Τί, λοιπόν εορτάζουμε στην επέτειο του Πολυτεχνείου;

polutexneio
Διαβάστε επίσης

Γράφει ο Γιάννης Νάκος

Στις αρχές του 1973 το χάσμα μεταξύ κράτους και φοιτητών μεγαλώνει, ενώ η κόντρα μεταξύ τους εντείνεται. Η Χούντα των Συνταγματαρχών στην προσπάθεια της να περιορίσει τους φοιτητές βάζει σε εφαρμογή το διάταγμα 1347, που επιτρέπει την άρση της αναβολής στράτευσης για τους φοιτητές που απέχουν από τα μαθήματα ή προτρέπουν συναδέλφους τους σε αποχή. Ήταν η σπίθα που άναψε τη φωτιά. Η φοιτητική ανησυχία αρχίζει να μεγαλώνει και στις 21 Φεβρουαρίου πραγματοποιούνται στο κτίριο της Νομικής φοιτητικές συνελεύσεις, με κύριο αίτημα την κατάργηση του μέτρου της στράτευσης, ενώ στις 14 Μαρτίου ακολουθεί και δεύτερη. Σημαντικό ρόλο στην κλιμάκωση της κατάστασης είχε και το μνημόσυνο του «Γέρου της Δημοκρατίας», Γεωργίου Παπανδρέου. Όλα έδειχναν ότι κάτι θα συνέβαινε και τελικά αποδείχτηκε αληθές.

‘’17 Νοεμβρίου 1973, ώρα 2 πρωινή.’’

Τα τανκ πλησιάζουν το Πολυτεχνείο. Εκείνη τη νύχτα ένας νεαρός ονόματι Κωνσταντίνος Λαλιώτης και μετέπειτα υπουργός του ΠΑΣΟΚ, μπαίνει μπροστά στο άρμα και καθυστερεί την εισβολή του στο εκπαιδευτικό συγκρότημα.«Φαντάροι, είμαστε άοπλοι, είμαστε αδέλφια, μη μας χτυπήσετε, ελάτε μαζί μας» φωνάζει ο μετέπειτα δημοσιογράφος του Έθνους, τραπεζικός υπάλληλος και παραγωγός εκπομπών, Δημήτρης Παπαχρήστος και συνεχίζει με την απαγγελία του εθνικού ύμνου.

‘’17 Νοεμβρίου 1973, ώρα 2:58 πρωινή.’’

Το τανκ γκρεμίζει τη σιδερένια πόρτα του Πολυτεχνείου. Στρατός και αστυνομικοί μπαίνουν στο προαύλιο. Οι φοιτητές προσπαθούν να φύγουν, αλλά δέχονται άγριες επιθέσεις. Πολλοί φαντάροι προστατεύουν και βοηθούν τους φοιτητές να φύγουν. Πολλοί συλλαμβάνονται και οδηγούνται στην Ε.Σ.Α. Οι οδομαχίες συνεχίζονται γύρω από το Πολυτεχνείο μέχρι το πρωί.Ώρα 11 π.μ. επαναφέρεται στρατιωτικός νόμος.

Τι, λοιπόν, εορτάζουμε στην επέτειο του Πολυτεχνείου; Αν εξετάσει κάποιος τα συνθήματα και τα πανό, τα οποία αναρτώνται σε κάθε επέτειο στα χώρο του Πολυτεχνείου, θα αντιληφθεί ότι μόνο ιδανικά για την νεολαία δεν εκφράζουν. Κυριαρχούν πάντα αναρχικά και κομμουνιστικά συνθήματα και λάβαρα. Αυτά είναι τα ιδανικά του Πολυτεχνείου; Τα «κάτω» και τα «έξω» αποτελούν τις επιδιώξεις της νέας γενεάς; Ο αναρχισμός και οι απαιτήσεις είναι ο αντικειμενικός σκοπός της νεολαίας; Δεν αρμόζει μια τέτοια συμπεριφορά σε ένα Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα. Αν θέλαμε να καθιερώσουμε μα μέρα εορτασμού της Αναρχίας, δεν είναι η καταλληλότερα ή επέτειος του Πολυτεχνείου, θα μπορούσε να βρεθεί κάποια άλλη, ώστε να μη σπιλώνονται οι όποιοι αγνοί αγωνιστές.

Υ.Γ: Πόσες πολιτικές καριέρες χτίστηκαν από τα «παιδιά» του πολυτεχνείου? Πού είναι η Δαμανάκη η σύντροφος που μετεπήδησε από το ΚΚΕ στο ΠΑΣΟΚ και μετά επίτροπος?

Πού είναι οι νεκροί τελικά ? Μέσα στο πανεπιστήμιο? ‘Η Περιξ? Γιατί δεν μας λέτε για τα δύο ιατρόδικαστικα πορίσματα ? ΄Αν τιμάτε τους νεκρούς πέριξ του πανεπιστημίου καταδικάζωντας την Χούντα συμφωνώ μαζί σας αλλά αν καπηλεύστε την δημοκρατία όπως κάνανε οι προκάτοχοι σας τότε με αηδιάζετε.

Και την Χούντα δυστυχώς την έριξαν αυτοί οι οποίοι την ανέβασαν και όχι ο λαός όπως κανονικά θα έπρεπε, και αναφέρομαι φυσικά στην τότε ηγεσία των Η.Π.Α κάτι που καταδεικνύει πως τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει και τόσο στις ημέρες μας.

Παλαιότερα άρθρα: