μια πολιτική κρίση όχι μόνο στην Ιβηρική χερσόνησο αλλά και στην Ευρώπη…  Έτσι, ενώ τα ρεπορτάζ βοούν ότι η κυβέρνηση της Καταλονίας θα προβεί σε μονομερή ανακήρυξη της ανεξαρτησίας ίσως και αυτή την Τρίτη 10 Οκτωβρίου (τη σημειώνουμε γιατί, αν επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες-εκτιμήσεις, θα έχει ένα «ιστορικό» χαρακτήρα), η απόφαση δεν θα είναι εύκολη, ακριβώς γιατί το εμπόδιο δεν είναι μόνο η Μαδρίτη και ο Ραχόι… Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά.  

Εγκλωβισμένοι σε ανεξέλεγκτη δυναμική

  Αντιμετωπίζοντας μυωπικά την αναγγελία διεξαγωγής δημοψηφίσματος για την ανεξαρτησία σαν «παραβίαση του νόμου», ο Ραχόι δημιούργησε το απόλυτο αδιέξοδο. Οι συνθήκες βίας υπό τις οποίες διεξήχθη το δημοψήφισμα (συλλήψεις κυβερνητικών στελεχών, εκατοντάδες τραυματίες, πρωτοφανείς εικόνες βίας στους δρόμους) θύμιζαν μάλλον χώρα της περιφέρειας κι όχι του αναπτυγμένου ευρωπαϊκού πυρήνα. Τώρα, η δυναμική υπέρ της ανεξαρτησίας στην Καταλονία έχει πολλαπλασιαστεί, το δε συντριπτικό «Ναι» του δημοψηφίσματος μοιάζει με ανυπέρβλητη «ιστορική εντολή» προς την καταλανική κυβέρνηση, την οποία δεν μπορεί να προδώσει χωρίς να εξαφανιστεί πολιτικά και να δημιουργήσει μια μαύρη κηλίδα «προδοσίας» για την καταλανική ιθύνουσα πολιτική -και όχι μόνο- τάξη. Από την άλλη, ούτε ο Ραχόι μπορεί να κάνει πίσω. Το αδιέξοδο αποτυπώνεται στον τρόπο που συγκλήθηκε για την Τρίτη η ολομέλεια του καταλανικού Κοινοβουλίου. Αρχικά, επρόκειτο να συγκληθεί τη Δευτέρα με θέμα ημερήσιας διάταξης την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας. Το ισπανικό ανώτατο δικαστήριο έθεσε τη συνεδρίαση με αυτό το θέμα… εκτός νόμου. Για να παρακάμψει την απαγόρευση, ο πρόεδρος της Καταλονίας Carles Puigdemont όρισε συνεδρίαση για την Τρίτη με θέμα «Ενημέρωση για την πολιτική κατάσταση». Η διεξαγωγή του δημοψηφίσματος υπό τις συνθήκες που επέβαλε ο Ραχόι και το συντριπτικό αλλά και «ηρωικό» και «μπαρουτοκαπνισμένο» αποτέλεσμα θέτουν ένα ανυπέρβλητο όριο για την καταλανική ηγεσία. Αν την Τρίτη ανακηρυχθεί η ανεξαρτησία, θα έχει τεθεί ένα δεύτερο ανυπέρβλητο όριο. Ένα νέο «ιρλανδικό» στην καρδιά της αναπτυγμένης Ευρώπης θα μοιάζει από κάθε άποψη με μια ακατανόητη υπερβολή: η Καταλονία δεν είναι περιοχή του Ιράκ ή της Συρίας για να ποδηγετηθεί με ανοιχτή καταστολή ούτε οι Βρυξέλλες μπορούν να «αφομοιώσουν» μια τέτοια «extreme» εξέλιξη. Ή λοιπόν η καταλανική ιθύνουσα τάξη θα ταπεινωθεί μέχρις εσχάτων (ενδεχόμενο που μπορεί να οδηγήσει σε ακραία ριζοσπαστικοποόιηση τμήμα του κινήματος ανεξαρτησίας και σε χαοτική κατάσταση την Καταλονία) ή θα πρέπει να γίνει μια δύσκολη προσπάθεια επαναπροσέγγισης πάνω στο έδαφος μιας ντε φάκτο ανεξαρτησίας. Σε αυτή την περίπτωση, το νόημα των διαπραγματεύσεων μεταξύ Βαρκελόνης και Μαδρίτης θα μπορούσε να είναι η μορφή και το βάθος της ανεξαρτησίας – αλλά αφού αυτή έχει ανακηρυχθεί. Ο Ραχόι κατάφερε να εγκλωβίσει την καταλανική ιθύνουσα τάξη και την ίδια τη Μαδρίτη σε μια ανεξέλεγκτη δυναμική και να καταστρέψει τα μοναδικά διαχειρίσιμα σενάρια: είτε τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος υπό ήρεμες συνθήκες με την ελπίδα ότι τα ποσοστά ανάμεσα στο «Ναι» και το «Όχι» θα ήταν μοιρασμένα είτε τη διαμόρφωση όρων για διεξαγωγή διαπραγματεύσεων πριν την επίσημη ανακήρυξη της ανεξαρτησίας. Το αποτέλεσμα είναι ότι διαπραγματεύσεις σε κάθε περίπτωση θα γίνουν, αλλά στο δυσκολότερο δυνατό έδαφος και με τις τάσεις για γενική επαναδιαπραγμάτευση της συνταγματικής ρύθμισης του 1978, η οποία επισημοποίησε την ισπανική μεταπολίτευση ύστερα από την κατάρρευση της δικτατορίας του Φράνκο.  

Η κρίση της ρύθμισης του 1978

  «Πολλοί σεπαρατιστές τείνουν να απεικονίζουν την προσπάθειά τους για ανεξαρτησία σε μανιχαϊκούς όρους. Την παρουσιάζουν ως αγώνα μεταξύ μιας οικονομικά προηγμένης, πολιτικά φωτισμένης περιοχής με πλούσια πολιτιστική παράδοση και ενός βαθιά παρεμβατικού ισπανικού κράτους με υπερβολικά συγκεντρωτικά ένστικτα, μια δόση καστιλιάνικης αλαζονείας και μια αταβιστική παρόρμηση προς την καταστολή του Φράνκο», εκτιμούσε σε άρθρο του στους Financial Times στις 2 Οκτωβρίου ο Tony Barder. Σε αυτή τη θέση, που έχει απλώς διαπιστωτικό χαρακτήρα, υπάρχει λοιπόν το ζήτημα της «ρύθμισης του 1978». Ήδη στον ισπανικό Τύπο και στη δημόσια συζήτηση στην Ισπανία γίνεται όλο και πιο έντονα λόγος για «κατάρρευση της ρύθμισης του ’78». Εδώ πρέπει να αναζητηθεί ο βασικός λόγος που ερμηνεύει την «ακατανόητη» ή και «ανόητη» (όπως χαρακτηρίστηκε από μεγάλα διεθνή ΜΜΕ) στάση του Ραχόι. Αν η Καταλονία κερδίσει τη μάχη της ανεξαρτησίας, έστω με έναν αξιοπρεπή συμβιβασμό για ουσιαστική της διεύρυνση, καραδοκούν η Χώρα των Βάσκων, η Γαλικία κ.λπ. Και αν τεθεί ζήτημα γενικής επαναρύθμισης του ζητήματος των όρων αυτονομίας των διάφορων περιοχών, τότε η μετατόπιση του άξονα σε μια γενικευμένη συνταγματική μεταρρύθμιση και μια νέα ρύθμιση που θα αντικαταστήσει το σύνταγμα του 1978, θα είναι σχεδόν αναπόφευκτη. Αν μη τι άλλο, η κυβέρνηση Ραχόι, μια κυβέρνηση μειοψηφίας, δεν μπορεί να σηκώσει μια τέτοια διαπραγμάτευση. Ωστόσο, βλέποντας αυτό τον εφιάλτη μπροστά της, ενήργησε με τρόπο που ευνοεί ό,τι ακριβώς φοβούνταν και μάλιστα στις πλέον δύσκολα διαχειρίσιμες εκδοχές της. Ήδη οι αντοχές της κυβέρνησης της Μαδρίτης είναι οριακές. Λίγες μέρες πριν το δημοψήφισμα, η κυβέρνηση απέσυρε τον προϋπολογισμό του 2018, καθώς διαφαινόταν ότι δεν υπήρχε η απαραίτητη πλειοψηφία για να ψηφιστεί. Οι φωνές μέσα στον κυβερνητικό συνασπισμό για «ανοίγματα» προς την Καταλονία ακούγονται όλο και δυνατότερα – για τις αντίστοιχες φωνές στην Καταλονία, ύστερα από τα γεγονότα του δημοψηφίσματος, δεν υπάρχει ευήκοα ώττα και γι’ αυτό είναι ισχνές έως ανύπαρκτες.  

Η «πατρίδα», η «χώρα», το «ευρωπαϊκό μέλλον»

  «Η Καταλονία είναι η πατρίδα μου, η Ισπανία είναι η χώρα μου και η Ευρώπη είναι το μέλλον μας». Ταύτα δήλωσε ο Άλμπερτ Ριβέρα, ηγέτης των Ciudadanos, ενός νέου πολιτικού κόμματος που προέκυψε από το ισπανικό «κίνημα των πλατειών» του 2011 και το πολιτικό του προφίλ μοιάζει κάπως με του δικού μας «Ποταμιού». Ευρηματική διατύπωση, αλλά στην κατάσταση όπως έχει διαμορφωθεί, κάθε δευτερεύουσα πρόταση απαιτεί ένα βουνό από θεμελιώδεις διευκρινίσεις, κυρίως όμως αμφισβητείται η συνοχή της συνολικής διατύπωσης. Ας πάρουμε για παράδειγμα τη διατύπωση «η Ευρώπη είναι το μέλλον μας». Οι υπέρμαχοι της ανεξαρτησίας της Καταλονίας δεν διαφωνούν με αυτό. Πολλοί από αυτούς φαντάζονται την ανεξάρτητη Καταλονία σαν μέλος της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης… Στις απειλές της Μαδρίτης ή και των Βρυξελλών (παρόλο που η στάση των Βρυξελλών, χωρίς να είναι ουδέτερη, είναι πάντως προσεκτική) ότι ανεξαρτησία σημαίνει αποβολή από την Ε.Ε. και την Ευρωζώνη, ο διευθυντής επικοινωνίας της καταλανικής κυβέρνησης Juan Maria Piqué (συνεπώνυμος του γνωστού -και υπέρμαχου της ανεξαρτησίας- ποδοσφαιριστή τη ς Μπαρτσελόνα), «έπαιξε» με μια άλλη πλευρά των αντιφάσεων που έχουν συσσωρευτεί: «Η Καταλoνία μπορεί να αποβληθεί από την Ε.Ε. μόνο στην περίπτωση που η Ισπανία την αναγνωρίσει ως ανεξάρτητο κράτος. Αλλά αυτό θα σημαίνει ότι θα έχει υπάρξει συμφωνία μεταξύ Καταλονίας και Ισπανίας. Αλλά τότε, ποιο το νόημα αποβολής της Καταλονίας από την Ε.Ε.; Ποιο το νόημα της αποβολής μιας χώρας 7,5 εκατομμυρίων Ευρωπαίων που είναι καθαρός εισφορέας του κοινοτικού προϋπολογισµού και περιλαμβάνει τη Βαρκελώνη, πλέον δυναμική και ελκυστική πόλη στην νότια Ευρώπη; Το μόνο νόημα αυτής της κίνησης θα ήταν η εκδίκηση. Αλλά η εκδίκηση δεν υπηρετεί το κοινό συμφέρον». Πρόκειται για μια έξυπνη δήλωση και ταυτόχρονα για μια πολύ έμμεση έκκληση για διαπραγματεύσεις. Όσο για τις Βρυξέλλες, πήραν το μέρος του Ραχόι όσον αφορά το σεβασμό στη «νομιμότητα», αλλά αποστασιοποιήθηκαν διακριτικά από τη χρήση μέσων βίας. Ίσως γιατί έχουν μια πιο ψύχραιμη αντίληψη για το ανεξέλεγκτο της δυναμικής, αλλά όχι μόνο: ίσως αντιλαμβάνονται ότι εδώ τίθεται υπό ερώτηση η ευρωπαϊκή εκδοχή της παγκοσμιοποίησης…  

Οι τράπεζες που φεύγουν και η «παγκοσμιοποίηση» που δοκιμάζεται

  Ίσως το πιο ισχυρό μέσο πίεσης ενάντια στην ανεξαρτησία να μην ήταν οι δυνάμεις καταστολής του Ραχόι, αλλά η φυγή τραπεζών από την Καταλονία. Ήταν και είναι η πιο εύγλωττη υπενθύμιση των πρακτικών δυσκολιών που ελλοχεύουν στο δρόμο της ανεξαρτησίας. Ήταν όμως και μια υπενθύμιση της «κατασταλτικής» δύναμης της παγκοσμιοποίησης και του περιώνυμου τέκνου της, της τραπεζικής παγκοσμιοποίησης – ίσως της μόνης εκδοχής παγκοσμιοποίησης που είναι τόσο κυριολεκτική. Το Brexit βρέθηκε αντιμέτωπο με τις απειλές μιας φυγής τραπεζών, το ίδιο συμβαίνει τώρα με την Καταλονία. Το πρόβλημα είναι ότι η παγκοσμιοποίηση «δεν αισθάνεται καλά τελευταία», οι δε εκβιαστικές μέθοδοι πίεσης μέσω των τραπεζών την καθιστούν ακόμη περισσότερο αντιδημοφιλή. Είναι ένα διαφορετικό θέμα που απαιτεί ξεχωριστή πραγμάτευση, αλλά το ξέσπασμα του καταλανικού ζητήματος αμέσως ύστερα από την «αιφνιδιαστική» και επίφοβη «επαναπολιτικοποίηση» που αποκάλυψαν τα αποτελέσματα των γερμανικών εκλογών, είναι μια υπενθύμιση ότι το «σαράκι» που κατατρώει το οικοδόμημα της παγκοσμιοποίησης δεν έχει καταπολεμηθεί. Η ίδια η τόσο συχνή εμφάνιση κινημάτων ή πολιτικών ρευμάτων ανεξαρτησίας στην αναπτυγμένη Ευρώπη (Σκοτία, Καταλονία, Φλαμανδία, Β. Ιταλία) και σε μια τόσο απομακρυσμένη, χρονικά και ουσιαστικά, περίοδο από την αποικιακή εποχή, μας υποχρεώνει να αναζητήσουμε τις αιτίες όχι μόνο στο εσωτερικό των αντίστοιχων χωρών, αλλά και σε θεμελιώδεις δυσλειτουργίες της παγκοσμιοποίησης.]]>
http://www.rizopoulospost.com/katalonia-anexartisia-krisi-tis-rythmisis-tou-78-kai-pakosmiopoiisi/feed/ 0
Eurobank: Δέκα εμπόδια υπονομεύουν το επενδυτικό κλίμα http://www.rizopoulospost.com/eurobank-deka-empodia-yponomeuoun-to-ependitiko-klima/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=eurobank-deka-empodia-yponomeuoun-to-ependitiko-klima http://www.rizopoulospost.com/eurobank-deka-empodia-yponomeuoun-to-ependitiko-klima/#comments Sat, 07 Oct 2017 07:06:17 +0000 http://www.rizopoulospost.com/?p=205825 2287498

Γράφει ο Γιάννης Κουτρουμπής

Η προσέλκυση επενδύσεων στην ελληνική οικονομία αποτελεί βασική προϋπόθεση για την επίτευξη βιώσιμης και ισχυρής οικονομικής ανάπτυξης τονίζεται σε ανάλυση της Eurobank την οποία υπογράφουν ο πρόεδρος της τράπεζας και της Ελληνικής Ενωσης Τραπεζών, Νικόλας Καραμούζης, ο Δρ. Πλάτων Μονοκρούσος, Group Chief Economist της Eurobank και ο Δρ. Τάσος Αναστασάτος, Αναπληρωτής Group Chief Economist της Eurobank.

Όπως τονίζεται «δεν πρέπει να χαθεί για άλλη μια φορά μια μεγάλη ευκαιρία παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας». Οι συγγραφείς σημειώνουν ότι η κινητοποίηση σημαντικών εγχώριων και ξένων χρηματοοικονομικών και παραγωγικών πόρων για επενδύσεις στην εγχώρια οικονομία αποτελεί βασική προϋπόθεση για την επίτευξη βιώσιμης και ισχυρής οικονομικής ανάπτυξης. Εκτιμάται ότι, η χώρα χρειάζεται γύρω στα €80δισ. καθαρών επενδύσεων (μετά από αποσβέσεις και διακλαδικές μετακινήσεις) σε σταθερές τιμές 2010 μόνο και μόνο για να επιστρέψει στα επίπεδα του 2010. Δεδομένης της ανεπάρκειας των εγχώριων αποταμιευτικών πόρων (καθαρή αποταμίευση έντονα αρνητική στα -€16,9 δισ., αρνητική διαφορά -€74,7 δισ. μεταξύ δανείων και καταθέσεων στις ελληνικές τράπεζες), το επενδυτικό έλλειμμα μπορεί να καλυφθεί σε μεγάλο βαθμό κυρίως με μεγάλης κλίμακας εισροές επενδύσεων και κεφαλαίων από το εξωτερικό. Η μελέτη αυτή προσδιορίζει και αναλύει δεκαπέντε σημαντικούς παράγοντες που μπορεί να καταστήσουν την Ελλάδα ένα ελκυστικό επενδυτικό προορισμό, ιδιαίτερα για τις άμεσες ξένες επενδύσεις και άλλες εισροές ξένων κεφαλαίων αλλά και τα δέκα αγκάθια που βάζουν τροχοπέδη στην προσέλκυση επενδύσεων. Δέκα εμπόδια στην προσέλκυση επενδύσεων Παρά τα προαναφερθέντα πλεονεκτήματα και τις δυνητικές ευκαιρίες που δημιουργεί το νέο οικονομικό περιβάλλον, ένας αριθμός χρονιζόντων εμποδίων και ακαμψιών εξακολουθούν να υπονομεύουν το επενδυτικό κλίμα και να καθυστερούν τη μετάβαση σε ένα αειφόρο αναπτυξιακό μοντέλο, ενώ η βελτίωσή τους θα επιτάχυνε την πορεία εξόδου από την κρίση και την επιστροφή σε αναπτυξιακή τροχιά. Οι σημαντικότεροι δέκα εξ αυτών σχετίζονται με τα ακόλουθα: Αξιοπιστία και εμπιστοσύνη Η αξιοπιστία της οικονομικής πολιτικής, η εμπιστοσύνη των αγορών για τις προοπτικές της χώρας και ο βαθμός ανάληψης της ευθύνης για την υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων, είναι καθοριστικοί παράγοντες για την επιτυχή μετάβαση σ’ ένα βιώσιμο πρότυπο οικονομικής ανάπτυξης και ευημερίας. Η απροθυμία μέρους του πολιτικού συστήματος να εξηγήσει την αναγκαιότητα των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και να τις υιοθετήσει, καθώς και να υλοποιήσει τα συμφωνηθέντα με τους πιστωτές, οι κατά καιρούς λαϊκιστικές υποσχέσεις για λιγότερο επώδυνες λύσεις, η αρχικά μονομερής εστίαση στη δημοσιονομική προσαρμογή - ιδίως από την πλευρά των εσόδων - που καθυστέρησε να συνοδευτεί από μεταρρυθμίσεις στις αγορές προϊόντων και υπηρεσιών, η υστέρηση στη συναινετική υιοθέτηση ενός ολοκληρωμένου σχεδίου ελληνικής εμπνεύσεως και ιδιοκτησίας, όλα αυτά υπονόμευσαν σοβαρά την αξιοπιστία των προγραμμάτων προσαρμογής. Η βελτίωση της αξιοπιστίας της οικονομικής πολιτικής και της εμπιστοσύνης των αγορών, αποτελεί σημαντικό προαπαιτούμενο για την ταχεία επιστροφή της χώρας στην κανονικότητα και την ανάπτυξη. Το παράδειγμα της Πορτογαλίας είναι ενδεικτικό για τις δυνατότητες που έχουμε. Κλίμα σκεπτικισμού για τις ιδιωτικές επενδύσεις Στην Ελλάδα επικράτησε για σειρά δεκαετιών μία παράδοση πολιτικού και κοινωνικού σκεπτικισμού, αναφορικά με τις ιδιωτικές επιχειρηματικές πρωτοβουλίες και τις επενδύσεις. Τέτοιου είδους αντιλήψεις είναι πλέον σε φάση αποδρομής, ιδιαίτερα μετά την κατάρρευση του προηγούμενου προτύπου ανάπτυξης και την αμφισβήτηση του οικονομικού ρόλου του κράτους, με πρόσφατες δημοσκοπήσεις να δείχνουν ότι έως και 85% των πολιτών τάσσονται υπέρ των ξένων επενδύσεων. Υψηλοί φορολογικοί συντελεστές και ασταθές φορολογικό πλαίσιο Οι φορολογικοί συντελεστές παραμένουν υψηλοί σε όλες τις κατηγορίες φορολογητέας ύλης, συνοδευόμενοι από σημαντικής έκτασης φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή και ένα φορολογικό σύστημα εγγενώς ασταθές (δεκάδες φορολογικοί νόμοι στη διάρκεια λίγων ετών με εκατοντάδες άρθρα, συχνά αλληλοαναιρούμενα, συλλογή φόρων κάτω από το 50% της εκτιμώμενης απόδοσης, 55% των πολιτών εξαιρούνται πλήρως της φορολογίας εισοδήματος επί του παρόντος). Χρειαζόμαστε ένα σταθερό και φιλικό φορολογικό περιβάλλον για τις παραγωγικές επενδύσεις και την επιχειρηματικότητα. Χωρίς μια γενναία φορολογική μεταρρύθμιση, με χαμηλότερους συντελεστές, απλοποίηση του πλαισίου και περιορισμό της φοροδιαφυγής, η ισχυρή αναπτυξιακή τροχιά θα υπονομευθεί. Άρση των περιορισμών στην κίνηση κεφαλαίων Η πλήρης άρση των εναπομεινάντων περιορισμών στις κινήσεις κεφαλαίων (capital controls), με προτεραιότητα τους περιορισμούς για τις επιχειρήσεις, θα ενισχύσει την εμπιστοσύνη των αγορών, των επιχειρήσεων και των πολιτών και θα επιταχύνει, ceteris paribus, την επιστροφή καταθέσεων και την αποκατάσταση ομαλότερων συνθηκών ρευστότητας στην οικονομία. Φιλικό επιχειρηματικό περιβάλλον Το κόστος εγκατάστασης/σύστασης και λειτουργίας εταιρειών παραμένει ακόμα υψηλό, ενδεικτικά : μία τυπική επιχείρηση εργάζεται 193 μέρες ετησίως μόνο για να πληρώσει φόρους και εισφορές, η σύσταση νέας εταιρίας χρειάζεται διαδικασίες διάρκειας 13 εργάσιμων ημερών, μία τυπική υπόθεση χρειάζεται 1.580 μέρες για να τελεσιδικήσει στα δικαστήρια. Παράλληλα, το μη μισθολογικό κόστος λειτουργίας των επιχειρήσεων όπως, ασφαλιστικές εισφορές, χρηματοοικονομικό κόστος, κόστος ενέργειας και φορολογικές επιβαρύνσεις, παραμένει υψηλό και αποτρεπτικό για τις επενδύσεις. Εκσυγχρονισμός της δημόσιας διοίκησης Η γραφειοκρατική και αναποτελεσματική δημόσια διοίκηση, οι παρωχημένες δομές και τα ξεπερασμένα οργανωτικά σχήματα, η διατήρηση εν ζωή κοινωνικά και οικονομικά αναποτελεσματικών δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών, ο χαμηλός βαθμός ψηφιοποίησης και τεχνολογικού εκσυγχρονισμού, οι παρατεινόμενες ανεπάρκειες του νομικού πλαισίου και η αδύναμη επιβολή του νόμου αποτελούν ανασχετικούς παράγοντες για την ανάπτυξη της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Χρειάζεται μια γενναία μεταρρύθμιση της δημόσιας διοίκησης, με φιλικότητα προς το επιχειρείν και την εξυπηρέτηση του πολίτη. Δεν είναι τυχαίο ότι η πρόσφατη μελέτη της παγκόσμιας τράπεζας για την ανταγωνιστικότητα για το 2016, κατατάσσει την Ελλάδα σε πολύ χαμηλό επίπεδο σε θέματα διοικητικής αποτελεσματικότητας και ποιότητας των θεσμών και κανονισμών. Βιώσιμη αναδιάρθρωση του δημοσίου χρέους και υποχρέωση δημιουργία μεγάλων πρωτογενών πλεονασμάτων Η βιωσιμότητα του υψηλού δημόσιου χρέους, αμφισβητείται και από το ΔΝΤ, παρά τους ευνοϊκούς όρους εξυπηρέτησής του, σε συνδυασμό δε με την υπερβολική υποχρέωση δημιουργίας υψηλών πρωτογενών δημοσιονομικών πλεονασμάτων τα επόμενα χρόνια, συντηρούν σημαντικές αβεβαιότητες και απορροφούν σημαντικούς πόρους, δεσμεύοντας τις δυνατότητες ισχυρής οικονομικής ανάκαμψης. Η βιώσιμη ρύθμιση του δημόσιου χρέους και η μείωση των στόχων για το πρωτογενές πλεόνασμα σε ρεαλιστικά για την οικονομία επίπεδα, κρίνονται απολύτως απαραίτητες για τη διαμόρφωση ευνοϊκότερου επενδυτικού κλίματος και την επιτάχυνση της αναπτυξιακής διαδικασίας. Δυσμενής δημογραφική δυναμική Τα δυσμενή δημογραφικά στοιχεία (ο πληθυσμός της Ελλάδας αναμένεται μεταξύ 8,3-10 εκατομμυρίων το 2050) και η διαρροή καταρτισμένου ανθρώπινου δυναμικού στο εξωτερικό (brain drain) περιορίζουν τη δυνητική αναπτυξιακή προοπτική της οικονομίας (supply side effect).  Εμπόδια στις ξένες επενδύσεις Σημαντικά ρυθμιστικά, φορολογικά, χωροταξικά και άλλα γραφειοκρατικά εμπόδια παραμένουν όσον αφορά την προσέλκυση επενδύσεων και ιδιαίτερα άμεσων ξένων επενδύσεων. Στο περιβάλλον αυτό, απαιτείται η άμεση κατάρτιση ολοκληρωμένου ελκυστικού πλαισίου, προσέλκυσης ξένων επενδύσεων με μεσοπρόθεσμο ορίζοντα. Χρειάζεται μια γιγάντια προσπάθεια και ολοκληρωμένο σχέδιο για να αυξηθούν οι ξένες επενδύσεις από το 1% του ΑΕΠ τα τελευταία χρόνια, στο 8% του ΑΕΠ που είναι ο μέσος όρος στην Ευρώπη των 28. Επιστροφή στη χρηματοπιστωτική σταθερότητα και την κανονικότητα, στη λειτουργία του τραπεζικού συστήματος και των κεφαλαιαγορών Η ταχεία επιστροφή του εγχώριου χρηματοπιστωτικού συστήματος σε συνθήκες λειτουργικής κανονικότητας, αποτελεί σημαντική προϋπόθεση για την ενίσχυση του ρυθμού ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας. Το ανωτέρω, θα συμβάλει στη βελτίωση των συνθηκών ρευστότητας, στη μείωση των επιτοκίων και του κόστους δανεισμού επιχειρήσεων και των νοικοκυριών, τον περιορισμό των μη εξυπηρετούμενων δανείων, και συνολικά θα καταστήσει τον τραπεζικό τομέα πόλο εμπιστοσύνης με δυνατότητα απρόσκοπτης χρηματοδότησης της οικονομίας και των επενδύσεων.]]>
http://www.rizopoulospost.com/eurobank-deka-empodia-yponomeuoun-to-ependitiko-klima/feed/ 0
Lamda Development και Ελληνικό: Τέλος οι δικαιολογίες για τους επενδυτές http://www.rizopoulospost.com/lamda-development-kai-elliniko-telos-oi-dikaiologies-gia-tous-ependites/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=lamda-development-kai-elliniko-telos-oi-dikaiologies-gia-tous-ependites http://www.rizopoulospost.com/lamda-development-kai-elliniko-telos-oi-dikaiologies-gia-tous-ependites/#comments Fri, 06 Oct 2017 04:06:08 +0000 http://www.rizopoulospost.com/?p=205163 kasino1-thumb-large

Γράφει ο Σπύρος Ριζόπουλος Τελικώς και με μεγάλη καθυστέρηση, το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο πήρε απόφαση αναφορικά με τις αρχαιότητες που εικάζονται οτι υπάρχουν στον χώρο του Ελληνικού. Με μια εξαιρετικά μετριοπαθή προσέγγιση  το ΚΑΣ κήρυξε ως αρχαιολογικού ενδιαφέροντος μόνο τα 300 από τα 5.250 στρέμματα της έκτασης και μάλιστα χωρίς να επιβάλλει περιορισμούς στους όρους δόμησης. Συνεπώς μόνο έκπληξη μπορεί να προξενούν οι διαρροές του επενδυτή - όπως τις διαβάσαμε στην Καθημερινή - περί «κακής απόφασης» την οποία μάλιστα περιμένουν να δουν και... πόσο κακή είναι. Ας είμαστε δίκαιοι. Είναι λογικό για έναν επενδυτή η εμπλοκή περισσότερων ελεγκτικών υπηρεσιών να δημιουργεί πονοκεφάλους και εκνευρισμούς  γιατί φοβάται οτι θα καθυστερήσει ο προγραμματισμός του. Η απαίτηση όμως να καταργηθούν οι νόμοι του κράτους επειδή κάποιος αποφάσισε να κάνει μια επένδυση είναι κάτι που δεν απαντά πουθενά στον σύγχρονο κόσμο. Δεν καταλαβαίνω συνεπώς γιατί οι νόμοι που ισχύουν για όλους να μην ισχύουν και για τους εν λόγω επενδυτές. Όταν κάποιος αγοράζει ένα οικόπεδο με σκοπό να χτίσει ένα σπίτι, τον επισκέπτεται αρχαιολόγος ο οποίος κάνει δοκιμαστικές τομές. Αυτή είναι η διαδικασία και αυτή πρέπει να εφαρμοστεί. Δυστυχώς αυτό που είναι ακόμη πιο εξοργιστικό από αυτή τη «μανταμσουσουδίστικη» στάση των επενδυτών, είναι η σπουδή με την οποία κορυφαία στελέχη της Νέας Δημοκρατίας βιάζονται να τοποθετηθούν και να διαρρήξουν τα ιμάτιά τους για την ανικανότητα της κυβέρνησης να τρέξει τις μεγάλες επενδύσεις. Προσωπικά έχω πολλές φορές επωνύμως ασκήσει κριτική σε πλήθος υπουργών για τους χειρισμούς τους στη διαχείριση μεγάλων ιδιωτικών επενδύσεων. Πρέπει όμως να μπορούμε πέρα από την πολιτική ή ιδεολογική αντιπαράθεση να αναγνωρίζουμε αυτό που αποκαλούμε «συλλογικό καλό». Με απλά λόγια δεν μπορεί η απάντηση στην δυσκίνητη γραφειοκρατία να είναι μια νέου τύπου αποικιοκρατία, χωρίς νόμους και κανόνες.  Πάμε τώρα στην ουσία του πράγματος. Ακριβώς επειδή αυτά τα χώματα είναι πανάρχαια, δεν αποτελεί έκπληξη οτι σκάβοντας μερικά μόνο μέτρα οπουδήποτε, μπορεί κανείς να εντοπίσει αρχαιότητες. Αυτό το ξέρουν όλοι. Για αυτό το λόγο επεμβαίνει η Αρχαιολογία προκειμένου να εντοπίσει, να φωτογραφήσει και να τεκμηριώσει τα ευρήματα. Πολλές φορές μάλιστα, τα αρχαία που δεν κρίνονται ως ιδιαίτερα σημαντικά επιχωματώνονται προκειμένου να συνεχίσει το δημόσιο ή ιδιωτικό έργο, αφού βεβαίως αποτυπωθεί η θέση τους και αφαιρεθούν τα κινητά ευρήματα. Έτσι κατασκευάστηκαν το μετρό, δρόμοι και κτήρια σε όλες τις προηγούμενες δεκαετίες. Θα μου πείτε το Ελληνικό όσο λειτουργούσε ως αεροδρόμιο δεν είχε αρχαία από κάτω; Πώς επετράπη να κατασκευαστεί μια τόσο βαριάς όχλησης εγκατάσταση χωρίς να τεκμηριωθούν οι αρχαιότητες; Να ξεκαθαρίσουμε κάτι - συμψηφισμός στο έγκλημα δεν υπάρχει. Αν για λόγους μείζονος δημοσίου συμφέροντος κρίθηκε τη δεκαετία του '60 οτι πρέπει να πάει στην άκρη η Αρχαιολογία για να γίνει ένα μεγάλο έργο γρήγορα, αυτό δεν σημαίνει πως τώρα που πρόκειται να γίνει μια εμβληματική ανάπλαση, η οποία μάλιστα καθυστέρησε 16 χρόνια, πρέπει να κάνουμε τα ίδια λάθη. Άλλωστε από το ρεπορτάζ προκύπτει οτι το ΚΑΣ έλαβε υπόψιν προηγούμενες εισηγήσεις για την εν λόγω περιοχή, η οποία προφανώς και κατά την κατασκευή του αεροδρομίου είχε θεωρηθεί αρχαιολογικού ενδιαφέροντος. Ας αντιστρέψουμε όμως το επιχείρημα. Λίγα μέτρα πιο πάνω από το Ελληνικό υπάρχει το Κέντρο Πολιτισμού του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, για το οποίο παραμιλάει όλη η Αθήνα. Εκεί, κατά την περίοδο της κατασκευής βρέθηκε μια νεκρόπολη, ένα εντυπωσιακό αρχαϊκό νεκροταφείο με 1.500 ανθρώπινους σκελετούς, μεταξύ των οποίων και οι περίφημοι «Δεσμώτες» η εκτέλεση των οποίων συνδέεται με το Κυλώνειον Άγος. Στην περίπτωση αυτή το Ίδρυμα Νιάρχος όχι μόνο ενέταξε τις αρχαιότητες στο έργο αλλά χρηματοδότησε γενναία την ανάδειξη αυτού του μοναδικού θησαυρού που δίνει νέες αναγνώσεις στην ιστορία της Αρχαίας Αθήνας. Γιατί λοιπόν τόση νευρικότητα στην Lamda και τους άλλους επενδυτές; Μόνο προς το συμφέρον τους είναι η ανεύρεση τέτοιων θησαυρών. Τώρα που όλα τακτοποιήθηκαν φτάνουμε στο σημείο μηδέν, μιας και τελείωσαν οι δικαιολογίες. Moment of truth κύριοι επενδυτές. Ήρθε η ώρα να αποδείξετε πόσο πιστοί είστε στο project.   ]]>
http://www.rizopoulospost.com/lamda-development-kai-elliniko-telos-oi-dikaiologies-gia-tous-ependites/feed/ 0
Σαρωτικές αλλαγές για την Ευρώπη – Τι περιλαμβάνει το Δόγμα Μακρόν http://www.rizopoulospost.com/sarotikes-allages-gia-tin-europi-ti-perilamvanei-to-dogma-makron/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=sarotikes-allages-gia-tin-europi-ti-perilamvanei-to-dogma-makron http://www.rizopoulospost.com/sarotikes-allages-gia-tin-europi-ti-perilamvanei-to-dogma-makron/#comments Thu, 05 Oct 2017 07:24:30 +0000 http://www.rizopoulospost.com/?p=205126 FILE PHOTO - French President Emmanuel Macron delivers a speech to set out plans for reforming the European Union at the Sorbonne in Paris

Γράφει ο Γιάννης Κουτρουμπής Σε διάγγελμα προς όλη την Ευρώπη προέβη ο Πρόεδρος της Γαλλίας Εμμανουέλ Μακρόν, παρουσιάζοντας όλη την πολιτική πλατφόρμα που προτείνει ο ίδιος για την σαρωτική αναμόρφωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία ήδη βρίσκεται μπροστά σε πολλές αλλαγές κυρίως στον τομέα της πολιτικής μετά και από τα πρόσφατα αποτελέσματα των Γερμανικών εκλογών. Συγκεκριμένα, ψηλά στην προγραμματική ατζέντα του Μακρόν για την Ευρώπη βρίσκεται η ενίσχυση της νομισματικής ένωσης, η ανάπτυξη της ευρωπαϊκής άμυνας, η ενίσχυση της μεταναστευτικής πολιτικής και η σύγκλιση των κρατών-μελών σε δημοσιονομικό και κοινωνικό επίπεδο. Μάλιστα, ο ίδιος επανέλαβε για άλλη μία φορά τη πάγια θέση του υπέρ της δημιουργίας κοινού προϋπολογισμού της Ευρωζώνης, και επισήμανε πως η Ευρώπη παρά το ότι βρέθηκε στη δίνη μίας «άνευ προηγουμένου» κρίσης, έχει καταφέρει να σταθεί στα πόδια της. Σε ότι αφορά την ασφάλεια, ο Πρόεδρος συνέστησε τη δημιουργία ειδικής Ευρωπαϊκής Ακαδημίας κατά της τρομοκρατίας τα μέλη της οποίας θα λάβουν την καλύτερη δυνατή εκπαίδευση για την αντιμετώπιση των απειλών και την θωράκιση της ασφάλειας των πολιτών του κόσμου. Πρότεινε, ακόμη τη δημιουργία ευρωπαϊκής εισαγγελίας, καθώς μόνο με αυτόν τον τρόπο θα αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά η τρομοκρατία και ο κίνδυνος για τους Ευρωπαίους πολίτες. Στην ομιλία του ζήτησε επίσης μια κοινή ευρωπαϊκή δέσμη για την άμυνα και μια κοινή ομάδα παρέμβασης, ενώ ανέφερε πως οι εθνικοί στρατοί των κρατών-μελών θα πρέπει να αρχίσουν να δέχονται εθελοντικά στρατιώτες απ' όλες τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, και πρώτη άρχισε η Γαλλία. Σε ότι αφορά την οικονομία, ο Μακρόν πέρα από την πρόταση για ένα κοινό προϋπολογισμό επανέλαβε την θέση του για  τη θέσπιση θέσης υπουργού Οικονομικών της Ευρωζώνης παράλληλα με την ίδρυση Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου, που θα παράσχει προληπτικά οικονομική βοήθεια σε όσες χώρες το χρειάζονται. Στο καυτό ζήτημα του προσφυγικού, ο Γάλλος Πρόεδρος πρότεινε ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα χρηματοδότησης για την ένταξη των μεταναστών και των προσφύγων στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, ώστε να καταρτιστούν επαγγελματικά και να αποτελέσουν παραγωγικό κομμάτι της εκάστοτε χώρας. Πρόσθεσε, δε, πως απαιτείται η δημιουργία ενός ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου και εγγράφων ταυτότητας σε επίπεδο ΕΕ.  Οι αντιδράσεις Φυσικά το διάγγελμα του Γάλλου Προέδρου δεν αφέθηκε ασχολίαστο, καθώς πολλές χώρες αντέδρασαν στις προτάσεις του. Μάλιστα στο θέμα του κοινού προϋπολογισμού προήλθαν πολλές αντιδράσεις από την Γερμανία και συγκεκριμένα από τους Φιλελεύθερους. Οι Φιλελεύθεροι (FDP) που αποτελούν δυνητικούς εταίρους των Χριστιανοδημοκρατών της Μέρκελ σε οποιαδήποτε μελλοντική κυβέρνηση συνασπισμού, καλωσόρισαν την πρόταση Μακρόν για ενίσχυση της στρατιωτικής συνεργασίας στην Ε.Ε., ωστόσο απέρριψαν την ιδέα ενός κοινού προϋπολογισμού στην ευρωζώνη.  ]]>
http://www.rizopoulospost.com/sarotikes-allages-gia-tin-europi-ti-perilamvanei-to-dogma-makron/feed/ 0
Η «καθαρή έξοδος από τα μνημόνια» φέρνει εκλογές; http://www.rizopoulospost.com/i-kathari-exodos-apo-ta-mnimonia-fernei-ekloges/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=i-kathari-exodos-apo-ta-mnimonia-fernei-ekloges http://www.rizopoulospost.com/i-kathari-exodos-apo-ta-mnimonia-fernei-ekloges/#comments Wed, 04 Oct 2017 07:59:10 +0000 http://www.rizopoulospost.com/?p=204777 aleksis-tsipras-kuriakos-mitsotakis

Γράφει ο Ceteris Paribus

Ποιον αφορούσε η αναφορά του Γερούν Ντάισελμπλουμ ότι οι εκλογές καλό θα ήταν να πάνε για το 2019; Τον Κυριάκο Μητσοτάκη ή μήπως τον Αλέξη Τσίπρα; Δεν μπορούμε ασφαλώς να γνωρίζουμε τι ακριβώς είχε στο μυαλό του, μπορούμε όμως να αναλύσουμε τα δεδομένα. Κατά τη γνώμη μου, αυτά μας οδηγούν μάλλον στο συμπέρασμα ότι ο κ. Ντάισελμπλουμ «απαντούσε» στον πρωθυπουργό και όχι στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης!   Στο προηγούμενο σημείωμά μου ανέλυσα γιατί οι ευρωπαϊκές εξελίξεις, ιδιαίτερα ύστερα από τις γερμανικές εκλογές, «σπρώχνουν» σε «καθαρή έξοδο» της Ελλάδας στις αγορές, πράγμα που δεν είναι υποχρεωτικά καλό νέο. Σήμερα, θα μιλήσω για τις συνέπειες της «καθαρής εξόδου», ιδιαίτερα τις πολιτικές. Μεταξύ αυτών, για το γεγονός ότι η πιθανότητα πρόωρων εκλογών, που ύστερα από την ολοκλήρωση της τρίτης αξιολόγησης είχαν απομακρυνθεί, τώρα πλησιάζουν ξανά… Η «καθαρή έξοδος» είναι τέτοια μόνο όσον αφορά τις αγορές – ούτε έξοδος από τις μνημονιακές πολιτικές ούτε έξοδος από το διεθνή οικονομικό έλεγχο και επιτήρηση θα υπάρξει. Καθαρή έξοδος στις αγορές σημαίνει πλήρης κάλυψη των χρηματοδοτικών αναγκών του Δημοσίου από τις αγορές χωρίς πρόβλεψη χρηματοδοτικού back up (είτε με τη μορφή νέου προγράμματος είτε με τη μορφή προληπτικής πιστωτικής γραμμής). Όσο «δεξιοτέχνης» και αν αποδειχθεί στα νέα του καθήκοντα του προέδρου της γερμανικής Κάτω Βουλής ο κ. Σόιμπλε και όσο κύρος και αν διαθέτει στη γερμανική κεντροδεξιά, στη νέα γερμανική Βουλή είναι εξαιρετικά δύσκολο ακόμη και να τεθεί ζήτημα νέας χρηματοδότησης -οποιασδήποτε μορφής- προς την Ελλάδα. Αμέσως μετά τα «προβληματικά» αποτελέσματα των γερμανικών εκλογών, η υπόθεση της Καταλωνίας, μια οξεία πολιτική κρίση και αστάθεια που ήρθε «από το πουθενά» για να πλήξει την 4η ισχυρότερη οικονομικά χώρα της Ευρωζώνης, απειλώντας μάλιστα να μετατραπεί σε ευρωπαϊκή, πείθει και τους πιο δύσπιστούς πως ούτε η Γερμανία έχει την πολυτέλεια να αγνοεί τα μηνύματα των καιρών και να διακινδυνεύσει επεισόδια φθοράς του νέου κυβερνητικού συνασπισμού -που ούτως ή άλλως θα είναι «δύσκαμπτος» και αντιφατικός- για χάρη των «τεμπέληδων του Νότου».      Οι κατά συρροήν όρκοι πίστης των πάντων (με πρώτο και καλύτερο τον κ. Ντάισελμπλουμ) στην «καθαρή έξοδο» δείχνουν πως όλοι οι σημαντικοί παράγοντες έχουν πλέον πλήρη συνείδηση αυτής της νέας πραγματικότητας. Αν όμως αυτή είναι η διαφαινόμενη εξέλιξη, τότε πρέπει να δούμε τις συνέπειές της.  

Το ΔΝΤ, ξανά «αφεντικό»

  Καθώς η καθαρή έξοδος εισβάλλει στην επικαιρότητα, η αυτοπεποίθηση κάποιων ευρωπαϊκών παραγόντων ότι η Ευρώπη μπορεί μόνη της να διαχειριστεί τις υποθέσεις της και ότι το ΔΝΤ δεν είναι απαραίτητο, «χλομιάζει», για να μην πούμε ότι τείνει να καταρρεύσει εντελώς. Ακόμη και αν το Ταμείο αποχωρήσει από το ελληνικό πρόγραμμα, το «διαζύγιο» πρέπει όχι απλώς να είναι συναινετικό και «βελούδινο» αλλά να περιλαμβάνει και… μπόνους εξόδου! Πρέπει δε να υπογραμμίσουμε το γεγονός ότι ήδη εμφανίστηκαν εκτιμήσεις και διαρροές σε μίντια μεγάλης εμβέλειας που αλλάζουν το έως χθες κυρίαρχο σενάριο και μιλούν για παραμονή του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα! Σε κάθε περίπτωση, είτε με «βελούδινο διαζύγιο» με… μπόνους εξόδου είτε -πολύ περισσότερο- με παραμονή του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα, είναι υποχρεωτικό να υιοθετηθούν οι θέσεις του: είτε πολλές από αυτές είτε και όλες σε σημαντικό βαθμό καθεμιά χωριστά. Δεδομένου όμως ότι μία από τις απαιτήσεις του για το ελληνικό πρόγραμμα, η σημαντική ελάφρυνση του ελληνικού χρέους, δεν μπορεί να γίνει δεκτή, ιδιαίτερα από τη γερμανική Βουλή με τη νέα της σύνθεση, το πιθανότερο είναι ότι θα γίνουν δεκτές σε σημαντικό βαθμό οι απαιτήσεις του Ταμείου σε όλα τα άλλα ζητήματα: τράπεζες και προϋποθέσεις επίτευξης των δημοσιονομικών στόχων και των στόχων για την ανάπτυξη. Αυτό ανεβάζει κατακόρυφα το κόστος της «καθαρής εξόδου» σε όλο το εύρος των κατά το ΔΝΤ αναγκαίων μεταρρυθμίσεων: είναι ο κατεξοχήν εγγυητής απέναντι στις αγορές και χωρίς τη δική του ανεπιφύλακτη εγγύηση η «καθαρή έξοδος» στις αγορές θα μετατραπεί σύντομα σε… ελληνική τραγωδία. Συνοψίζοντας, η γενική συνέπεια των πρόσφατων εξελίξεων είναι τούτη: νέα-εσπευσμένη ανακεφαλαίωση των τραπεζών και νέα σκληρά δημοσιονομικά μέτρα, υπό την «αιγίδα» του ΔΝΤ, ώστε να είναι στοιχειωδώς αξιόπιστη στις αγορές η «καθαρή έξοδος».  

Τράπεζες: πόσο «αιματηρή» θα είναι η νέα ανακεφαλαίωση;

  Υποτίθεται ότι στο ζήτημα αυτό έχει διαμορφωθεί ένα πλαίσιο συναίνεσης μεταξύ της ΕΚΤ και του ΔΝΤ στην εξής βάση: Από τη μια, θα ικανοποιηθεί η απαίτηση του Ταμείου για επίσπευση των νέων κεφαλαιακών ελέγχων ώστε η νέα ανακεφαλαίωση να γίνει πριν τη λήξη του τρέχοντος προγράμματος και να ολοκληρωθεί μέχρι το Μάιο-Ιούνιο του 2018. Από την άλλη, το ΔΝΤ θα κάνει πίσω στις εκτιμήσεις του για ανάγκη νέας κεφαλαιακής ενίσχυσης των ελληνικών τραπεζών συνολικού ύψους τουλάχιστον 10 δισ. ευρώ. Με λίγα λόγια: οι κεφαλαιακοί έλεγχοι θα γίνουν πιο γρήγορα, αλλά οι νέες κεφαλαιακές ανάγκες θα εκτιμηθούν σε χαμηλότερα επίπεδα (γίνεται λόγος για 5-7 δισ. ευρώ), ώστε να μπορούν να καλυφθούν χωρίς μεγάλους κραδασμούς και να μην προκληθούν «δράματα»… Σε τι θα μπορούσαν να συνίστανται τα «δράματα»; Στο εξής απλό: να μη μπορούν να καλυφθούν οι νέες κεφαλαιακές ανάγκες από τον ιδιωτικό τομέα (είτε γιατί οι παλαιοί μέτοχοι δεν θα θελήσουν να βάλουν τόσο βαθιά το χέρι στην τσέπη είτε γιατί δεν θα ρισκάρουν να μπουν νέοι ιδιώτες μέτοχοι είτε από συνδυασμό των δύο), με αποτέλεσμα να ενεργοποιηθεί η διαδικασία του bail-in. Ως γνωστόν, βάσει την ισχυόντων στο πλαίσιο της τραπεζικής ενοποίησης ευρωπαϊκών κανόνων, από την 1/1/2017 οι νέες κεφαλαιακές ανάγκες των ευρωπαϊκών τραπεζών που υπάγονται σε αυτό το πλαίσιο θα καλύπτονται με τη διαδικασία του bail-in. Τι προβλέπει αυτή; Οι νέες ανάγκες θα καλύπτονται κατά σειράν, πρώτα από τους ιδιώτες μετόχους, στη συνέχεια από τους ομολογιούχους και τέλος από τους καταθέτες! Αν φτάσουμε μέχρι τους καταθέτες, θα είναι το απόλυτο «δράμα», που θα ισοδυναμεί το λιγότερο με οξεία πολιτική κρίση. Όμως, η ενεργοποίηση της διαδικασίας του bail-in θα είναι ούτως ή άλλως από μόνη της ένα «δράμα» με μεγάλο πολιτικό κόστος… Πόσο πιθανό είναι να ενεργοποιηθεί η διαδικασία του bail-in; Με τις σημερινές συνθήκες θα απαντούσα: ελάχιστα πιθανό έως απίθανο. Ποιος όμως γνωρίζει ή μπορεί να προεξοφλήσει ποια θα είναι η διεθνής και ευρωπαϊκή συγκυρία σε 8 μήνες από σήμερα, όταν σε μια βδομάδα μέσα, με θρυαλλίδα το καταλανικό δημοψήφισμα, μιλούσε για πολιτική κρίση στην Ισπανία που μπορεί να μετασχηματιστεί σε ευρωπαϊκή κρίση; Πόση αξιοπιστία θα έχει στα μάτια των αγορών η «καθαρή έξοδος» της Ελλάδας σε αυτές, όταν δεν υπακούει σε κάποιον οικονομικό ορθολογισμό αλλά στις γερμανικές εθνικές και πολιτικές σκοπιμότητες και αναγκαιότητες; Και ποιος μας εγγυάται το ελάχιστο, ότι δηλαδή πράγματι η ΕΚΤ και το ΔΝΤ θα συμφωνήσουν στο ύψος των νέων κεφαλαιακών αναγκών των ελληνικών τραπεζών; Τέλος, ποιος μπορεί να προεξοφλήσει ότι την άνοιξη του 2018 θα έχουν διαμορφωθεί οι αναγκαίες συναινέσεις στο πλαίσιο του κουαρτέτου των  δανειστών όσον αφορά τους όρους της επιτήρησης και του διεθνούς οικονομικού ελέγχου στην Ελλάδα; Η νέα ανακεφαλαίωση των ελληνικών τραπεζών, που έχει ήδη εξαγγελθεί και δρομολογηθεί, μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά «αιματηρή» - οικονομικά, αλλά και πολιτικά…  

Νέα μέτρα, πολιτική φθορά και εκλογές

  Ο άλλος λόγος που θα μπορούσε να επισπεύσει τις πολιτικές εξελίξεις, φέρνοντας ακόμη και εκλογές, είναι ο συνδυασμός της «καθαρής εξόδου» με την επιβολή νέων σκληρών μέτρων -κατεξοχήν δημοσιονομικού, αλλά όχι μόνο, χαρακτήρα- από το 2018. Δεν θέλω να βαρύνω το παρόν άρθρο με οικονομικά στοιχεία για την πορεία των δημόσιων εσόδων, τις «αλχημείες» του προσχεδίου κρατικού προϋπολογισμού κ.λπ. Ωστόσο, στοιχειώδης ανεξαρτησία σκέψης οδηγεί στο συμπέρασμα ότι είναι αδύνατο να επιτευχθεί ο στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ το 2018 χωρίς νέα και μάλιστα μεγάλης έκτασης δημοσιονομικά μέτρα. Αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο αν μιλάμε για επίτευξη πλεονασμάτων 3,5% του ΑΕΠ και για τα επόμενα χρόνια μέχρι και το 2022. Αν η κυβέρνηση ήταν συνεπής στις δεσμεύσεις της για αποπληρωμή των οφειλών του Δημοσίου προς τον ιδιωτικό τομέα, δεν θα επιτυγχανόταν καν ο στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα 1,75% το 2017! Στο ζήτημα αυτό, το ΔΝΤ, που ισχυριζόταν ότι οι στόχοι για τα πρωτογενή πλεονάσματα είναι ανέφικτοι με βάση τα ψηφισθέντα μέτρα, έχει την ατράνταχτη «συμμαχία» των οικονομικών δεδομένων και είναι βέβαιο ότι θα «πατήσει πόδι» - και αυτό το «πόδι» είναι ακόμη… βαρύτερο ύστερα από τις γερμανικές εκλογές. Δεν έχει σημασία ποιο θα είναι το «κοκτέιλ» αυτών των μέτρων. Σημασία έχει ότι θα είναι μεγάλης έκτασης, με ανάλογα «βαρύ» πολιτικό κόστος. Εδώ ο Αλέξης Τσίπρας βρίσκεται προ πραγματικά σκληρού πολιτικού διλήμματος: θα επωμισθεί αυτό το κόστος ελπίζοντας να διασκεδάσει τις εντυπώσεις και να αντισταθμίσει την πολιτική φθορά με το «θρίαμβο» της «καθαρής εξόδου από τα μνημόνια», που όπως εξηγήσαμε είναι μόνο έξοδος στα πολλά μποφόρ των αγορών χωρίς σωσίβιο; Το σίγουρο είναι ότι ύστερα από την «καθαρή έξοδο» δεν θα έχει σοβαρό «πάτημα» για να πάει σε εκλογές. Είτε θα κάνει εκλογές πριν την «καθαρή έξοδο» και ενόψει αυτής, για να εγκρίνει ή απορρίψει ο λαός το «πακέτο» μέτρων που θα συνοδεύει την «καθαρή έξοδο» και στο όνομα αυτής, είτε θα πρέπει να καθήσει πάνω στο «θρίαμβο» και να εξαντλήσει την τετραετία – εξαιρώντας πάντα τα «συγκλονιστικά απρόοπτα». Στην περίπτωση των εκλογών την άνοιξη-αρχές καλοκαιριού του 2018, που θα έχουν τη μορφή «δημοψηφίσματος» υπέρ ή κατά του «πακέτου της καθαρής εξόδου», έχει πειστικό πολιτικό «πάτημα» και την ευκαιρία να στριμώξει την αντιπολίτευση, ακυρώνοντας τις όποιες κριτικές της. Ύστερα από την «καθαρή έξοδο», θα πρέπει να υποστεί τα «μαρτύριά» της, αφού αυτή θα δείχνει διαρκώς τα «δόντια» της συσσωρεύοντας πολιτική φθορά και νέα ρίσκα που θα απορρέουν από τη σχέση και την επιτήρηση και από τις αγορές… Οι δανειστές δεν θα θελήσουν να προσφέρουν στον κ. Τσίπρα ένα τόσο μεγάλο δώρο. Τον θεωρούν χρήσιμο για την ικανότητά του να ψηφίζει τα «αναγκαία μέτρα» χωρίς να ανοίγει μύτη,, αλλά δεν θέλουν να τον κάνουν και «βασιλιά». Όμως, ο «πειρασμός» θα είναι μεγάλος και το υπαρξιακό δίλημμα σκληρό…  

Σε ποιον «απαντούσε» ο Ντάισελμπλουμ;

  Εκτιμώ λοιπόν πως όταν ο κ. Ντάισελμπλουμ δήλωσε ότι είναι καλύτερα οι εκλογές να μείνουν για το 2019 δεν είχε καμία πρόθεση να «αδειάσει» την πολιτική τακτική του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Πιθανότατα δεν «απαντούσε» στον Κυριάκο Μητσοτάκη, αλλά στον… Αλέξη Τσίπρα! Και του διεμήνυε ότι το «δώρο» της «καθαρής εξόδου» δεν μπορεί να συνδυαστεί με πολιτικούς τακτικισμούς εντός της Ελλάδας, όσο ελκυστικοί και αν μοιάζουν… Αυτό όμως σημαίνει ότι ο κ. Ντάισελμπλουμ έχει υπόψη του ότι ο Αλέξης Τσίπρας κάνει τέτοιες σκέψεις και είναι «ικανός» να μπει σε τέτοιους «πειρασμούς»… Εξάλλου, το γεγονός ότι η αντιπολίτευση ζητεί εκλογές δεν είναι τωρινό ούτε αποτελεί κάποιον αξιόλογο κίνδυνο για τους όποιους σχεδιασμούς σχετικά με το ελληνικό πρόγραμμα και τις προοπτικές του. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί να ζητεί εκλογές, αλλά δεν μπορεί και να τις επιβάλει. Ο Αλέξης Τσίπρας, όμως, έχοντας «το μαχαίρι και το πεπόνι», μπορεί να τις επιβάλει. Για τους δανειστές, οι πρόωρες εκλογές όχι σαν επιθυμία αλλά σαν ρεαλιστικός «κίνδυνος» παραπέμπουν στο Μαξίμου… Υπάρχει ένα οξύμωρο σχήμα: μια πολιτική επιδείνωση της κατάστασης (εξαιτίας των δυσμενών αποτελεσμάτων των γερμανικών εκλογών) οδηγεί σε έναν «πολιτικό θρίαμβο» (την «καθαρή έξοδο») που όμως μεσοπρόθεσμα (μέχρι το 2019) μπορεί να αποδειχθεί μια καταστροφή! Αυτό δημιουργεί ένα σημείο τομής για τον πολιτικό χρόνο: τον Αύγουστο του 2018. Ύστερα από αυτό, δεν θα υπάρχουν εύκολες προφάσεις για πρόωρες εκλογές – εκτός πάντα από το συγκλονιστικό απρόοπτο ή από καταχρηστική επίκληση εθνικών ζητημάτων. Οι τράπεζες και τα νέα μέτρα, από τη μια, και το σημείο τομής της «καθαρής εξόδου», από την άλλη, δημιουργούν σαφώς όρους για πρόωρες εκλογές πριν τον Αύγουστο του 2018! Οι πρόωρες εκλογές σαν σοβαρή υπόθεση εργασίας… ξανάρχονται.]]>
http://www.rizopoulospost.com/i-kathari-exodos-apo-ta-mnimonia-fernei-ekloges/feed/ 0
Την τεχνολογία δεν μπορεί να την σταματήσει καμία συντεχνία http://www.rizopoulospost.com/tin-texnologia-den-mporei-na-tin-stamatisei-kamia-sintexneia/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=tin-texnologia-den-mporei-na-tin-stamatisei-kamia-sintexneia http://www.rizopoulospost.com/tin-texnologia-den-mporei-na-tin-stamatisei-kamia-sintexneia/#comments Tue, 03 Oct 2017 04:08:10 +0000 http://www.rizopoulospost.com/?p=204411 asimakopoulou

Γράφει η Άννα Ασημακοπούλου* Μετά από δύο χρόνια πολιτικής απάτης, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εκπλήσσει κανέναν με τις επιλογές του και τις οβιδιακές μεταμορφώσεις του. Οι επαναστάτες της πλατείας που «θα άλλαζαν την Ευρώπη» για χάρη της καρέκλας έβαλαν κοστούμια, υποδέχονται τα αεροσκάφη της AirChina και παριστάνουν τους οπαδούς της ελεύθερης οικονομίας και της υγιούς επιχειρηματικότητας. Φυσικά όλα αυτά υπό την αίρεση ότι δεν ενοχλούν τους ψηφοφόρους και τις συντεχνίες που τους στηρίζουν. Εκεί επιδεικνύουν τη σκληρά ιδεολογική αριστεροφροσύνη τους σε μια προσπάθεια  να  δημιουργήσουν ένα σύστημα που θα τους διατηρήσει στην εξουσία όσο το δυνατόν περισσότερο. Τελευταίο θύμα αυτής της απέχθειας του ΣΥΡΙΖΑ για κάθε τι νέο, ήταν το taxibeat. Μια εφαρμογή που έχει όλα τα στοιχεία που οι υπουργοί της  κυβέρνησης Τσίπρα αντιπαθούν: είναι ψηφιακή, το κράτος δεν επεμβαίνει και όλοι αξιολογούνται.  Φυσικά αυτή η εφαρμογή δεν αρέσει σε μια μερίδα συνδικαλιστών που απλά θέλουν να μην αλλάξει τίποτα. Τους εξυπηρετεί να καλύπτουν τη δική τους μετριότητα  πίσω από την αναπαραγωγή στερεοτύπων, παραγνωρίζοντας πως αυτές οι τεχνολογικές εφαρμογές άλλαξαν άρδην την εικόνα των επαγγελματιών. Ζούμε σε μια εποχή που οι τεχνολογίες δεν λειτουργούν παραπληρωματικά, αλλά συμπληρώνουν η μια την άλλη. Μπορείτε να φανταστείτε να χρησιμοποιείτε το διαδίκτυο χωρίς να μπορείτε να ακούσετε ραδιόφωνο ή να μην μπορείτε να δείτε τηλεόραση επειδή διαβάζετε εφημερίδα; Κάτι τέτοιο επιχειρεί να νομοθετήσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Κατά συνέπεια, αντί να δημιουργούμε όρους στραγγαλίσματος της ελεύθερης αγοράς, οφείλουμε να κάνουμε αυτό που αρμόζει σε ένα φιλελεύθερο κόμμα: Να εξασφαλίσουμε ίσους όρους ανταγωνισμού, εστιάζοντας σε δύο κεντρικά ζητήματα. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να εξασφαλιστεί είναι να έχουν όλοι τη δυνατότητα και  τη γνώση να χρησιμοποιήσουν τα τεχνολογικά μέσα με τον ίδιο τρόπο. Δεν είναι δουλειά κανενός να νομοθετήσει ποιο μέσο θα χρησιμοποιήσουν – αν θα είναι το taxibeat, taxiplon η Uber ή οποιαδήποτε άλλη εφαρμογή. Το κρίσιμο είναι η ίση πρόσβαση στις νέες τεχνολογίες και η ελεύθερη επιλογή του καθενός αν θα συμμετέχει. Αυτό βέβαια, η ίδια η αγορά το έχει απαντήσει προ πολλού, καθώς το 50% των επαγγελματιών ήδη κάνει χρήση τέτοιων προγραμμάτων. Το δεύτερο που πρέπει να μας απασχολεί ως κράτος δικαίου είναι η φορολόγηση. Το ζήτημα στην περίπτωση της Uber είναι υπαρκτό καθώς ουσιαστικά δημιουργείται κενό φορολόγησης. Εκεί πράγματι καταστρατηγείται η ήδη άνιση σχέση με τους υπάρχοντες επαγγελματίες οδηγούς, οι οποίοι είναι εγγεγραμμένοι και φορολογούνται. Χρησιμοποιούμε δηλαδή την τεχνολογία για να επιστρέψουμε 20 χρόνια πίσω, όπου το μεγαλύτερο πρόβλημα στα χρόνια της οικονομικής ευμάρειας ήταν τα… «μαϊμού» ταξί. Συνεπώς το ζήτημα είναι να ξεκινήσει ένας κοινωνικός διάλογος για την ορθότερη και δικαιότερη φορολόγηση. Στο τέλος της ημέρας αν η φορολόγηση συνδυαστεί σωρευτικά με την κοινή και δίκαιη χρήση της τεχνολογίας, θα επικρατήσει αυτό που a priori θα έπρεπε σε μια ελεύθερη αγορά: η καλύτερη παροχή υπηρεσιών. Δεν μπορεί η παροχή μιας υπηρεσίας να καταντά κομματική υπόθεση.  Η αξιολόγηση δεν υπάρχει για να λοιδορούνται οι άνθρωποι αλλά για να βελτιώνονται. Στόχος είναι να τους ενισχύσουμε, όχι να τους καταδικάσουμε. Αυτό που συντελείται με την «πατέντα» Σπίρτζη είναι η δημιουργία μιας κατάστασης ανισότητας όπου η κομματική πελατεία θα καταδυναστεύει εκείνους που θέλουν να λειτουργούν μόνοι τους καταστρατηγώντας παράλληλα και το δικαίωμα στην ελεύθερη επιλογή που οφείλει να έχει ο πολίτης. Βέβαια για τον υπουργό του ΣΥΡΙΖΑ αυτά είναι πολύ ψιλά γράμματα. Ουδέποτε ενδιαφέρθηκε πραγματικά να επιλύσει τα προβλήματα του κλάδου των επαγγελματιών οδηγών. Θέλει συνδικαλιστές παλαιού τύπου, οι οποίοι θα κλείνουν τους δρόμους με τις ντουντούκες και εκείνος ως άλλος πολιτικός σωτήρας θα ικανοποιεί τα αιτήματά τους για να επιβιώσει πολιτικά. Ελπίζει σε πρόσκαιρες συνδικαλιστικές συμμαχίες πιστεύοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα ανακόψει την νικηφόρα πορεία της ΝΔ και τη διάδοση των ιδεών μας στην κοινωνία. Δυστυχώς για τον κ. υπουργό η κοινωνία ακούει, βλέπει και «ζυγίζει» χαρακτήρες.   Η Άννα Ασημακοπούλου είναι βουλευτής Β' Αθηνών με τη Νέα Δημοκρατία]]>
http://www.rizopoulospost.com/tin-texnologia-den-mporei-na-tin-stamatisei-kamia-sintexneia/feed/ 0
Η επόμενη μέρα για τη Καταλονία-Ανεξαρτησία η αναγκαστική «συμβίωση»; http://www.rizopoulospost.com/h-epomenh-mera-gia-thn-katalonia-aneksarthsia-h-anakastikh-sumviwsh/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=h-epomenh-mera-gia-thn-katalonia-aneksarthsia-h-anakastikh-sumviwsh http://www.rizopoulospost.com/h-epomenh-mera-gia-thn-katalonia-aneksarthsia-h-anakastikh-sumviwsh/#comments Mon, 02 Oct 2017 07:21:01 +0000 http://www.rizopoulospost.com/?p=204004 download-13-690x450

Γράφει ο Κωνσταντίνος Παντελής Πριν από λίγες ώρες η καταλανική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι το 90% όσων συμμετείχαν στο χθεσινό δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της περιφέρειας - ήτοι 2,26 εκατομμύρια πολίτες ή αλλιώς το 42,3% του συνόλου των ψηφοφόρων στην Καταλονία - τάχθηκε υπέρ του «ναι». Κι αυτό παρά τη γενικευμένη επιχείρηση της ισπανικής αστυνομίας να εμποδίσει τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος με τα όσα, ομολογουμένως απαράδεκτα παρακολουθήσαμε να εκτιλύσσονται σε ΜΜΕ και κοινωνικά δίκτυα. Περισσότεροι από 760 άνθρωποι τραυματίσθηκαν σε συγκρούσεις ανάμεσα στην αστυνομία και ψηφοφόρους στην προσπάθεια των τελευταίων να διαφυλάξουν το εκλογικό υλικό αλλά και την εκλογική διαδικασία στο σύνολό της. Μια εκλογική διαδικασία που για την Μαδρίτη είναι παράνομη. Για τον πρωθυπουργό της Ισπανίας, Μαριάνο Ραχόι, η Καταλονία απέτυχε να διεξαγάγει το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία. «Ο λαός της Καταλονίας ξεγελάσθηκε για να πάρει μέρος στην απαγορευμένη ψηφοφορία», υποστήριξε ο Ραχόι, προσθέτοντας πως το δημοψήφισμα ήταν «ένα στρατήγημα της περιφερειακής κυβέρνησης εναντίον της νομιμότητας και της δημοκρατικής αρμονίας και ένας δρόμος που δεν οδηγεί πουθενά». Ισχυρίστηκε ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων στην Καταλονία δεν ήθελε να συμμετάσχει στο δημοψήφισμα και ότι οι πολίτες υπάκουσαν στην ισπανική νομοθεσία που το έκρινε παράνομο.  «Κάναμε ό, τι έπρεπε να κάνουμε. Είμαστε η κυβέρνηση της Ισπανίας, είμαι ο πρωθυπουργός και ανέλαβα την ευθύνη μου. Έχουμε εκπληρώσει την υποχρέωσή μας, έχουμε ενεργήσει με βάση το Νόμο και μόνο με βάση αυτόν», σχολίασε σχετικά με την κατακραυγή σε εθνικό και διεθνές επίπεδο για την εκτεταμένη χρήση βίας της αστυνομίας, ακόμα και απέναντι σε ηλικιωμένους. «Σήμερα δεν έγινε δημοψήφισμα για την αυτοδιάθεση στην Καταλονία. Το κράτος δικαίου παραμένει σε ισχύ με όλη τη δύναμή του», είπε σε άλλη του τηλεοπτική δήλωση ο Ισπανός συντηρητικός ηγέτης. Την ίδια ώρα, ανακοίνωσε την απόφασή του να εμφανιστεί στο Κοινοβούλιο της Ισπανίας προκειμένου να μιλήσει για τα γεγονότα της Κυριακής και για τη δράση των αρχών, ενώ σε μια αποστροφή του τόνισε ότι: «Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να αντικατασταθεί η πρόοδος των τελευταίων 40 ετών από τον εκβιασμό. Σήμερα έχουμε όλοι λόγους να εμπιστευόμαστε τη δημοκρατία μας. Προσφέρω διάλογο εντός νομικού πλαισίου». Με αυτή την τελευταία του φράση αναγνωρίζει ίσως και ο ίδιος την ανάγκη να ακούσει τα όσα έχουν να ζητήσουν οι Καταλανοί και ίσως να προχωρήσει σε μια κάποια υποχώρηση. Στην αντίθετη πλευρά, ήδη από νωρίς το βράδυ όταν και το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος διαφαινόταν καθαρά,ο Καταλανός ηγέτης, Κάρλες Πουιγκντεμόντ, δήλωνε ότι η περιφέρεια της Καταλονίας κέρδισε το δικαίωμα στην ανεξαρτησία. Να αναφερθεί σε αυτό το σημείο ότι η εκτεταμένη χρήση βίας και το ζήτημα της νομιμοποίησής της στο πλαίσιο θεωριών κοινωνικού συμβολαίου, αλλά και η επιχειρηματολογία υπέρ του αποκλειστικού δικαιώματος της αστυνομίας για την άσκηση βίας, βάσει νόμου, δεν θα σχολιαστεί από τον γράφοντα στο παρόν άρθρο. Παρά τα όσα έλαβαν χώρα τις εβδομάδες που προηγήθηκαν του δημοψηφίσματος με αποκορύφωμα τα χθεσινά τραγικά γεγονότα, το μείζον ζήτημα που προκύπτει είναι η διατάραξη της ενότητας και της εσωτερικής σταθερότητας της Ισπανίας. Κι αυτό διότι είτε κάποιος συμφωνεί είτε και διαφωνεί με τον Μαριάνο Ραχόι και τις πρακτικές του για την αποφυγή διενέργειας του δημοψηφίσματος, το τελευταίο προκάλεσε ανεπιθύμητες καταστάσεις και «σημαντική ζημιά στη συνύπαρξη» των ισπανικών κοινοτήτων. Αυτό το δημοψήφισμα, όποιος κι αν είναι ο πρακτικός του αντίκτυπος και το αποτέλεσμα στην καθημερινότητα των Καταλανών, σίγουρα δημιουργεί προηγούμενο τόσο για τις υπόλοιπες ισπανικές επαρχίες όπως η Βασκονία (με τον πονοκέφαλο της δράσης της ΕΤΑ να μην έχει ξεχαστεί ακόμη) όσο και για άλλες κοινότητες εντός Ευρώπης, όπως στο Βέλγιο και τη Σκωτία. Παράλληλα, με μια πιο ψύχραιμη και αποστασιοποιημένη ματιά από το ίδιο το δημοψήφισμα, το ερώτημα που πρέπει να τεθεί είναι το έρεισμα της καταλανικής ανεξαρτησίας και συγεκριμένα η εγκυρότητά του στη σημερινή συγκυρία. Υπάρχουν γενικά τρία κύρια επιχειρήματα για την ανεξαρτησία της Καταλονίας. Το πρώτο είναι ότι δεδομένου ότι η καταλανική πολιτιστική κληρονομιά και γλώσσα δεν είναι ούτε κατανοητή ούτε αποδεκτή στην Ισπανία (και επομένως ούτε προστατευόμενη σύμφωνα με τους Καταλανούς), η καλύτερη διέξοδος προόδου είναι ένα ανεξάρτητο κράτος. Αυτό προκύπτει από τρεις αιώνες γλωσσικών και πολιτισμικών διακρίσεων, οι οποίες έφθασαν στο αποκορύφωμά τους υπό την 36χρονη δικτατορία του στρατηγού Φράνκο Φράνκο, σύμφωνα πάντα με την ίδια επιχειρηματολογία. Η δεύτερη λέει ότι μια σαφώς καθορισμένη πολιτική οντότητα, όπως η Καταλονία, είναι αρκετά ώριμη ώστε να κυβερνάει με δική της φωνή στην Ευρωπαϊκή Ένωση ή στα Ηνωμένα Έθνη, προκειμένου να αντιμετωπίσει τα συγκεκριμένα προβλήματά της. Τέλος, υπάρχει η πεποίθηση ότι η Καταλονία θα βρισκόταν σε πολύ καλύτερη οικονομική θέση με μια ενδεχόμενη ανεξαρτητοποίηση. Συγκεκριμένα, οι υποστηρικτές του τελευταίου επιχειρήματος αναφέρονται στο γεγονός ότι η Καταλονία πληρώνει πολύ περισσότερο στο κεντρικό ταμείο της Ισπανίας απ 'ό, τι επιστρέφει, προκαλώντας έτσι μια δημοσιονομική ανισορροπία, αλλά και στην υπερβολική γραφειοκρατία που απορρέει από τις σημερινές διοικητικές ρυθμίσεις. Οι Καταλανοί, καθώς και οι υπόλοιποι Ισπανοί, ψηφίζουν σε τοπικές, περιφερειακές, εθνικές και ευρωπαϊκές εκλογές. Ωστόσο, όπως και οι Βαυαροί, οι Κορσικανοί ή οι Γαλλικιανοί, δεν απολαμβάνουν τα δικαιώματα μιας αυτοδιάθεσης, κυρίως επειδή καμία από αυτές τις περιοχές δεν πληρούν τις απαιτήσεις που ορίζει ο ΟΗΕ. Ο Πουιγκεντεμόντ ισχυρίζεται ότι η ισπανική κυβέρνηση «λέει όχι στο γλωσσικό ζήτημα», όταν η δική του κυβέρνηση είναι η μόνη περιφερειακή κυβέρνηση στον κόσμο που αρνείται στην πλειονότητα του πληθυσμού της το δικαίωμα εκπαίδευσης στη μητρική τους γλώσσα. Πράγματι, ο αποκλεισμός της ισπανικής γλώσσας από την Καταλονία είναι υπαρκτός και έντονος. Εντούτοις, ο Καταλανός ηγέτης, αποφεύγει τεχνιέντως να το αναφέρει κατά τις επαφές του με τις αρχές και την ηγεσία της ΕΕ. Όπως ακριβώς δεν αναφέρει ότι η κοινοβουλευτική πλειοψηφία που υποστηρίζει την κυβέρνησή του εξαρτάται από ένα αντικαπιταλιστικό κόμμα που υποστηρίζει την έξοδο της Καταλονίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν πρέπει να ξεχνάμε, άλλωστε, ότι δεν υπάρχει κανένα δημοκρατικό κράτος στον κόσμο που να δίνει στις περιφέρειές του το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης. Η αδιαχώριστη ενότητα που προβλέπεται γραπτώς στο ισπανικό σύνταγμα αποτελεί επίσης μέρος του ιταλικού, του γαλλικού, του γερμανικού και του αμερικανικού συντάγματος. Παράλληλα, η δυνατότητα αναθεώρησης του συντάγματος όπως και στα περισσότερα δημοκρατικά κράτη, δεν θα πρέπει να χρησιμοποιείται για μικροπολιτικά συμφέροντα ή εθνικιστικά κατάλοιπα άλλων εποχών και να υπονομεύει τον κύριο σκοπό του: την ειρηνική συνύπαρξη του ισπανικού λαού. Τώρα, σε ό,τι αφορά το τελευταίο επιχείρημα περί οικονομικής ανισότητας, πολλές μελέτες έχουν όντως καταδείξει την ανισομερή κατανομή των δαπανών της κεντρικής διοίκησης σε σχέση με την περιφέρεια της Καταλονίας. Ακόμα και δικαιολογημένος όμως, αποτελεί αυτός ο λόγος αναγκαία συνθήκη για αλλαγή των συνόρων της ισπανικής επικράτειας, για ουσιαστική αλλαγή του status quo ενός κυρίαρχου κράτους και πιθανή εξέλιξη ντόμινο για άλλες κοινότητες εντός κι εκτός Ισπανίας; Σε κάθε περίπτωση, όποιος δεν επιθυμεί να εθελοτυφλεί αντιλαμβάνεται ότι οι τριγμοί που δημιουργούνται στο εσωτερικό πολλών κρατών-μελών της ΕΕ, είτε με τη μορφή αποσχιστικών τάσεων μέσω δημοκρατικών διαδικασιών, είτε με τη μορφή εθνικιστικών εξάρσεων, είτε με την έντονη δυσφορία και απαξίωση των ευρωπαϊκών θεσμών θα πρέπει να αφυπνίσει επειγόντως ευρωπαϊκή ηγεσία και μηχανισμούς.]]>
http://www.rizopoulospost.com/h-epomenh-mera-gia-thn-katalonia-aneksarthsia-h-anakastikh-sumviwsh/feed/ 0
Παιδιά, η Fraport μας ζητάει λεφτά κι από πάνω. Ουάου. http://www.rizopoulospost.com/paidia-h-fraport-mas-zhtaei-lefta-ki-apo-panw-ouaou/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=paidia-h-fraport-mas-zhtaei-lefta-ki-apo-panw-ouaou http://www.rizopoulospost.com/paidia-h-fraport-mas-zhtaei-lefta-ki-apo-panw-ouaou/#comments Sun, 01 Oct 2017 04:02:07 +0000 http://www.rizopoulospost.com/?p=203661 fraport

Γράφει ο Σπύρος Ριζόπουλος Παρά το γεγονός οτι πιστεύουμε πως δεν μπορεί να μας εκπλήξουν πολλά σε αυτή τη χώρα, πάντα εμφανίζεται κάτι νέο που μας ξεπερνά. Τελευταίο «χτύπημα» ήταν η γνωστοποίηση της Fraport οτι σκοπεύει να διεκδικήσει από το Δημόσιο ποσό ύψους 70 εκατ. ευρώ γιατί η κατάσταση των 14 περιφερειακών αεροδρομίων ήταν χειρότερη από αυτή που ανέμεναν. Κι αν σε μια πρώτη ανάγνωση εξοργίζεται κανείς, έρχεται η απάντηση Πιτσιόρλα ο οποίος προσπαθεί να ρίξει τους τόνους μεν, αποδέχεται όμως οτι στην περίφημη σύμβαση υπάρχει σχετική πρόνοια που καλύπτει την εταιρεία. Πραγματικά δεν ξέρω τι είναι χειρότερο σε αυτή την ιστορία. Το γεγονός οτι ένας κολοσσός του επιπέδου της Fraport μας εμπαίζει παριστάνοντας οτι δεν ξέρει τι παρέλαβε; Προσπαθούν να μας πείσουν οτι έδωσαν 1 δισ. ευρώ και δεν έστειλαν έναν εκτιμητή να δει τι είναι αυτά τα αεροδρόμια, που βρίσκονται, που πάσχει η λειτουργία τους; Αστεία πράγματα. Ήξεραν από την αρχή ότι η τιμή που έδωσαν για την απόκτηση των αεροδρομίων ήταν μη ανταγωνιστική και δεν μπορούσε η επένδυση να βγει με τίποτα. Τότε προς τι η βιασύνη; Μήπως το πρόβλημα ήταν ότι άλλος μεγάλος κολοσσός έλεγχε αντίστοιχα πακέτα αεροδρομίων σε Πορτογαλία και Ιταλία και τελικά το ζητούμενο ήταν αμιγώς γεωπολιτικό, για να μη μείνει η Γερμανία εκτός ευρωπαϊκού Νότου; Αυτή ήταν τελικά η μεγάλη επένδυση για την οποία τόσα δάκρυα έχυναν οι δανειστές βάζοντάς την διαρκώς στα προαπαιτούμενα; Δυστυχώς για άλλη μια φορά στο Rizopoulos Post αποδειχθήκαμε μάντεις κακών όταν προειδοποιούσαμε οτι το deal ήταν πολιτικό και μάλιστα χρηματοδοτήθηκε από ελληνικές τράπεζες οι οποίες σύμφωνα με το ΔΝΤ έχουν ανάγκη… ανακεφαλαιοποίησης. Βέβαια όπως λένε οι Αγγλοσάξονες you need two to tango. Τι να σχολιάσει κανείς για τους φωστήρες του ΤΑΙΠΕΔ οι οποίοι αποδεικνύονται εξαιρετικά λίγοι στη διαχείριση της ταμπακέρας. Πήγαν και υπέγραψαν μια συμφωνία την οποία εκ του αποτελέσματος δεν φαίνεται να μελέτησαν και πολύ, αδυνατώντας να δουν τη μεγαλύτερη εικόνα που συνοδεύει τέτοιου είδους παραχωρήσεις. Δεν τις αποκαλώ φυσικά επενδύσεις αλλά παραχωρήσεις, διότι η σύναψή τους μάλλον παραπέμπει σε εποχές αποικιοκρατίας. Είναι προφανές οτι ορίζουμε με θεμελιωδώς διαφορετικό τρόπο το τι συνιστά μια επένδυση και πως αυτή λειτουργεί πολλαπλασιαστικά για την οικονομία. Αυτό που γίνεται με τη Fraport λέγεται «σκότωμα» με οσμή ενεχυροδανειστηρίου. Θα μου πείτε δεν υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν πλέον στα αεροδρόμια; Από εκεί που ήταν άνεργοι έχουν ένα κομμάτι ψωμί να φάνε. Το σέβομαι και το κατανοώ. Δεν μπορεί όμως αυτό να είναι το άλλοθι για μια εταιρεία που αποδεικνύεται πολύ κατώτερη των περιστάσεων και φαίνεται πως έχει «μολυνθεί» από την ελληνική ασθένεια του να πετάει διαρκώς το μπαλάκι των ευθυνών στους άλλους. Φταίει το Δημόσιο, φταίει η Πολιτική Αεροπορία, φταίνε οι αεροδιάδρομοι, φταίει ο κακός μας ο καιρός, αλλά ποτέ η εταιρεία η οποία έχει δεσμευθεί να αλλάξει την τριτοκοσμική εικόνα των εγκαταστάσεων που παρέλαβε. Λυπάμαι που γίνομαι πάλι δυσάρεστος αλλά ακριβώς αυτή η εικόνα ήταν το ζητούμενο να αλλάξει. Για αυτό σχεδιάστηκε αυτή η αποκρατικοποίηση, για αυτό παραδόθηκε η λειτουργία των αεροδρομίων σε ιδιώτες. Αν ήταν να τα πληρώσουμε εμείς δεν χρειαζόταν όλη αυτή η ταλαιπωρία. Κύριοι της κυβέρνησης αν έχετε κι άλλες τέτοιες επενδύσεις, καλύτερα να τις κρατήσετε στα συρτάρια. Η νεώτερη ιστορία μας είναι γεμάτη περιπτώσεις «χρυσοκάνθαρων», Ελλήνων και ξένων που ήρθαν, εκμεταλλεύθηκαν και έφυγαν παίρνοντας τον τίτλο του ευεργέτη. Δεν χρειαζόμαστε άλλους.  ]]>
http://www.rizopoulospost.com/paidia-h-fraport-mas-zhtaei-lefta-ki-apo-panw-ouaou/feed/ 0
Παρέμβαση Καραβία στους FT: Δώστε χώρο στις τράπεζες να αναπτυχθούν http://www.rizopoulospost.com/paremvasi-karavia-stous-ft-doste-xoro-stis-trapezes/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=paremvasi-karavia-stous-ft-doste-xoro-stis-trapezes http://www.rizopoulospost.com/paremvasi-karavia-stous-ft-doste-xoro-stis-trapezes/#comments Sat, 30 Sep 2017 04:12:51 +0000 http://www.rizopoulospost.com/?p=203667 Eurobank_Karavias_980x620_1195

Γράφει ο Γιάννης Κουτρουμπής Ως κατεξοχήν αρμόδιος για τραπεζικά ζητήματα, ο Φωκίων Καραβίας, διευθύνων σύμβουλος της τράπεζας Eurobank, δημοσίευσε στους Financial Times ένα άρθρο – παρέμβαση σχετικά με τις πιέσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου προς το ευρύτερο ελληνικό τραπεζικό τομέα για ανακεφαλαιοποίηση, ενώ ο ίδιος προτείνει την περαιτέρω ενασχόληση με την επίλυση των κόκκινων δανείων που θα βοηθήσει ακόμα περισσότερο τις ελληνικές τράπεζες. Συγκεκριμένα, ο κ. Καραβίας σε άρθρο του με τίτλο «Δώστε χώρο στις ελληνικές τράπεζες να ασχοληθούν με τα κόκκινα δάνεια» («Give Greek banks room to deal with bad loans»), αναφέρει τις συνέπειες που μπορεί να προκαλέσει στις τράπεζες η διεξαγωγή AQR, που αποτελεί απαίτηση του ΔΝΤ. Στην ουσία το ΔΝΤ επιμένει πως πρέπει να ξεκινήσει ένας κύκλος ελέγχου της ποιότητας των στοιχείων ενεργητικού (AQR) και μιας επιπλέον ανακεφαλαιοποίησης του ελληνικού τραπεζικού συστήματος. Αν υπερισχύσει το ΔΝΤ, θα πρόκειται για την τέταρτη κεφαλαιακή ένεση τα τελευταία πέντε χρόνια, ενώ κάτι τέτοιο θα προκαλέσει την εύλογη απορία των μετόχων των τραπεζών ως προς τον λόγο που θα προτιμηθεί μία τέταρτη ανακεφαλοποίηση, αλλά και τι επιπτώσεις θα έχει αυτή στις προσπάθειες ανάκτησης εμπιστοσύνης των τραπεζών. Ακόμη, ο κ. Καραβίας τονίζει πως λύδια λίθος για την οικονομική ανάκαμψη της Ελλάδας είναι η δυνατότητα των τραπεζών να αντιμετωπίσουν τον όγκο των μη εξυπηρετούμενων δανείων έγκαιρα και αποτελεσματικά, ενώ ο ίδιος πιστεύει πως πλέον οι τράπεζες διαθέτουν τα νομικά εχέγγυα για να μπορέσουν να πουλήσουν τα χαρτοφυλάκια των «κόκκινων δανείων». Θεωρεί επίσης πως η δημόσια αναφορά στην ανακεφαλαιοποίηση αυξάνει τον ηθικό κίνδυνο. Οι ελληνικές τράπεζες έχουν μια ατζέντα και έναν οδικό χάρτη. Πρέπει να μείνουν προσκολλημένες στο σχέδιο που συμφώνησαν με τον ευρωπαϊκό εποπτικό μηχανισμό για την μείωση του όγκου των NPLs και την μεγιστοποίηση της ανάκτησης δανείων. Κλείνοντας, ο ίδιος αναφέρει πως: «Η τράπεζα μου, η Eurobank, είναι βέβαιη ότι θα φέρει αποτελέσματα. Στο μεταξύ, ασφαλώς και είμαστε ανοιχτοί σε οποιοδήποτε έλεγχο της ποιότητας των στοιχείων ενεργητικού και σε οποιοδήποτε stress test μπορεί να ζητήσει η Τράπεζα της Ελλάδας. Για να αποκατασταθεί η ομαλότητα και ένα νέο επιχειρηματικό ήθος χρειαζόμαστε ένα ξεκάθαρο οδικό χάρτη. Ένα λεπτομερές σχέδιο και χρονοδιάγραμμα έχει συγκροτηθεί σε συνεργασία με όλους τους εμπλεκόμενους φορείς και είναι καθοριστικής σημασίας για όλους να ακολουθήσουμε ότι έχει συμφωνηθεί.»]]>
http://www.rizopoulospost.com/paremvasi-karavia-stous-ft-doste-xoro-stis-trapezes/feed/ 0
Τι σημαίνει για την Ελλάδα η «καθαρή έξοδος από τα μνημόνια»; http://www.rizopoulospost.com/ti-simainei-gia-tin-ellada-i-kathari-exodos-apo-ta-mnimonia/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=ti-simainei-gia-tin-ellada-i-kathari-exodos-apo-ta-mnimonia http://www.rizopoulospost.com/ti-simainei-gia-tin-ellada-i-kathari-exodos-apo-ta-mnimonia/#comments Fri, 29 Sep 2017 08:23:42 +0000 http://www.rizopoulospost.com/?p=203386 ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΣ Ε DIJSSELBLOEM J ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

 Γράφει ο Ceteris Paribus

Η «καθαρή έξοδος» από τα μνημόνια είναι, για προφανείς λόγους, η μεγάλη επαγγελία του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης. Τι εννοούμε όμως λέγοντας «καθαρή έξοδος»; Και, ανάλογα με το τι εννοούμε, είναι η καλύτερη λύση για την Ελλάδα;  Στην κυριολεξία, καθαρή έξοδος από τα μνημόνια θα σήμαινε μόνο ένα πράγμα: την έξοδο από τις πολιτικές που επιβλήθηκαν στα χρόνια των μνημονίων. Προφανώς, ούτε ο Αλέξης Τσίπρας ούτε ο Εμάνουελ Μακρόν ούτε η κ. Μέρκελ ούτε το ΔΝΤ αναφέρονται σε μια τέτοια έξοδο.  

«Καθαρή έξοδος» - δηλαδή;

  Από τη στιγμή που αποκλείεται το κυριολεκτικό περιεχόμενο των λέξεων, καθαρή έξοδος από τα μνημόνια, θα μπορούσε να σημαίνει καθαρή έξοδο από τη διεθνή επιτροπεία, αυτή την ειδεχθή και πρωτοφανή στα μεταπολεμικά ευρωπαϊκά χρονικά μορφή διεθνούς οικονομικού ελέγχου ακόμη και σε… ανατριχιαστικές λεπτομέρειες της εφαρμοζόμενης πολιτικής. Ωστόσο, ούτε αυτό είναι στον ορίζοντα. Όποιος ισχυρίζεται ή προαναγγέλλει κάτι τέτοιο, πρέπει να είναι αθεράπευτα αφελής. Η επίτευξη των συμφωνημένων πλεονασμάτων όχι μόνο του 3,5% του ΑΕΠ μέχρι και το 2022 αλλά και πάνω από 2% του ΑΕΠ μέχρι και το… 2060, δεν θα αφεθεί στην καλή θέληση των ελληνικών κυβερνήσεων. Θα επιτηρούνται λεπτομερώς, και γνωρίζουμε ήδη από ποιον: από τον μετασχηματισμένο σε Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο ESM. Συμφωνώντας σε ένα τέτοιο μετασχηματισμό και στην ανάληψη ενός τέτοιου ρόλου από τον ESM, ο «υψηλός φίλος» Μακρόν συμφωνεί να είναι αυτός ο δημοσιονομικός δεσμοφύλακας της Ελλάδας για τις επόμενες δεκαετίες. Για τους εχέφρονες, δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσουμε περισσότερο για κάτι που είναι κοινό μυστικό σε όλη την υφήλιο… Αν δεν έχουμε νέο χρηματοδοτικό πρόγραμμα = νέο «κλασικό» μνημόνιο, θα αλλάξουν η μορφή και οι μηχανισμοί της διεθνούς επιτροπείας. Η σκληρότητα της επιτροπείας δεν προκύπτει από τη σκληρότητα των διαδικασιών αλλά από τη σκληρότητα των μνημονιακών στόχων: όταν πρέπει να πετύχεις πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ επί σειρά ετών και στη συνέχεια διαρκώς πάνω από 2% του ΑΕΠ για μερικές δεκαετίες, δεν υπάρχει «ήπιος» τρόπος για να το καταφέρεις! Όταν αυτή η δεύτερη μορφή σκληρότητας είναι «κλειδωμένη» για μακρά σειρά ετών, η σκληρότητα των πολιτικών, επομένως και της επιτροπείας, είναι… εξασφαλισμένη! Αποκλείοντας αυτές τις δύο ενδεχόμενες σημασίες της «καθαρής εξόδου», απομένει μία: η καθαρή έξοδος στις αγορές. Και είναι η μόνη καθαρή έξοδος που είναι πραγματικά στο τραπέζι. Μόνο που μια τέτοια καθαρή έξοδο είναι αμφίβολο αν πρέπει να τη θέλει η ίδια η Ελλάδα, ενώ είναι πιθανό να σπρώξουν προς αυτή με τη μεγαλύτερη δύναμη κυρίως οι χειρότεροι εχθροί της!    

«Καθαρή έξοδος» = στις αγορές χωρίς σωσίβιο

  Επειδή αυτό μπορεί να ηχεί παράδοξο, σπεύδω να το εξηγήσω. Καθαρή έξοδος στις αγορές σημαίνει έξοδος χωρίς την εγγύηση ενός αποθέματος ρευστότητας που εξασφαλίζει η προληπτική πιστωτική γραμμή (ECCL). Αυτό ισοδυναμεί με βουτιά στον ωκεανό χωρίς σωσίβιο! Οι αγορές δεν είναι η χαρά του επικοινωνιολόγου, αλλά μια πολύ σκληρή υπόθεση: διεθνείς εκθέσεις των οίκων αξιολόγησης, βαθμολόγηση και αναβαθμολόγηση του αξιόχρεου της χώρας και μια μεγάλη πραγματική απειλή: η αύξηση του επιτοκίου δανεισμού – που δεν μπαίνει σε διαπραγμάτευση σε κανένα Eurogroup και από την οποία δεν μπορεί να σε σώσει κανένας Μακρόν… Όταν μια τέτοια «καθαρή έξοδος» σημαίνει ήδη μια μεγάλη αύξηση του επιτοκίου δανεισμού του ελληνικού Δημοσίου (από επίπεδα κάτω του 1%, που είναι το επιτόκιο των δανείων του ESM) σε επίπεδα άνω του 4%), το επιτόκιο είναι μαχαίρι κοφτερό. Μόνο χαχόλοι θα νόμιζαν ότι ύστερα από την καθαρή έξοδο στις αγορές θα υπάρχει η άνεση να γίνονται… παρασπονδίες που θα επηρεάζουν αρνητικά την επίτευξη των μνημονιακών στόχων: η επιτροπεία των αγορών θα είναι πιο σκληρή από την επιτροπεία του ESM – στην πραγματικότητα θα έχουμε μια διπλή επιτροπεία! Μια αρνητική έκθεση της Standard & Poors ή μια υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας μπορεί να εκτινάξει το επιτόκιο δανεισμού πάνω από το 5 ή το 6% - και τότε θα ξαναρχίσουν τα «όργανα»… Αυτός ο κίνδυνος -ή, ας το πούμε πιο… ήπια, ρίσκο- γίνεται ακόμη οξύτερος από το γεγονός ότι η έξοδος στις αγορές θα είναι… καθαρή! Μια χώρα που έχει κλείσει 7 χρόνια εκτός αγορών, που έχει χάσει το 26% του ΑΕΠ της και που κουβαλάει το συντριπτικό βάρος των υποχρεώσεων για επίτευξη θηριωδών πρωτογενών πλεονασμάτων επί μακρά σειρά ετών, είναι σωστό, είναι ορθολογικό να βγει κατευθείαν και πλήρως στις αγορές; Αυτό το άλμα από το μηδέν στο… άπειρο δεν είναι πολύ υψηλού ρίσκου; Ποιος θα πει ελαφρά τη καρδία ότι η Ελλάδα είναι θωρακισμένη απέναντι στις αγορές όταν τη στιγμή που μιλάμε υποβαθμίζονται η πιστοληπτική ικανότητα της Μ. Βρετανίας και της Κίνας; Ακόμη μεγαλύτερο είναι το ρίσκο σε σχέση με τις διακυμάνσεις της διεθνούς συγκυρίας: τι θα γίνει αν -παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα θα είναι, υποθετικά, «καθ’ όλα εντάξει»- έχουμε μια νέα διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση; Οι αγορές θα «κλείσουν» και θα πάψουν να μας δανείζουν. Και τότε, θα είναι ανοιχτά πολύ σκληρά σενάρια: χρεοκοπία εντός Ευρωζώνης, καθαρή έξοδος από αυτήν ή «μισή» έξοδος με διπλό νόμισμα κ.λπ. Αν όμως αυτό παραπέμπει στο απρόοπτο, ένα άλλο ενδεχόμενο είναι πολύ πιθανό: να μην πιάνονται οι δημοσιονομικοί στόχοι. Τότε θα έχουμε διπλή πίεση, τόσο από τους δανειστές όσο και από τις αγορές – και το «κλατάρισμα» θα είναι πολύ πιθανό… Η λογική λέει ότι η έξοδος στις αγορές απαιτεί μεταβατική περίοδο και απτές -και όχι επικοινωνιακού χαρακτήρα, δηλαδή δηλώσεις και επαίνους- εγγυήσεις. Η περίοδος ύστερα από τη 2η αξιολόγηση είναι εν μέρει δοκιμαστική αλλά όχι στην κυριολεξία μεταβατική, όταν εκκρεμούν τόσα πολλά και σημαντικά, όπως μια νέα ανακεφαλαίωση των τραπεζών, πιθανά νέα μέτρα κ.λπ.  

Μοσκοβισί, Ρέγκλινγκ - Σόιμπλε και Γερμανοί Φιλελεύθεροι

  Ποιο είναι το πρόβλημα με την «καθαρή έξοδο»; Ότι όσοι την υποστηρίζουν κινούνται από πολιτικές σκοπιμότητες και όχι από ρεαλιστικές εκτιμήσεις για τα οικονομικά δεδομένα και τις προοπτικές. Μάλιστα, στον κοινό τόπο της «καθαρής εξόδου» συμπίπτουν εκπρόσωποι ανταγωνιστικών συμφερόντων και σχεδίων! Συγκεκριμένα:
  • Όταν στελέχη των Γερμανών Φιλελευθέρων δηλώνουν ότι το κόμμα τους δεν είναι αρνητικό με ένα νέο πρόγραμμα για την Ελλάδα, αλλά υπό την αυστηρή προϋπόθεση ότι θα συμμετέχει το ΔΝΤ, και την ίδια στιγμή δεν θέλουν να ακούσουν για ελάφρυνση του χρέους (που όμως είναι εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση για τη συμμετοχή του ΔΝΤ), είναι σαν να λένε ότι δεν θα υπάρξει καινούργιο πρόγραμμα. Μη μας μπερδεύει η έννοια «μνημόνιο»: εννοούν το γνωστό «ούτε ευρώ νέα χρηματοδότηση για τους Έλληνες». Αυτό σημαίνει καθαρή έξοδος στις αγορές! Διότι απλούστατα όχι μόνο το «κλασικό» μνημόνιο με χρηματοδοτικό πρόγραμμα αλλά και η προληπτική πιστωτική γραμμή (ECCL) απαιτούν νέα χρηματοδότηση!
  • Όταν ο Μάριο Ντράγκι την επομένη των γερμανικών εκλογών ανατρέπει την προηγούμενη «αμετακίνητη» θέση του και έρχεται στις θέσεις του ΔΝΤ, αναγγέλλοντας επίσπευση των stress tests των ελληνικών τραπεζών για την άνοιξη, ώστε αν απαιτηθεί (που θα απαιτηθεί) νέα ανακεφαλαίωση, αυτή να υλοποιηθεί πριν τη λήξη του ελληνικού προγράμματος, δεν το κάνει επειδή πείσθηκε από τους τεχνοκράτες του ΔΝΤ αλλά επειδή τα αποτελέσματα των γερμανικών εκλογών σπρώχνουν σε καθαρή έξοδο στις αγορές και αυτό σημαίνει ότι με το πρόβλημα των ελληνικών τραπεζών να εκκρεμεί, μια τέτοια έξοδος θα είναι καταστροφή!
  • Όταν η κ. Μέρκελ δηλώνει ότι έδωσε «τον αγώνα τον καλό» με επίγνωση και χωρίς αυταπάτες, μας λέει ότι γνώριζε πως τα αποτελέσματα θα είναι «ζόρικα» (προφανώς η κ. Μέρκελ δεν πίστεψε τις δημοσκοπήσεις – αυτές ήταν για το πόπολο…) και άρα ότι έχει συμφιλιωθεί με την ιδέα των συμβιβασμών για τη συγκρότηση νέου κυβερνητικού συνασπισμού. Και όταν τα ρεπορτάζ λένε ότι ο κ. Σόιμπλε πιέζεται να γίνει πρόεδρος της Βουλής, ο λόγος είναι αυτοί ακριβώς οι συμβιβασμοί κι όχι ότι με το AfD στην Μπούτεστανγκ το έργο του προέδρου της απαιτεί εμπειρία. Όλα αυτά για την Ελλάδα διαβάζονται πολύ απλά ως εξής: στη νέα γερμανική Βουλή θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να έρθει και να περάσει πρόταση για νέα χρηματοδότηση του ελληνικού προγράμματος με οποιαδήποτε μορφή – και «ούτε ευρώ» νέα χρηματοδότηση σημαίνει καθαρή έξοδος!
  • Όταν ο κ. Μοσκοβισί μιλώντας για την Ελλάδα χρησιμοποιεί για πρώτη φορά τον όρο «καθαρή έξοδος» και δηλώνει ότι πρέπει να ολοκληρωθούν όλες οι μεταρρυθμίσεις μέχρι τις αρχές καλοκαιριού, έχει υπόψη του ακριβώς αυτή την πραγματικότητα: ότι πολύ δύσκολα θα υπάρξει νέα χρηματοδότηση, ότι πάμε για «καθαρή έξοδο», κι ότι η Ελλάδα πρέπει να είναι θωρακισμένη από την άποψη των μεταρρυθμίσεων…
  Ο Αλέξης Τσίπρας έχει επίσης τους δικούς του προφανείς λόγους να θέλει «καθαρή έξοδο»: για να… δοξαστεί σαν ο πρωθυπουργός που πέτυχε μια τέτοια «καθαρή έξοδο» και να προσποριστεί τα ανάλογα πολιτικά οφέλη. Βεβαίως, αυτό θα κοστίσει νέα μέτρα (=ολοκλήρωση των μεταρρυθμίσεων) και μια fast track ανακεφαλαίωση των τραπεζών, ώστε το ΔΝΤ να εξευμενιστεί έτσι και να μη ζητήσει… έξοδα διατροφής για το «διαζύγιο», αφού δεν θα πάρει ελάφρυνση του χρέους, αλλά «τι είν’ ο πόνος μπρος στα κάλλη». Όσο για τις θύελλες του (όχι μακρινού) μέλλοντος, έχει ο θεός…]]>
http://www.rizopoulospost.com/ti-simainei-gia-tin-ellada-i-kathari-exodos-apo-ta-mnimonia/feed/ 0
Κανένα δάκρυ για τον Σόιμπλε http://www.rizopoulospost.com/kanena-dakri-gia-ton-soimple/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=kanena-dakri-gia-ton-soimple http://www.rizopoulospost.com/kanena-dakri-gia-ton-soimple/#comments Thu, 28 Sep 2017 09:14:43 +0000 http://www.rizopoulospost.com/?p=203077 soibleaftodioikisi

Γράφει ο Σπύρος Ριζόπουλος Δεν είναι μυστικό πως βρισκόμαστε ενώπιον μιας σημαντικής μετάβασης στη Γερμανία. Η απομάκρυνση του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε μετά από 8 χρόνια από το Υπουργείο Οικονομικών, αποτελεί ένα γεγονός του οποίου η σημασία θα αρχίσει να αποκαλύπτεται το αμέσως επόμενο διάστημα. Επίσης δεν είναι μυστικό οτι η παράδοση του σημαντικότατου αυτού υπουργείου στους φιλελεύθερους του FDP σε συνδυασμό με την άνοδο του ακροδεξιού AfD δεν είναι μια καλή εξέλιξη για την Αθήνα. Οι θέσεις των συγκεκριμένων κομμάτων για την ελληνική διάσωση και το χρέος ήταν πάντα γνωστές. Σε αντίθεση με τα δακρύβρεχτα «Βόλφγκανγκ θα λέτε και θα κλαίτε» που ήδη έχουν αρχίσει να γράφονται σε ΜΜΕ και κοινωνικά δίκτυα,  η δική μου ανάγνωση ήταν και παραμένει αντίστροφη. Ένας μεγάλος Βρετανός πολιτικός του 18ου αιώνα, ο Έντμουντ Μπερκ είχε πει την περίφημη φράση πως «το μόνο που χρειάζεται το κακό για να θριαμβεύσει είναι οι καλοί άνθρωποι να μην κάνουν τίποτα».  Δυστυχώς ο Βόλφγκανγκ Σοίμπλε υπήρξε ένας τέτοιος καλός άνθρωπος.   Δεν υπήρξα ποτέ θιασώτης της θεωρίας «για όλα φταίνε οι ξένοι», δεν ασπάστηκα όμως και το απίστευτο συλλογικό αυτομαστίγωμα που προκρίνεται ως εναλλακτική θεώρηση της κρίσης και βλέπει μόνο τα αρνητικά των Ελλήνων. Οι Ευρωπαίοι σε αυτή την παρτίδα είχαν να επιλέξουν ρόλο μεταξύ εταίρου και δανειστή. Μετά από 7 χρόνια ύφεσης είναι σαφές πως επέλεξαν το δεύτερο. Μη σας παραπλανούν οι λέξεις- η διάκριση αυτή δεν γίνεται με όρους ηθικής αλλά με όρους συμφέροντος. Είναι απολύτως θεμιτό να θέλεις να προωθήσεις τα συμφέροντά σου- το πρόβλημα είναι οταν αυτή την ωμή realpolitik την βαφτίζεις με όρους οικονομικής εσχατολογίας και κουνάς το δάχτυλο ως Λουθηρανός πάστορας. Δυστυχώς για τον Βόλφγκανγκ Σοίμπλε η μεγάλη οικονομική κρίση έσκασε στα δικά του χέρια. Είχε όμως και την μεγάλη ευκαιρία να οικοδομήσει για τον εαυτό του την εικόνα ενός statesman όπως ο Κολ, ο Σμιντ, ο Μπράντ και ας μην μπόρεσε να γίνει Καγκελάριος. Μπορούσε να αφήσει τη δική του σφραγίδα στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Ατυχώς για όλους, επέλεξε τον ρόλο του πολιτευτή της Βάδης-Βιττεμβέργης. Κάθε κίνηση, κάθε σταθμός στη διαχείρισης της μεγαλύτερης κρίσης στην Ευρωζώνη περνούσε πάντα από το φίλτρο του πολιτικού κόστους στη γερμανική κοινή γνώμη. Πολλές από τις προτάσεις που έγιναν, είτε για ευρωομόλογο, είτε για κοινό υπουργό Οικονομικών ακόμα και η συγκρότηση του ESM έβρισκαν διαρκώς «τοίχο» ή έπαιρναν αναβολή περιμένοντας πότε θα είναι πιο ευήκοα τα ώτα των Γερμανών ψηφοφόρων. Θεωρώ συνεπώς πως ο απερχόμενος υπουργός είναι αποκλειστικός υπεύθυνος πολιτικά και ηθικά για τη διαμόρφωση του κακού κλίματος εναντίον μας, το οποίο έδωσε και το δικαίωμα στην ανάδειξη του ακροδεξιού ξενοφοβικού AfD. Το χαλί τους το έστρωσε ο Σοίμπλε. Για αυτό και πρώτη φορά η Μέρκελ καλείται να μαζέψει τα δικά του σπασμένα. Γιατί αν ο Σοίμπλε ήταν ο statesman που περιγράφω παραπάνω και με τους ρυθμούς που η Γερμανία παράγει, για κόμματα σαν το ΑfD δεν θα υπήρχε όχι πολιτικός χώρος, αλλά ούτε χαραμάδα. Κατανοώ τον φόβο που επικρατεί σε σχέση με τον διάδοχο του Σόιμπλε. Πιθανόν να είναι πιο σκληρός, πιο «ζηλωτής» φιλελεύθερος ίσως μας πει και άλλα ωραία ηθικιστικά, ίσως βάλει κι άλλα προαπαιτούμενα. Το ζήτημα είναι οτι θα περπατήσει σε ένα δρόμο ήδη χαραγμένο. Επειδή λοιπόν δεν ξεχνάμε ούτε τα παιχνίδια με τον Βενιζέλο και την πρόταση για προσωρινή έξοδο της Ελλάδας, ούτε τις Κάννες, ούτε το mail Χαρδούβελη, ούτε την «εκπαραθύρωση» Βαρουφάκη από το Eurogroup, δεν νομίζω οτι έχουμε κάτι παραπάνω να περιμένουμε από τον νέο υπουργό, από πράγματα που έχουμε ήδη δει. Από κάτι τέτοιος τακτικισμούς και επιλεκτικές πιέσεις των δανειστών στη διαπραγμάτευση φτάσαμε στη σημερινή κατάσταση- την πολύχρονη στασιμότητα και την Ελλάδα ως περιφερόμενο οικονομικό «ζόμπι», που ούτε να αναπτυχθεί μπορεί, ούτε να χρεοκοπήσει. Είναι «εγκλωβισμένη» σε μια νομισματική ένωση τα αγαθά της οποίας πρακτικά δεν μπορεί να απολαύσει. Συνεπώς, κανένα δάκρυ για τον κύριο Βόλφγκανγκ. Άλλωστε οι πολιτικοί του νεοσσοί όπως ο Γερούν Ντάισελμπλουμ παραμένουν. Ήρθε πρόσφατα στην αποικία, κρυμμένος πίσω από τον τίτλο του υπουργού ή του προέδρου του Eurogroup και μας προανήγγειλε την ανάπτυξη. Λες και δεν θυμόμαστε τα tweets περί «σπάταλου Νότου που έφαγε τα λεφτά σε γυναίκες και ποτά». Αν η κυβέρνηση είχε τσαγανό, έπρεπε να γίνει δεκτός το πολύ σε επίπεδο Γενικού Γραμματέα υπουργείου.   Καλά τα οράματα και οι ξεπατικοτούρες των State of the Union speeches, όμως η αλήθεια είναι εκεί έξω και είναι ωμή. Οι παγκόσμιες δυνάμεις χτίζονται με θεσμούς, με χρήματα με κοινές αναφορές - όχι με blame games. Τόσο καιρό όλοι παραχωρούν κάτι για να πάμε μαζί ένα βήμα μπροστά. Πλέον ήρθε και η ώρα της Γερμανίας.]]>
http://www.rizopoulospost.com/kanena-dakri-gia-ton-soimple/feed/ 0
Πώς το «ΝΑΙ» των Κούρδων στο δημοψήφισμα αλλάζει τη Μέση Ανατολή http://www.rizopoulospost.com/pos-to-nai-ton-kourdon-sto-dimopsifisma-allazei-ti-mesi-anatoli/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=pos-to-nai-ton-kourdon-sto-dimopsifisma-allazei-ti-mesi-anatoli http://www.rizopoulospost.com/pos-to-nai-ton-kourdon-sto-dimopsifisma-allazei-ti-mesi-anatoli/#comments Wed, 27 Sep 2017 07:37:39 +0000 http://www.rizopoulospost.com/?p=202869 2017-09-26T160250Z_355865742_RC167B5ECFA0_RTRMADP_3_MIDEAST-CRISIS-KURDS-REFERENDUM

Γράφει ο Κωνσταντίνος Παντελής Το μεγάλο «ναι» ήταν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος για την ανεξαρτησία των Κούρδων από το Ιράκ, αψηφώντας τόσο τη Βαγδάτη, όσο και τους περιφερειακούς γείτονές της αλλά και τις ΗΠΑ. Συγκεκριμένα, τα 3,45 εκ. Κούρδοι που προσήλθαν να ψηφίσουν κλήθηκαν να απαντήσουν στο εξής ερώτημα: «Θέλετε η Περιφέρεια του Κουρδιστάν και οι Κουρδικές περιοχές εκτός αυτής να γίνουν ανεξάρτητο κράτος;» Το αποτέλεσμα ήταν το 91,83% να απαντησει θετικά στο παραπάνω ερώτημα, ξεσπώντας σε πανηγυρισμούς στο Ερμπίλ, την πρωτεύουσα της Κουρδικής περιφέρειας στο Ιράκ. Σε τηλεοπτική του δήλωση ο ηγέτης των Κούρδων, Μασούντ Μπαρζάνι, ανακοίνωσε τη επικράτηση του «ναι» και κάλεσε την κεντρική διοίκηση της Βαγδάτης να προσέλθει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για μια δίκαιη μετάβαση, καθώς και να σταματήσει να απειλεί την Κουρδική κοινότητα με κυρώσεις. Παράλληλα, κάλεσε όλες τις παγκόσμιες δυνάμεις να «σεβαστούν την επιθυμία εκατομμυρίων» όπως είπε. Πράγματι, ο Μπαρζάνι, είχε δηλώσει και πριν από το δημοψήφισμα ότι η ψήφος των Κούρδων δεν είναι δεσμευτική με την έννοια της άμεσης εκτέλεσης και ανεξαρτητοποίησης του Κουρδιστάν, αλλά θα λειτουργήσει ως ένα βήμα για τις διαπραγαμτεύσεις με τη Βαγδάτη και της συνορεύουσες χώρες, με σκοπό την ειρηνική μετάβαση της περιφέρειας από τον έλεγχο του Ιράκ. Η Βαγδάτη ήταν εξ αρχής κατηγορηματική και απέκλεισε την πιθανότητα του διαλόγου που ζήτησε ο Μπαρζάνι. «Δεν πρόκειται να έχουμε διάλογο για τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος γιατί είναι αντισυνταγματικό», σχολίασε επί του θέματος ο Πρωθυπουργός του Ιράκ, Χαϊντέρ αλ-Αμπάντι, ο οποίος αν και μετριοπαθής, δέχεται πλεόν έντονες πιέσεις για την υιοθέτηση κυρώσεων έναντι των Κούρδων. Ιστορικά, οι Κούρδοι είναι μέρος του λεγόμενου Ανατολικού Ζητήματος, καθώς έμειναν για πρώτη φορά χωρίς κρατική υπόσταση πριν από ένανα αιώνα, με την κατάρρευση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Σήμερα, περίπου 30 εκατομμύρια από αυτούς είναι διασκορπισμένοι στο βόρειο Ιράκ (Νότιο Κουρδιστάν), την Νοτιοανατολική Τουρκία (Βόρειο Κουρδιστάν) και σε τμήματα της Συρίας (Δυτικό Κουρδιστάν) και του Ιράν (Ανατολικό Κουρδιστάν). Από το 2003 και την Αμερικανική εισβολή στο Ιράκ για την ανατροπή του Σαντάμ Χουσείν, οι Κούρδοι κυριαρχούν σε μια αυτόνομη περιοχή, γεγονός που αποτελούσε την εγγύτερη κατάσταση ως προς ένα Κουρδικό κράτος. Και παρά τα 14 χρόνια συρράξεων και αστάθειας στο Ιράκ, η Κουρδική περιφέρεια είχε καταφέρει μέχρι σήμερα να διατηρήσει την ομαλότητα και την ειρήνη στους κόλπους της. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια άλλωστε, πέτυχε και την σχετική οικονομική της ανεξαρτησία, με τη διάνοιξη μιας οδού για την πώληση πετρελαίου σε λιμάνι της Τουρκίας. Αυτό βέβαια σήμερα, με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είναι καταδικαστικό, καθώς κρατά τους Κούρδους και την μεγαλύτερη πλουτοπαραγωγική του πηγή δέσμιους της Άγκυρας. Παράλληλα, οι Κούρδοι τονίζουν ότι το δημοψήφισμα αναγνωρίζει και την συνεισφορά τους στην καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους, από τότε που το τελευταίο κατείχε το ένα τρίτο των εδαφών του Ιράκ. Σε κάθε περίπτωση, τη «βαθιά του απογοήτευση» για τη διενέργεια του δημοψηφίσματος εξέφρασε το State Department και ο Λευκός Οίκος δια στόματος της εκπροσώπου του Αμερικανού Προέδρου, Σάρα Σάντερς, αν και η ίδια διαβεβαίωσε πως δεν πρόκειται να αλλάξουν οι σχέσεις της Ουάσινγκτον με τον εντόπιο πληθυσμό. Τον ίδιο πληθυσμό που αποτελεί σύμμαχο των ΗΠΑ από τότε που του προσέφερε προστασία από τον Σαντάμ Χουσείν το 1991. Αυτό που ανησυχεί περισσότερο τις ΗΠΑ είναι το κοινώς λεγόμενο, δηλαδή η δημιουργία πιθανών επιπλοκών ως προς την εξουδετέρωση του ISIS μετά από τα νέα δεδομένα στο Ιράκ. Επιπλέον, οι Αμερικανοί επιδιώκουν να έχουν στέρεες βάσεις στο Ιράκ προκειμένου να μπορούν να ανακόψουν το Ιράν, ενώ από χρόνια αποθάρρυναν τους Κούρδους στις αυτονομιστικές τους τάσεις και για την αποφυγή αντιδράσεων από την Τουρκία. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, ως οργανισμός, εξέφρασε από την πλευρά της τη δυσαρέσκειά της για την τελική διενέργεια του δημοψηφίσματος και στάθηκε και αυτή στην προτεραιότητα του να μείνει το Ιράκ αδιαίρετο στη μάχη εναντίον του Ισλαμικού Κράτους. Η Μόσχα από την άλλη δεν πήρε ξεκάθαρη στάση στο ζήτημα. Κι αυτό διότι ενώ το Κρεμλίνο δήλωσε ότι υποστηρίζει την εδαφική ακεραιότητα των κρατών της περιφέρειας στη Μ. Ανατολή, δεν αποθάρρυνε τους Κούρδους ως προς το δημοψήφισμα, λαμβάνοντας υπόψη ότι έχει επενδύσει σιωπηρά αρκετά εκατομμύρια δολάρια σε αυτούς από το περασμένο έτος. Το Ιράν, ως απάντηση στο δημοψήφισμα απαγόρευσε τις πτήσεις από και προς το Κουρδιστάν, την ώρα που η Βαγδάτη έκανε έκκληση στις ξένες χώρες να σταματήσουν να εμπορεύονται πετρέλαιο με την Κουρδική περιφέρεια, ενώ από τους ίδιους τους Κούρδους ζήτησε την παράδοση όλων των διεθνών αεροδρομίων των συνοριακών σταθμών με το Ιράν, την Τουρκία και τη Συρία. Η Συρία, με τον εμφύλιο πόλεμο να μαίνεται εντός των τειχών της και τη δική της Κουρδική κοινότητα να πιέζει για τον αυτοκαθορισμό της δεν είχε άλλη επιλογή από το να απορρίψει το «ναι» του δημοψηφίσματος. Αξιοσημείωτο αλλά όχι ανεξήγητο είναι το γεγονός ότι πολλές ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γερμανία, η Γαλλία, το Βέλγιο, ακόμα και η Ελλάδα δεν αντιτίθενται στο δημοψήφισμα και τα αποτελέσματά του, στο πλαίσιο του δικαιώματος του αυτοκαθορισμού. Αντίθετα, αυτό που προειδοποιούν είναι η απόφαση των Κούρδων του Ιράκ να μην αποτελέσει μονομερή ενέργεια χωρίς αντίκρυσμα από τη Βαγδάτη και εν τέλει οδηγήσει σε επικίνδυνα μονοπάτια εκτός προβλέψεων του διεθνούς δικαίου. Από την άλλη πλευρά, αυτό που φοβίζει τις γειτονικές χώρες που διαθέτουν τους μεγάλους κουρδικούς πληθυσμούς, δηλαδή τη Συρία, το Ιράν και κυρίως την Τουρκία, είναι κατά κύριο λόγο η μίμηση της πράξης των Κούρδων του Ιράκ. Ο Ερντογάν, έπειτα από χρόνιες αντιπαραθέσεις με τους Κούρδους στα νότια της χώρας του, τα τρομοκρατικά χτυπήματα και τον μόνιμο πονοκέφαλο που του προκαλούν οι αξιώσεις για τα στοιχειώδη δικαιώματά τους, μόνο θετικά δεν μπορεί να χαρακτηρίσει την απόφαση της Κουρδικής κοινότητας για απόσχιση από το Ιράκ. Για τον λόγο αυτό εξαπέλυσε μύδρους εχθές εναντίον τους και απείλησε τους Κούρδους του Ιράκ ότι θα λιμοκτονήσουν εάν η Τουρκία αποφασίσει να επιβάλει τις δικές της κυρώσεις εναντίον τους, ενώ διαβεβαίωσε ότι τόσο στρατιωτικά όσο και οικονομικά μέτρα βρίσκονται στη φαρέτρα τωνεπιλογών του έπειτα από το δημοψήφισμα. Συνεπώς, οι δύο πυλώνες που διαμορφώνονται όσον αφορά στις επιπτώσεις του Κουρδικού δημοψηφίσματος στην ευρύτερη περιφέρεια είναι: 1ον οι φόβοι που εκφράζονται από τις περισσότερες κατευθύνσεις γαι την καταπολέμηση του ισλαμικού φονταμενταλισμού του ISIS και 2ον η αποφυγή έναρξης νέων περιφερειακών συγκρούσεων, αυτή τη φορά στη βάση του Κουρδικού ζητήματος. Όσον αφορά στην πρώτη προέκταση, το βασικό επιχείρημα είναι ο αποπροσανατολισμός των επιχειρήσεων εναντίον του ΙΚ και της ανακατάληψης των όποιων περιοχών έχουν απομείνει στην κυριαρχία του. Το αντεπιχείρημα σε αυτό είναι ο πολυμερισμός των δυνάμεων και των συμμαχιών που έχουν διαμορφωθεί στη βάση του εμφυλίου πολέμου στη Συρία, ήδη από την αρχή του, κάτι που επηρεάζει σταθερά και τα τεκταινόμενα στο Ιράκ. Κατά συνέπεια, η δημιουργία ακόμη ενός οιονεί συγκρουσιακού πόλου στην Κουρδική περιφέρεια του Ιράκ, σίγουρα θα αποτελέσει τροχοπέδη εσωτερικά και περιφερειακά αλλά όχι στον βαθμό που η καταπολέμηση του ΙΚ να καταστεί αδύνατη. Όσο για τη δεύτερη επίπτωση, πράγματι, ένα ισχυρό Κουρδικό κεκτημένο στο Ιράκ θα συμπαρασύρει με μεγάλη σιγουριά τις Κουρδικές κοινότητες σε Τουρκία, Ιράν και Συρία να απαιτήσουν τα ανάλογα. Κι αν στο Ιράκ, όπως προαναφέρθηκε, η κουρδική κοινότητα έχει καταφέρει να διατηρήσει ένα σχετικά ειρηνικό χαρακτήρα, δεν συμβαίνει σίγουρα το ίδιο ούτε στο απολυταρχικό Ιράν, ούτε στη Συρία αλλά πολύ περισσότερο στην έντονη προϊστορία των Κούρδων στην Τουρκία. Κι αυτή είναι η μεγαλύερη πρόκληση σε περιφερειακό επίπεδο, όποια και αν είναι η νέα πραγματικότητα για τους Κούρδους του Ιράκ.    ]]>
http://www.rizopoulospost.com/pos-to-nai-ton-kourdon-sto-dimopsifisma-allazei-ti-mesi-anatoli/feed/ 0
Η Ευρώπη σε δοκιμασία – Μετά τις γερμανικές εκλογές, το δημοψήφισμα στην Καταλονία http://www.rizopoulospost.com/i-evropi-se-dokimasia-meta-tis-germanikes-ekloges-to-dimopsifisma-tis-katalonias/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=i-evropi-se-dokimasia-meta-tis-germanikes-ekloges-to-dimopsifisma-tis-katalonias http://www.rizopoulospost.com/i-evropi-se-dokimasia-meta-tis-germanikes-ekloges-to-dimopsifisma-tis-katalonias/#comments Tue, 26 Sep 2017 07:25:09 +0000 http://www.rizopoulospost.com/?p=202710 dimopsifisma-katalonia

Γράφει ο Γιάννης Κουτρουμπής Ενώ ακόμα η Γηραιά Ήπειρος προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει το αποτέλεσμα των γερμανικών εκλογών - και ότι αυτό σημαίνει για τη δυναμική της προσπάθειας ενοποίησης- μια νέα δοκιμασία κάνει την εμφάνισή της. Ο λόγος για το ιστορικό δημοψήφισμα της Καταλονίας, το οποίο είναι προ των πυλών και θα λάβει χώρα την 1η Οκτωβρίου απειλώντας τη σταθερότητα στην 4η μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης. Τα πράγματα στην Ισπανία είναι εκρηκτικά με την Κυβέρνηση Ραχόι να έχει κάνει όλες τις κινήσεις αποτροπής της διενέργειας του δημοψηφίσματος, ενώ την ίδια ώρα έχει ξεσπάσει πλήθος διαδηλώσεων στην Ισπανία. Για να αποτραπεί το δημοψήφισμα, έχει εφαρμοστεί η συνταγή της Σκωτίας, όπου η Βρετανική Κυβέρνηση το 2014 (18 Σεπτεμβρίου είχε γίνει το δημοψήφισμα) απειλούσε την Σκωτία με οικονομική απομόνωση σε περίπτωση θετικής ψήφου στο δημοψήφισμα ανεξαρτησίας. Ακόμη, το Συνταγματικό Δικαστήριο της Ισπανίας έχει ήδη κηρύξει αναστείλει τους δύο νόμους του Κοινοβουλίου της Καταλονίας που σκιαγραφεί το δημοψήφισμα, ενώ παράλληλα ερευνά αν υπάρχει παραβίαση του Συντάγματος του 1978. (σχετικό άρθρο ότι η Ισπανία είναι αδιαίρετη) Οι προβλέψεις του Ντε Γκίντος Ήδη ο Ντε Γκίντος προειδοποιεί με οικονομικό αρμαγεδδώνα την Καταλονία σε περίπτωση ανεξαρτητοποίησης, καθώς ο ίδιος εκτιμά ότι μία ανεξάρτητη Καταλονία θα έπρεπε να κόψει το δικό της νόμισμα, που θα υφίστατο μία υποτίμηση μεταξύ του 30 και του 50%. Το ΑΕΠ της θα μειωνόταν κατά 25-30%, ενώ ο δείκτης ανεργίας θα διπλασιαζόταν. Ακόμη, ο ίδιος αναφέρει πως η Καταλονία αν ανεξαρτητοποιηθεί φεύγει από την ευρωζώνη και την ΕΕ, συνεπώς το 75% της παραγωγής της θα υπόκειτο σε δασμούς. Από την άλλη πλευρά, όλες οι τράπεζες με έδρα στην περιοχή θα άλλαζαν έδρα, κάτι που θα οδηγούσε σε «μεγάλη αβεβαιότητα». Τι χάνει η Ισπανία Αν οι Καταλανοί πετύχουν το σχέδιό τους για την ανεξαρτησία τους τότε η μεγάλη χαμένη θα είναι η Ισπανία. Οι λόγοι είναι αρκετοί και όλοι έχουν να κάνουν με την οικονομία. Και αυτό γιατί η Καταλονία αποτελεί μόνο το 6% της επικράτειας της χώρας και το 16% του πληθυσμού της Ισπανίας. Ωστόσο, αντιπροσωπεύει το ένα πέμπτο της οικονομικής παραγωγής, το ένα τέταρτο των εξαγωγών και πάνω από το μισό των νέων επενδύσεων εκκίνησης. Γιατί θέλει την ανεξαρτησία η Καταλονία Οι λόγοι που ωθούν τους Καταλανούς να επιδιώκουν την απόσχισή τους από την Ισπανία είναι κυρίως οικονομικοί. Η περιοχή είναι πλούσια -μεγάλες βιομηχανίες, χημικές, φαρμάκων και άλλες, έχουν την έδρα τους εκεί-. 16 δισ ευρώ ετησίως -περίπου το 8% των οικονομικών της επιδόσεων- συνεισφέρει στα ισπανικά κρατικά ταμεία. Το σχέδιό τους, όμως, να γίνει η Καταλονία νέο μέλος της Ε.Ε. φαντάζει εξαιρετικά δύσκολο. Η Κομισιόν απέφυγε ως τώρα να πάρει θέση στη διαμάχη. Νομικοί επισημαίνουν ότι η Καταλονία θα πρέπει να υποβάλει αίτημα ένταξης στην ΕΕ, το οποίο θα πρέπει να επικυρωθεί από όλα τα κράτη μέλη. Κάτι τέτοιο, όμως, αναμένεται να προσκρούσει στο βέτο της Ισπανίας, που δεν θέλει να ανοίξει την όρεξη των Βάσκων. Αλλά ούτε η Ιταλία, το Βέλγιο και η Γαλλία θα ήθελαν να ενισχύσουν τους αυτονομιστές στη βόρεια Ιταλία, στη Φλάνδρα και την Κορσική αντίστοιχα. Αν, λοιπόν, η Καταλονία δεν γίνει μέλος της ΕΕ, τότε η οικονομία της θα δεχθεί ισχυρότατο πλήγμα, αφού θα μείνει εκτός ευρώ και θα χάσει την πρόσβαση στην Κοινή Αγορά και ως εκ τούτου την ελεύθερη ανταλλαγή αγαθών, υπηρεσιών και εργατικού δυναμικού με την υπόλοιπη Ευρώπη. Κι αυτός είναι ο λόγος που πολλές μεγάλες επιχειρήσεις προειδοποίησαν ήδη την καταλανική κυβέρνηση ότι σε περίπτωση απόσχισης από την Ισπανία θα μεταφέρουν αλλού τις μονάδες παραγωγής τους.  ]]>
http://www.rizopoulospost.com/i-evropi-se-dokimasia-meta-tis-germanikes-ekloges-to-dimopsifisma-tis-katalonias/feed/ 0
Το νέο τοπίο στη Γερμανία και οι κακοί οιωνοί για την Ελλάδα http://www.rizopoulospost.com/to-neo-topio-sth-germania-kai-oi-kakoi-oiwnoi-gia-thn-ellada/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=to-neo-topio-sth-germania-kai-oi-kakoi-oiwnoi-gia-thn-ellada http://www.rizopoulospost.com/to-neo-topio-sth-germania-kai-oi-kakoi-oiwnoi-gia-thn-ellada/#comments Mon, 25 Sep 2017 06:53:44 +0000 http://www.rizopoulospost.com/?p=202417 angelamerkel2409b

Του Γιώργου Ευγενίδη Δεν ήταν ένα καλό βράδυ το χθεσινό για την Άνγκελα Μέρκελ. Ήταν, επίσης, ένα καταστροφικό βράδυ για τον Μάρτιν Σούλτς. Και ήταν και ένα πανηγυρικό βράδυ, κυρίως, για την Εναλλακτική για τη Γερμανία και στη συνέχεια για τους Γερμανούς Φιλελεύθερους. Η εκλογική αναμέτρηση στη Γερμανία είχε σαφείς χαμένους και κερδισμένους. Χαμένα ήταν τα δύο μεγάλα πολιτικά κόμματα που κατέγραψαν τις χειρότερες εκλογικές τους επιδόσεις από το 1949, με τους Σοσιαλδημοκράτες ειδικά να κατακρημνίζονται σε πρωτόγνωρα επίπεδα. Κερδισμένοι όλοι οι μικροί και ειδικά το ξενοφοβικό AfD που εκλέγει κοντά 100 βουλευτές. Κυβέρνηση την επόμενη μέρα λογικά θα υπάρξει, αλλά τίνι τρόπω; Οι δυσκολίες θα είναι αρκετές: ο μεγάλος συνασπισμός δεν έχει καμία λογική για τους Σοσιαλδημοκράτες, οι οποίοι εγκλωβίζονται σε ένα σχήμα που δεν τους προσδίδει τίποτα, ενώ παράλληλα αποσυνδέονται και από την κοινωνική τους βάση. Άρα, για να μην υπάρξει προσφυγή σε νέες κάλπες (απίθανο), θα πρέπει να δουλέψει ο συνασπισμός Τζαμάικα: Χριστιανοδημοκράτες, Φιλελεύθεροι και Πράσινοι. Είναι κάτι που έχει γίνει μόνο μια φορά σε ένα κρατίδιο (Σλέσβιχ-Χόλσταϊν), αλλά τα πράγματα τα έφεραν έτσι, ώστε να είναι το πιο λογικό αριθμητικό σενάριο σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Δεν θα είναι εύκολη υπόθεση: τα κομματα μεταξύ τους έχουν διαμετρικά αντίθετες θέσεις σε πολλά καίρια ζητήματα και, ακόμα και αν υπάρχει καλή πρόθεση, η διαδικασία θα κρατήσει μερικούς μήνες, οπότε πριν από τα Χριστούγεννα δεν θα πρέπει να περιμένουμε πολλά. Από εκεί και πέρα, το μεγάλο πρόβλημα που ανέδειξαν οι κάλπες ήταν η ραγδαία άνοδος της Εναλλακτικής για τη Γερμανία. Η AfD θα βάλει στην αίθουσα της Bundestag κανονικά τον ξενοφοβικό λόγο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι Γερμανοί ψηφοφόροι έγιναν αίφνης πάλι ναζί. Το προσφυγικό είναι η νέα διαιρετική τομή στη χώρα και δημιουργεί μεγάλη αντισυσπείρωση, με αποτέλεσμα πολλοί να εκφράζουν τη διαμαρτυρία τους μέσω της τιμωρητικής για το πολιτικό σύστημα ψήφου στην AfD. Ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι, σύμφωνα με τις εταιρείες δημοσκοπήσεων, η απήχηση της Εναλλακτικής για τη Γερμανία είναι οριζόντια: πήρε σχεδόν ένα εκατομμύριο ψήφους από τους Χριστιανοδημοκράτες, αλλά και εκατοντάδες χιλιάδες από Σοσιαλδημοκράτες και την Αριστερά (ιδίως στην Ανατολική Γερμανία, όπου παρατηρούνται και έντονες κοινωνικές ανισότητες, λόγω της προβληματικής ένταξης στην Ενωμένη Γερμανία). Η Εναλλακτική για τη Γερμανία είναι μια πραγματική πρόκληση για το γερμανικό πολιτικό σύστημα. Δεν θα δημιουργήσει ουσιώδες κοινοβουλευτικό πρόβλημα, αλλά είναι ένα ακανθώδες πολιτικό και κοινωνικό πρόβλημα. Με άλλα λόγια, τα συστημικά γερμανικά κόμματα πρέπει να εντοπίσουν τις αιτίες διόγκωσής τους και να τα αντιμετωπίσουν με τρόπο απτό: με πολιτική που βελτιώνει τις ζωές των πολιτών. Δεν θα είναι μια εύκολη πολιτική άσκηση, αλλά τουλάχιστον η κ. Μέρκελ φάνηκε να το βάζει από τώρα ως πολιτική προτεραιότητα, παράλληλα με τη διατήρηση της συνοχής της Ευρώπης, για την οποία έχει καταλυτικό ρόλο. Όσο για την Ελλάδα, τα πράγματα δεν θα είναι εύκολο. Οι Φιλελεύθεροι έχουν εκπεφρασμένες θέσεις για το Grexit, έστω και αν αυτές σε ένα κυβερνητικό πλαίσιο θα αμβλυνθούν. Έως τα Χριστούγεννα, όμως, είναι το παράθυρο ευκαιρίας να ξεμπλέξουμε με την τρίτη αξιολόγηση, πριν μπλέξουμε για τα καλά στις αρχές του 2018. Δεν θα ήταν, άλλωστε, καλό να είμαστε το πρώτο θέμα που θα απασχολήσει μια νέα γερμανική κυβέρνηση. Όσο για τον θεωρητικό μας σύμμαχο Μάρτιν Σούλτς, αυτός είναι εκτός εξίσωσης και δεν μπορούμε να περιμένουμε πολλά από αυτόν. Και, φυσικά, η υπόθεση του χρέους, μόνο πιο εύκολη δεν γίνεται.  ]]>
http://www.rizopoulospost.com/to-neo-topio-sth-germania-kai-oi-kakoi-oiwnoi-gia-thn-ellada/feed/ 0
Γερμανικές εκλογές: Θα… χάσουμε τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε; http://www.rizopoulospost.com/germanikes-ekloges-tha-xasoume-ton-soimple/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=germanikes-ekloges-tha-xasoume-ton-soimple http://www.rizopoulospost.com/germanikes-ekloges-tha-xasoume-ton-soimple/#comments Sun, 24 Sep 2017 09:43:03 +0000 http://www.rizopoulospost.com/?p=202292 5r05eeBXLbuqNToECaCg

Γράφει ο Ceteris Paribus Τα εθνικά μας… αισθήματα προς τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε κυμάνθηκαν μεταξύ δύο πολύ γνωστών άκρων: από τη μια, της… απέχθειας προς αυτόν που φάνταζε σαν ο βασανιστής της χώρας και από την άλλη του «βάστα, Σόιμπλε!». Ήρθε λοιπόν η ώρα, ύστερα από τις σημερινές εκλογές, ο «πολύς» κ. Σόιμπλε να μείνει εκτός γερμανικής κυβέρνησης; Οι πιθανότητες φαίνονται πολλές, και ο βασικός λόγος δεν είναι ότι οι πιθανοί κυβερνητικοί εταίροι της κ. Μέρκελ θα απαιτήσουν το υπουργείο Οικονομικών…   Ο Σόιμπλε αναμφίβολα ανήκει σε αυτή την κατηγορία των κυβερνητικών στελεχών που «αφήνουν εποχή», δηλαδή που οι χειρισμοί τους και εν γένει η θητεία τους αποτελούν ορόσημα και χαρακτηρίζουν την εποχή της δημόσιας παρουσίας τους. Οι «εποχές» όμως δεν είναι άχρωμες ούτε ουδέτερες. Πρέπει λοιπόν να αναρωτηθούμε για την «εποχή» Σόιμπλε: ποια ήταν και γιατί τον ανέδειξε; – ανεξάρτητα από τη γνώμη, θετική ή αρνητική, που έχει καθείς γι’ αυτόν. Αν θέσουμε έτσι το ερώτημα, τότε η απάντηση είναι η εξής: ο Σόιμπλε ανέδειξε τα «προσόντα» του και έγινε εμβληματική πολιτική φυσιογνωμία στην Ευρώπη στα χρόνια της κρίσης της Ευρωζώνης. Και αν υπάρχει ένας σοβαρός λόγος να απέλθει «δόξη και τομή», αυτός είναι ότι περάσαμε από την εποχή των «εκκαθαριστικών» λειτουργιών της κρίσης στην εποχή της οικοδόμησης μιας νέας «αρχιτεκτονικής» για την Ευρωζώνη. Αν ο Σόιμπλε σηματοδότησε την «εκκαθαριστική» περίοδο της κρίσης, τότε, εντελώς λογικά και αναμενόμενα, δεν είναι ο κατάλληλος για να σηματοδοτήσει την εποχή της νέας «αρχιτεκτονικής» - ακόμη και αν βασικές ιδέες γι’ αυτή τη νέα «αρχιτεκτονική» είναι δικές του...  

Από την εξαναγκαστική συναίνεση, στην ηγεμονία;

  Η γερμανική πολιτική στα χρόνια ύστερα από το 2009, που η κρίση χτύπησε την Ευρωζώνη και την Ε.Ε. ύστερα από το ξέσπασμά της στις ΗΠΑ το 2008, εμπνεόταν από το δόγμα των πολιτικών έκτακτης ανάγκης ή, με μια άλλη ανάγνωση, το δόγμα του σοκ: οι πιο αδύναμοι κρίκοι της κρίσης έπρεπε να ανακτήσουν τη χαμένη τους ανταγωνιστικότητα μέσα από την «εσωτερική υποτίμηση»: μια υφεσιακή διαδικασία υποτίμησης όλων των εθνικών αξιών, μια διαδικασία «κρατικοποίησης» ζημιών του ιδιωτικού τομέα (κυρίως των τραπεζών) και μια διαδικασία σκληρής δημοσιονομικής λιτότητας. Δίπλα στην πίεση για τήρηση των κριτηρίων του Μάαστριχτ από όλες τις χώρες, προστέθηκε και ένας μηχανισμός επιβολής της εσωτερικής υποτίμησης μέσω μνημονίων, ένας μηχανισμός που όμως ήταν εκτός ευρωπαϊκών συνθηκών, άρα παράτυπος αν όχι «παράνομος» με βάση τις ευρωπαϊκές συνθήκες. Ως η πιο «υγιής» δημοσιονομικά σε σχέση με τις άλλες ισχυρές χώρες, αλλά και πιο σφριγηλή οικονομικά (χάρη στα πρωτεία της στην παραγωγικότητα και το δυναμικό εξαγωγικό της τομέα), η Γερμανία κέρδισε πολλά οφέλη από τις έκτακτες πολιτικές μέσα στην κρίση: επέβαλε ντε φάκτο την ηγεμονία της, μείωσε το επιτόκιο δανεισμού της σε μηδενικά επίπεδα, κέρδισε έδαφος σε σχέση με τις άλλες ισχυρές οικονομικές δυνάμεις (Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία). Ωστόσο, από τα τέλη του 2016 και τους πρώτους μήνες του 2017 η οικονομική και πολιτική συγκυρία άλλαξαν: η οικονομική ανάκαμψη στην Ευρωζώνη, η αντιμετώπιση κινδύνων όπως του αποπληθωρισμού και των τραπεζών, η αντιμετώπιση του «πολιτικού κινδύνου» ύστερα από τις εκλογικές αποτυχίες της ακροδεξιάς σε Αυστρία, Ολλανδία και Γαλλία, η επερχόμενη «αρχή του τέλους» στην πολιτική των μηδενικών επιτοκίων του ευρώ και της «ποσοτικής χαλάρωσης» από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα κ.λπ. «απαγορεύουν» τη συνέχιση της πολιτικής με την οποία ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε έχει συνδέσει τη φήμη του. Τώρα, η γερμανική πολιτική θα επενδύσει στην ανάκαμψη και σε ένα σχέδιο τροποποίησης-συμπλήρωσης της ευρωπαϊκής «αρχιτεκτονικής». Η νίκη του Εμάνουελ Μακρόν στις γαλλικές προεδρικές εκλογές προσφέρει αυτή την ευκαιρία. Η απειλή του «αναπάντεχου» στις επερχόμενες ιταλικές εκλογές σε μερικούς μήνες, επιβάλλει την επίσπευση της εφαρμογής του σχεδίου. Ο άξονας της γερμανικής πολιτικής μετατοπίζεται έτσι από την «κυριαρχία» στην «ηγεμονία», από τις βίαιες «εκκαθαριστικές» πολιτικές της περιόδου της ύφεσης ή της αναιμικής ανάπτυξης στις πολιτικές οικοδόμησης μιας νέας ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής, όχι με τη λογική μόνη εναντίον όλων αλλά με τη λογική των ηγεμονικών συμμαχιών. Ο Σόιμπλε, ο άνθρωπος που συμβόλισε όσο κανένας άλλος τις πολιτικές της προηγούμενης περιόδου και ο οποίος ευθύνεται με τη δημιουργίας συνθηκών κρίσης εμπιστοσύνης στις σχέσεις του Βερολίνου όχι μόνο με τον ευρωπαϊκό Νότο αλλά και με το Παρίσι, τη Ρώμη κ.λπ., δεν είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για τη νέα φάση και τη νέα στοχοθεσία της γερμανικής πολιτικής ούτε για να εμπνεύσει εμπιστοσύνη σε μια νέα ηγεμονική συμμαχία. Αυτό λέει η λογική, αλλά ο «διάβολος» της πολιτικής έχει πολλά ποδάρια…  

Η «διαθήκη» Σόιμπλε

και τα ανοιχτά ζητήματα

  Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ένας άνθρωπος με προνοητικότητα και στρατηγική αίσθηση, δεν αρνείται την αλλαγή φάσης ούτε την αλλαγή-τροποίηση της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής. Θεωρεί ότι η πολιτική του στα χρόνια της κρίσης και της αστάθειας αποδεικνύεται όχι μόνο επωφελής για τη Γερμανία αλλά και ορθή και επωφελής για την Ευρώπη συνολικά. Με τις δηλώσεις και δημόσιες παρεμβάσεις του, «δηλώνει» πως «χάρη στην πολιτική μου η Ευρώπη βγήκε από την κρίση». Εντελώς φυσιολογικά, λοιπόν, θεωρεί πως η «επόμενη μέρα» της νέας ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής πρέπει να οικοδομεί πάνω στα κεκτημένα της έως σήμερα πολιτικής του. Αν ισχύει -και κατά τη γνώμη μου ισχύει- ότι μεταξύ Μέρκελ και Μακρόν υπάρχει μια καταρχήν συμφωνία στα βασικά σημεία της νέας ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής, ο Σόιμπλε είναι ο αρχιτέκτονας των δύο βασικότερων εξ αυτών: της μετατροπής του ESM σε «Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο» και της προικοδότησής του με τη δυνατότητα να χορηγεί στα κράτη-μέλη φτηνά αναπτυξιακά δάνεια. Ακόμη και να ο κ. Σόιμπλε δεν περιλαμβάνεται στο νέο υπουργικό συμβούλιο της κ. Μέρκελ, θα έχει αφήσει ένα σημαντικό «πολιτικό υστερόγραφο», κάτι σαν «διαθήκη», ένα αποτύπωμα των ιδεών του στη νέα περίοδο. Εκτός όμως από τις δύο βασικές ιδέες του κ. Σόιμπλε, υπάρχουν και άλλα ευαίσθητα ζητήματα που πρέπει να διευθετηθούν μέσα από λεπτές διαπραγματεύσεις: όπως το ζήτημα ενός προϋπολογισμού της Ευρωζώνης, των δικαιοδοσιών ενός υπουργού Οικονομικών της Ευρωζώνης, της θέσμισης νέων ευρωπαϊκών οργάνων σε επίπεδο Ευρωζώνης (Κοινοβούλιο Ευρωζώνης). Οι θέσεις του κ. Σόιμπλε σε όλα αυτά είναι -για να το πούμε κομψά- πολύ συντηρητικές, ενώ και ο ίδιος ως ιδιοσυγκρασία κάθε άλλο παρά υπόσχεται ευελιξία, «πλαστικότητα» και διάθεση εξεύρεσης συναινέσεων…  

Η περίπλοκη «άλγεβρα» του νέου κυβερνητικού συνασπισμού

  Για τη σύνθεση του νέου κυβερνητικού συνασπισμού ύστερα από τις σημερινές εκλογές έχει χυθεί πολύ μελάνι στο διεθνή αλλά και τον εγχώριο Τύπο. Η κρισιμότητα του αποτελέσματος των γερμανικών εκλογών έγκειται κατεξοχήν σε αυτό, αλλά και σε κάτι ακόμη: στο αν θα επιβεβαιωθούν  οι δημοσκοπήσεις που λένε ότι η ξενοφοβική άκρα δεξιά (AfD) θα επιστρέψει στο Ράιχσταγκ σαν τρίτη πολιτική δύναμη για πρώτη φορά ύστερα από το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Επιπρόσθετα, θα είναι κρίσιμο το ποσοστό του κλίνοντος προς τον ευρωσκεπτικισμό FDP (Φιλελεύθεροι), του αριστερού Die Linke (που για τα μέτρα της Γερμανίας είναι… ακροαριστερό) και του κόμματος των Πρασίνων. Τα αποτελέσματα θα δώσουν μια γενική εικόνα για το μέγεθος της πολιτικής «απειλής» που συνιστούν η ακροδεξιά και ο ευρωσκεπτικισμός στη Γερμανία, αλλά και για το μέγεθος της αποδυνάμωσης του πανίσχυρου άξονα των συστημικών και φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων. Μέτρο αυτής της αποδυνάμωσης είναι το γεγονός ότι η αθροιστική εκλογική επιρροή των κομμάτων του έως σήμερα κυβερνητικού «μεγάλου συνασπισμού», των Χριστιανοδημοκρατών και των Σοσιαλδημοκρατών, αναμένεται να μειωθεί από το καταλυτικό 80% σε περίπου 60%. Η σύνθεση του νέου κυβερνητικού συνασπισμού θα κριθεί από το συνυπολογισμό τέτοιων δεδομένων και όχι με αριθμητικά κριτήρια εκλογικών ποσοστών και εδρών στη Βουλή! Το κυρίαρχο δίλημμα θα είναι: η επανάληψη του «μεγάλου συνασπισμού» με τους Σοσιαλδημοκράτες θα λειτουργήσει ή θα καλλιεργήσει περαιτέρω την ενίσχυση των άκρων; Το αμέσως επόμενο δίλημμα θα είναι: είναι τόσο επίφοβα τα αποτελέσματα των εκλογών όσον αφορά την ενίσχυση των πολιτικών άκρων, ώστε τα εσωτερικά πολιτικά δεδομένα να υπερισχύσουν των ευρωπαϊκών διακυβεύσεων; Από τις απαντήσεις που θα δοθούν σε αυτά τα διλήμματα, θα κριθεί και η τύχη του κ. Σόιμπλε! Η πολιτική λογική λέει ότι η πιθανότερη λύση είναι η επανάληψη του μεγάλου συνασπισμού. Η συμμαχία με τους Φιλελεύθερους θα ήταν ένα πολύ αρνητικό μήνυμα για τις ευρωπαϊκές διεργασίες και θα έδειχνε ότι η γερμανική πολιτική υποκύπτει στις εσωτερικές πολιτικές σκοπιμότητες, ότι το ακροδεξιό AfD «ρυμουλκεί» τον πολιτικό άξονα της Γερμανίας προς τα δεξιά. Σε κάθε περίπτωση, οι Σοσιαλδημοκράτες είναι βέβαιο ότι αυτή τη φορά θα απαιτήσουν το υπουργείο Οικονομικών ή, το λιγότερο, τη μη παραμονή του κ. Σόιμπλε σε αυτό. Δεν είναι τυχαίο ότι ενώ γενικά οι Σοσιαλδημοκράτες και ιδιαίτερα ο κ. Σουλτς ήταν πολύ προσεκτικοί απέναντι στους Χριστιανοδημοκράτες γενικά, απέναντι στον κ. Σόιμπλε ειδικά, ήταν εξαιρετικά επιθετικοί – ολόκληρη επικοινωνιακή «καμπάνια» έκαναν εναντίον του. Στην ουσία διεμήνυσαν ότι αν είναι γενικά δύσκολη η επανάληψη του μεγάλου συνασπισμού, με τον κ. Σόιμπλε στο υπουργείο Οικονομικών είναι αδύνατη… Οι Φιλελεύθεροι από την άλλη, ζητούν επίσης το υπουργείο Οικονομικών. Όχι μόνο, λοιπόν, η νέα ευρωπαϊκή συγκυρία και οι διακυβεύσεις της, αλλά και η περίπλοκη «άλγεβρα» της σύνθεσης του νέου κυβερνητικού συνασπισμού, κατατείνουν στο ίδιο αποτέλεσμα: την αποχώρηση του κ. Σόιμπλε από το υπουργείο Οικονομικών. Μια δήλωση της κ. Μέρκελ με αφορμή τα 75α γενέθλια του «αγαπητού Βόλφγκανγκ», ότι πρέπει να αφιερώσει περισσότερο χρόνο στην οικογένειά του, διαβάστηκε σαν προαναγγελία μιας τέτοιας αποχώρησης. Όμως, ακόμη και αν αποχωρήσει από το υπουργείο Οικονομικών, ο κ. Σόιμπλε δεν είναι από αυτούς που θα «συνταξιοδοτηθεί» έτσι απλά: μια θέση στρατηγικού συμβούλου δίπλα στην κ. Μέρκελ είναι πιθανή - και ο ρόλος αυτός δεν θα είναι «άχρωμος»… Ανεξαρτήτως, πάντως, της τύχης του κ. Σόιμπλε, η Ευρώπη και η Ελλάδα δεν θα «ξεφορτωθούν» τη γερμανική πολιτική. Το ποια θα είναι αυτή η πολιτική στη νέα φάση δεν θα κριθεί από πρόσωπα – και είναι μια ξεχωριστή συζήτηση.  ]]>
http://www.rizopoulospost.com/germanikes-ekloges-tha-xasoume-ton-soimple/feed/ 0
Ομιλία Τραμπ – Tέλος με τις δηθενιές του Ο.Η.Ε. http://www.rizopoulospost.com/omilia-trump-telos-me-tis-dithenies-tou-ohe/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=omilia-trump-telos-me-tis-dithenies-tou-ohe http://www.rizopoulospost.com/omilia-trump-telos-me-tis-dithenies-tou-ohe/#comments Sat, 23 Sep 2017 07:28:26 +0000 http://www.rizopoulospost.com/?p=201506 8962634-3x2-700x467

Γράφει ο Σπύρος Ριζόπουλος Με μια ομιλία που παρέπεμπε στην κλασική αίγλη των ΗΠΑ, ο Ντόναλντ Τραμπ έδωσε σαφές στίγμα για την πορεία του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών σκιαγραφώντας παράλληλα τον ρόλο της χώρας του στο νέο διεθνές σύστημα. Ο Τραμπ έπειτα και την αποχώρηση του Στιβ Μπάνον από τον Λευκό Οίκο νιώθει πιο απελευθερωμένος και διαφορετικός, ενώ όπως αναφέρουν και οι καλά γνωρίζοντες τα του Λευκού Οίκου, ο επικεφαλής της πιο ισχυρής χώρας του πλανήτη φαίνεται να έχει αποφασίσει μια «γρήγορη στροφή στον ρεαλισμό». Το αν αυτή η στροφή θα είναι επιτυχημένη εξαρτάται εν πολλοίς από την αμφιλεγόμενη προσωπικότητα του Αμερικανού προέδρου και κατά πόσο θα μπορέσει να ελέγξει το super ego του μπροστά στο συλλογικό καλό και τους συμβιβασμούς που απαιτεί εξ αντικειμένου η εξωτερική πολιτική και οι διεθνείς σχέσεις. Είναι ωστόσο ενδιαφέρον, οτι ακόμα και οι επικριτές του θεωρούν πως το «America first», με το οποίο κέρδισε τις εκλογές υπήρξε προϊόν εσωτερικής κατανάλωσης και οτι δεν αποτελεί παρά... πρόσωπο Ιανού. Η ομιλία Τραμπ στην Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ήρθε να δημιουργήσει ένα ρήγμα, καθιστώντας σαφή την πάγια και διαχρονικά διαφορετική αντίληψη που στοιχειώνει τις σχέσεις των ΗΠΑ με τον ΟΗΕ και η οποία διακριτικά και τεχνηέντως είχει κρατηθεί σε χαμηλούς τόνους υπό το πρίσμα της αναμονής εκδημοκρατισμού σε διάφορα μέρη του κόσμου. Το πιο εντυπωσιακό είναι οτι όλοι «τσίμπησαν», με τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες να επιβεβαιώνει τις δομικές αδυναμίες του Οργανισμού. Ας είμαστε ειλικρινείς, από το 1945 που ιδρύθηκε ο ΟΗΕ ήταν πάντα εγκλωβισμένος στο σύστημα ισορροπίας δυνάμεων. Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ το διπολικό σχήμα έδωσε τη θέση του σε νέους παίκτες αλλά τα προβληματικά χαρακτηριστικά παραμένουν - αδυναμία συντονισμού, γραφειοκρατία που θα ζήλευαν και οι Βρυξέλλες και περιορισμένη δράση η οποία αν τελικά γίνει δεν έχει αποτέλεσμα. Κι όλα αυτά με «ζουμερούς» προϋπολογισμούς. Ο Τραμπ αποφάσισε να μην είναι καθωσπρέπει. Και έχει δίκιο. Αντί για αόριστους ρομαντισμούς έδωσε το στίγμα μιας νέας Realpolitik, όπου ωμά διακηρύσσει πως το εθνικό συμφέρον είναι αυτό που σμηλεύει τις διεθνείς σχέσεις και η Αμερική έχει δικαίωμα να το επικαλείται. Αmerica First, as you put your countries first. Ποιο είναι το μάθημα συνεπώς; Στο Rizopoulos Post είχαμε σκιαγραφήσει αυτό το νέο μοντέλο προσέγγισης της Ουάσινγκτον σε μια σειρά άρθρων τις ημέρες της κρίσης στο Κατάρ. Αυτή η νέα μορφή ισορροπιών και συνεργασιών σχηματοποιήθηκε έτσι ώστε η βοήθεια της Αμερικής να περνά πλέον από τρεις πυλώνες:
  • Ίση μεταχείριση
  • Ρεαλιστικές προτάσεις
  • «Real field action» σε επιχειρησιακό επίπεδο προκειμένου να εκπληρώνονται συγκεκριμένοι στόχοι
Αυτή η νέα προσέγγιση «Αmerican Truth» ξεδιπλώθηκε με τον πλέον γλαφυρό τρόπο ως προς την Βόρεια Κορέα. Σε αντίθεση με τους ηγέτες άλλων χωρών ο Τραμπ έχει αποφασίσει να σταματήσει σχεδόν ολοκληρωτικά τις όποιες επαφές υπήρξαν κατά το παρελθόν έστω και σε άτυπο διπλωματικό επίπεδο με το καθεστώς της Βόρειας Κορέας και όλα δείχνουν πως επιδιώκει μια προσπάθεια ελεγχόμενης κλιμάκωσης με στόχο ένα οριακό σημείο και μια πρόταση που θα έχει χαρακτήρα «take I or leave it». Κάτι τέτοιο βεβαίως συνεπάγεται πολλές κλήσεις στο κόκκινο τηλέφωνο. Το ζήτημα είναι αν σε ένα πολυπολικό σύστημα που θυμίζει περισσότερο τον κόσμο λίγο πριν το 1914, ο Τραμπ θα αποδειχθεί ένας νέος Μπίσμαρκ ή ένας νέος Κάιζερ. Ελπίζουμε στο πρώτο.]]>
http://www.rizopoulospost.com/omilia-trump-telos-me-tis-dithenies-tou-ohe/feed/ 0
Γερμανικές εκλογές: Γνωρίζουμε τον νικητή, ψάχνουμε την κυβέρνηση http://www.rizopoulospost.com/germanikes-ekloges-gnorizoume-ton-nikitis-psaxnoume-tin-kivernisi/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=germanikes-ekloges-gnorizoume-ton-nikitis-psaxnoume-tin-kivernisi http://www.rizopoulospost.com/germanikes-ekloges-gnorizoume-ton-nikitis-psaxnoume-tin-kivernisi/#comments Fri, 22 Sep 2017 07:18:42 +0000 http://www.rizopoulospost.com/?p=201740 germanikes-ekloges

Γράφει ο Γιώργος Ευγενίδης Δεν μπορώ να πω ότι οι εκλογές στη Γερμανία είναι οι πιο συναρπαστικές που έχουμε παρακολουθήσει το τελευταίο διάστημα. Ούτε θρίλερ με τις δημοσκοπήσεις υπάρχει. Και αυτό γιατί όλοι γνωρίζουν τη νικήτρια, δηλαδή την Άνγκελα Μέρκελ. Μέχρι και ο Μάρτιν Σούλτς, ο οποίος δημοσκοπικά αγκομαχά, φαίνεται να το έχει αντιληφθεί και παλεύει να φτάσει το 25% για να μην περάσει πολύ κάτω από την επίδοση του Πεερ Στάινμπρουκ το 2013. Η αλήθεια είναι ότι ο Σούλτς ήταν η σωστή επιλογή για τους Σοσιαλδημοκράτες. Έδωσε μια νότα ανανέωσης, προσέδωσε λίγο ενδιαφέρον σε μια προβλέψιμη εκλογική διαδικασία. Εντάξει, αυτό έγινε την άνοιξη και μετά οι Γερμανοί πολίτες επέστρεψαν στα ειωθότα. Δεν φταίει σε κάτι ιδιαίτερα ο Σούλτς, ίσως μόνο στο ότι δεν κατάφερε να βρει έναν τρόπο να κάνει τη διαφορά. Δεν είναι εύκολο όμως με την Μέρκελ απέναντι, η οποία έχει καταφέρει για τα καλά να μπει στα πολιτικά χωράφια του SPD. Οι Γερμανοί είναι ψηφοφόροι που ψηφίζουν με γνώμονα την ασφάλειά τους. Όχι με την έννοια της προστασίας από την τρομοκρατία, αλλά, εφόσον τα πράγματα πηγαίνουν καλά, δεν έχουν κανέναν λόγο να αλλάξουν τον τιμονιέρη του πλοίου. Γι' αυτό και δεν θα αλλάξουν την Μέρκελ, η οποία με τα καλά και τα κακά της, την αναποφασιστικότητα και ενίοτε τη διστακτικότητά της, έχει οδηγήσει το καράβι με ασφάλεια μακριά από ξέρες. Με δεδομένο, συνεπώς, ότι η Μέρκελ θα γίνει για τέταρτη φορά Καγκελάριος και ο Σούλτς θα χάσει, ψάχνουμε το βασικό επίδικο: τον κυβερνητικό συνασπισμό. Χονδρικά, για να υπάρξει ένας συνασπισμός βιώσιμος, θα πρέπει τα κόμματά του να αθροίζουν άνω του 48% των ψήφων, συνεπώς μπορεί να αρκούν και δύο κόμματα, αλλά μπορεί να χρειάζονται και τρία. Η ιδέα του Μεγάλου Συνασπισμού Χριστιανοδημοκρατών και Σοσιαλδημοκρατών δεν μπορεί να αποκλειστέι, απλά έμπειρες πολιτικές πηγές επισημαίνουν ότι αν η επίδοση του SPD είναι πολύ κακή, κάτω του 25%, δεν θα θελήσει εκ νέου να μπει σε έναν τέτοιο, φθοροποιό συνασπισμό. Παράλληλα, ένα σενάριο που παίζει δυνατά είναι ο συνασπισμός Χριστιανοδημοκρατών και Φιλελεύθερων, κάτι που όμως έχει το ανασχετικό στοιχείο ότι η κ. Μέρκελ-μαζί με τους Βαυαρούς Χριστιανοκοινωνιστές-θα έχει ισχυρό δεξιό αντίβαρο, ενώ παράλληλα οι Φιλελεύθεροι θέλουν και το υπουργείο Οικονομικών του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος όμως δεν έχει πρόθεση αποχώρησης, ενόψει και των ευρύτερων εξελίξεων στην Ευρώπη. Τέλος, υπάρχει και το σενάριο του λεγόμενου συνασπισμού-Τζαμάικα: Χριστιανοδημοκράτες, Πράσινοι και Φιλελεύθεροι, σε έναν θεωρητικά ισορροπημένο συνδυασμό, ο οποίος όμως έχει δοκιμαστεί μόνο σε επίπεδο κρατιδίου και ποτέ σε ομοσπονδιακό. Με άλλα λόγια, θα έχουμε αρκετούς μήνες με μεγάλο ενδιαφέρον μπροστά μας, μιας και στη Γερμανία η διαδικασία συγκρότησης κυβερνητικού συνασπισμού και συγγραφής κυβερνητικού προγράμματος ποτέ δεν είναι μια εύκολη διαδικασία. Εν προκειμένω, συνεπώς, θα έχουμε τη νέα γερμανική κυβέρνηση προς το τέλος Νοεμβρίου, αν κρίνουμε από τη διάρκεια των συζητήσεων των δύο κυβερνητικών εταίρων το 2013. Όσο για την Ελλάδα: δεν ήταν θέμα του προεκλογικού αγώνα και καλύτερα. Δεν θα πρέπει να αναμένουμε κάποια θεαματική αλλαγή της γερμανικής πολιτικής υπέρ μας, σε καμία περίπτωση, αλλά από την άλλη υπάρχει το κακό σενάριο να πάρουν το υπουργείο Οικονομικών οι Φιλελεύθεροι, οι οποίοι έχουν ταχθεί υπέρ του Grexit. Ακόμα, όμως, και αν δεν το πάρουν και απλά μπουν στην κυβέρνηση, τα πράγματα θα γίνουν αρκετά πιο δύσκολα για τη χώρα.]]>
http://www.rizopoulospost.com/germanikes-ekloges-gnorizoume-ton-nikitis-psaxnoume-tin-kivernisi/feed/ 0