O «Άλλος Κόσμος» του Παπακαλιάτη είναι… γερμανικός!

editorial-31-12
Διαβάστε επίσης

Γράφει ο Σπύρος Ριζόπουλος

Το χριστουγεννιάτικο δώρο του γιού μου ήταν να μας αγοράσει εισιτήρια για την Gold Class αίθουσα των Village και να δούμε όποια ταινία θέλουμε. Εκείνος ως πιο σοφός επέλεξε να πάει στους παππούδες του στην Καστοριά.  Την ταινία όπως καταλαβαίνετε επέλεξε η γυναίκα μου και για μια γυναίκα αυτή την εποχή,  η επιλογή είναι μία: «Ένας Άλλος Κόσμος» του Παπακαλιάτη, την οποία και είδαμε μαζί με δυο ακόμη φίλους μας.  Έτσι έχασα το “Spectre” αλλά  καλύτερα εδώ που τα λέμε,  διότι ο τελευταίος James Bond αποδείχθηκε «μάπα».

Κριτικός κινηματογράφου δεν είμαι οπότε μην περιμένετε από μένα κάτι αντίστοιχο. Θα σας μεταφέρω απλώς κάποιες σκέψεις που έκανα. Κατ’ αρχάς είναι μια σύγχρονη ακριβή παραγωγή που καλύπτει τα στάνταρς του σύγχρονου κινηματογράφου. Αυτό δεν είναι κάτι αυτονόητο για μια ελληνική ταινία που συνήθως έχει μύρια όσα προβλήματα από τον φωτισμό μέχρι τον ήχο.

H κεντρική ιδέα του σεναρίου παρά τις απλουστεύσεις της έχει ενδιαφέρον. Επιχειρεί μέσα από τις ιστορίες των τεσσάρων μελών  μιας μεσοαστικής ελληνικής οικογένειας να αποτυπώσει τις αλλαγές, τις αντιφάσεις και τα αδιέξοδα της ελληνικής κοινωνίας καθώς υποχρεώνεται να αντιμετωπίσει τον καινούργιο κόσμο της παγκοσμιοποίησης. Όσο ζούσαμε «στον κόσμο μας» όλα ήταν απλά. Τώρα που είμαστε υποχρεωμένοι ως κοινωνία να ζήσουμε στον πραγματικό κόσμο τίποτα δεν είναι απλό και εύκολο. Κυρίως δε η διαχείριση της σχέσης του «εμείς» με τους «άλλους», όπου οι «άλλοι» είναι οι ξένοι που για τον ένα ή τον άλλο λόγο βρίσκονται πλέον μαζί μας.

Κατά την κινηματογραφική άποψη του Παπακαλιάτη δεν έχει βρεθεί η «συνταγή» της επιτυχίας για τη διαχείριση αυτής της σχέσης με τους «άλλους», με τους ξένους. Κι αυτό οδηγεί  τους  πρωταγωνιστές σε βαθιά αδιέξοδα. Μόνον ένα μέλος της οικογένειας καταφέρνει να «διασωθεί» μέσα σε αυτόν τον κατακλυσμό των αλλαγών. Αν και παραιτημένη, η σύζυγος και μητέρα της οικογένειας, βρίσκει τη λύση του αινίγματος στο τέλος της ταινίας στην αγκαλιά του συμπαθούς γερμανού καθηγητή από το πανεπιστήμιο του Βερολίνου, ο οποίος μιλάει αγγλικά με βαριά τευτονική  προφορά, που θυμίζει Σβαρτζενέγκερ. Αλλά και Σόιμπλε.

Ανεξάρτητα λοιπόν από το μελόδραμα της ταινίας που σε κάποιες περιπτώσεις θυμίζει τηλεοπτικές σειρές της δεκαετίας του 90, το βασικό μήνυμα είναι αυτό. Μια Ελλάδα παραιτημένη, μια Ελλάδα στα αζήτητα του σύγχρονου κόσμου, η οποία μπορεί να έχει ένα και μόνο μέλλον: Να βρεθεί στην αγκαλιά του καλοκάγαθου Γερμανού και να κάνει μια καινούργια αρχή.

Είναι με άλλα λόγια το γνωστό επιχείρημα «οι Γερμανοί είναι φίλοι μας». Και πιστεύω πως δεν είναι τυχαίο. Εντάσσεται σε ένα συνολικότερο εγχείρημα δημιουργίας «κλίματος» για την αποδοχή μιας τέτοιας προοπτικής για την Ελλάδα και το μέλλον της. Είναι ένα μήνυμα που περνάει στον θεατή «αθόρυβα» και γι αυτό πολύ πιο αποτελεσματικά σε σχέση με τις αναλύσεις του «κυρίου Μπάμπη» στον ΣΚΑΙ.

Άλλωστε δεν είναι επίσης καθόλου τυχαίο το ποιοι ανέλαβαν να υποστηρίξουν αυτή την ακριβή παραγωγή, προκειμένου να έχει την αρτιότητα που έχει. Πρώτος απ’ όλους ο γερμανικών συμφερόντων ΟΤΕ μέσω του ΟΤΕ TV. Αλλά και ο ALPHA που επίσης είχε και έχει γερμανικά «πάρε – δώσε». Όπως επίσης δεν είναι καθόλου τυχαίο πως στην ταινία «πρωταγωνιστούν» και μεγάλοι χορηγοί όπως η AEGEAN.

Και ο Παπακαλιάτης επιχειρεί μέσα από την ταινία του να μας πείσει πως οδηγούμαστε σε έναν άλλο κόσμο, ο οποίος μπορεί να είναι βιώσιμος για μας,  ως χώρα και ως έθνος,  μόνο αν είναι… γερμανικός. Αυτό ωστόσο που δεν λέει η ταινία αλλά το λέει η ιστορική εμπειρία και η τρέχουσα πραγματικότητα είναι πως η «γερμανική αγάπη» είναι πάντα σκληρή και πονάει…

Παλαιότερα άρθρα:

8 απαντήσεις στο “O «Άλλος Κόσμος» του Παπακαλιάτη είναι… γερμανικός!”

  1. Δεν έχω διαβάσει χειρότερη, εκτός τόπου και χρόνου κριτική. Πιάνεται από μία μόνο από τις ιστορίες, και μάλιστα αυτή που είναι το μεγάλο της προσόν λόγω της παρουσίας του αμερικανού ηθοποιού ( βρε, λες να είναι και η ΟΥΣΑ στο κόλπό; – ειρωνικά το λέω).
    Είναι κρίμα να πολιτικοποιούμε μια ταινία που δεν έχει καμία σχέση με αυτό που νομίζει ο κύριος Ριζόπουλος. Μεγάλη η απογοήτευση από έναν αρθρογράφο που, ως τώρα, συμφωνούσα σχεδόν σε όλα.
    Υ.Γ. Εκτός τόπου και χρόνου και τα περί Γερμανών και Alpha, όπως και οι συνδέσεις με την Aegean. Όσο για τον OTE, είναι συμπαραγωγός και σε άλλες ταινίες. Δεν περίμενε την ευκαιρία με αυτή την ταινία λοιπόν.
    Υ.Γ.2 Την άλλη φορά να δείτε Τζέιμις Μποντ (με βαριά σκωτσέζικη προφορά)

  2. Τελείως άτοπη τοποθέτηση.Η ταινία υμνεί τον έρωτα και του δίνει δύναμη που ξεπερνά σύνορα, πολιτικές, στερεότυπα και προκαταλήψεις.Καταπολεμά την ξενοφοβία και εξιψώνει το άτομο,το απελευθερώνει. Ακόμα πιστεύω πως ήταν πολύ στοχευμένο να τοποθετήσει γερμανό για το συγκεκριμένο ρόλο ακριβώς για να τονίσει το ότι οι άνθρωποι διαφέρουν από τους πολιτικούς και τους ηγέτες τους και πως δεν λειτουργούν βάση των οικονομικών συμφερόντων τους.Υπάρχει ακόμα κάτι που μπορέι να λυτρώσει τον άνθρωπο και να δώσει ελπίδα σε αυτόν και αυτό είναι ο έρωτας.Δυστυχώς υπάρχουν άνθρωποι όπως φαίνεται που δεν μπορούν να σταματήσουν να λειτουργούν έξω από τις επιταγές του συστήματος.Αντιδράσατε άραγε ποτέ στον συνεχόμενο βορβαδισμό των media για τη δημιουργία ενός εχθρικού κλίματος μεταξύ των λαών και των ανθρώπων;Αναλογιστήκατε ποτέ τους λόγους που συμβαίνει τόσο εδώ όσο και στη Γερμανία;Ευτυχώς υπάρχουν άνθρωποι τόσο εκέι όσο και εδώ που δεν μεταφέρουν την απογοήτευση τους και το μίσος τους στον άνθρωπο αλλά στους βασικούς και μοναδικούς υπαίτιους. Έυχομαι σε όλους κάποια στιγμή να νιώσουν αυτό του είδους τον έρωτα (πέρα σπό τα τείχη)που πέρα από έρωτας είναι και μια συνειδητοποίηση ικανή να σε οδηγήσει στον πλήρη εξανθρωπισμό σου.

  3. danke schöhn ειναι το σωστο .αφου θελετε να κανετε τον εξυπνακια τουλαχιστον γραψτε το σωστα

  4. Δεν έχουμε το δικαίωμα να προσδοκούμε τη σωτηρία όποιου ξένου και προπάντων, όταν αυτός είναι γερμανικής προέλευσης. Εκείνο που δεν επιτρέψαμε στον Φύρερ, το πέτυχε η Μέρκελ και ο Σόιμπλε. Οι “γερμανόφιλοι” παρέδωσαν άνευ όρων τη χώρα και το λαοό της στο τέταρτο Ράιχ. Ό,τι δεν κατάφεραν με τάνκς και τα κανόνια το πέτυχαν με την υπερχρέωση-οικονομική υποταγή. Ξεπούλησαν Δεή-οτε στους γερμανούς, την αγορά μας στα γερμανικά πολυκαταστήματα της Λίτλ. Θα μας πάρουν μέχρι και το σώβρακο. “Πάνε και οι πάπιες, πάνε και οι χήνες πάνε και οι νεραντζιές, μας τα φάγαν οι ντόιτς λαντεν κι’ οι ξεπουλητές”.

  5. Κρίμα που ο κ. Ριζόπουλος έχασε την, συνήθως, σωστή κρίση του! Αβάσιμη και άτοπη κριτική σε μία εξαιρετικά ευαίσθητη προσέγγιση της ελληνικής πραγματικότητας του σήμερα. Τόσο είναι το μίσος του για τους Γερμανούς που μόνο αυτή την (καθόλα λάθος) πλευρά κατάφερε να διακρίνει; Το ότι ο εχθρός μπορεί να γίνει φίλος, είτε λέγεται Σύριος πρόσφυγας, είτε Γερμανός, δεν το φαντάζεται σαν ενδεχόμενο; ούτε και το ότι δεν είναι δίκαιο να κολλάμε ετικέττες: πρόσφυγας, Γερμανός!!! Ευτυχώς που το κοινό αγκάλιασε αυτή την υπέροχη ταινία, όπως της αξίζει.

Σχολιάστε